Τρέχουμε και δεν φθάνουμε…

Στις καρδιές των πόλεων, εκεί όπου οι δρόμοι σφύζουν από τον παλμό της… ρουτίνας, με αυτοκίνητα που σέρνονται σε πρώτες και δεύτερες ταχύτητες, μητέρες με παιδιά που θέλουν να τρέξουν, με ηλικιωμένους που δυσκολεύονται να περπατήσουν στα πεζοδρόμια, με εργαζόμενους που κουβαλάνε τα βάρη της δουλειάς στα σπίτια τους, ο αέρας δεν περνάει από τις «σχισμές» των πολυκατοικιών και τα παπούτσια κολλάνε στα βρώμικα ή λερωμένα πλακάκια των πεζοδρομίων. Και όταν τα «φράγματα» σηκώνονται και μπαίνουν τα κιγκλιδώματα ένα ασθενοφόρο μπορεί να καθυστερήσει λεπτά που γίνονται αιώνες. Μπορεί οι ήχοι της αγωνίας τους να γίνουν εύκολα δικοί σου και να ψάξεις διέξοδο, την οποία δεν θα βρεις.

Ακόμη ένας λόγος να… αποφύγεις το κέντρο

Οι δρόμοι, αυτοί οι «φθαρμένοι αγωγοί» της ζωής όταν μετατρέπονται που και που σε διαδρόμους αυτοσχέδιου σταδίου, σε ένα γήπεδο με αφετηρίες και τέρματα χωράνε βετεράνους αθλητές, υποψήφιους βουλευτές, νυν πολιτικούς που «τρέχουν» με ψηφοφόρους, νέους για τα τικ τοκ τους και χορηγούς παντός είδους. Κι αν δεν θέλεις να συμμετάσχεις, διότι είναι δικαίωμα σου όταν μια ζωή «τρέχεις και δεν φθάνεις» τότε κολλάς σε φανάρια, στρίβεις σε παρακάμψεις που “γεννιούνται” από χάρτες γραφείων που ρυθμίζουν την «κίνηση» βραδιάτικα, Σαββατιάτικα, Κυριακάτικα και πάει λέγοντας. Εσύ τότε καταλαβαίνεις ότι δίνεις έναν άλλον αγώνα, μακριά από προβολείς και βραβεία. Τρέχεις όλη μέρα για να προλάβεις υποχρεωσεις και δεν παίρνεις ανάσα γιατί χάλασε το μετρό, έχασες το λεωφορείο, δεν έχει ταξί, το αυτοκίνητο το πάρκαρες πολύ μακριά και τα γόνατα σου πονάνε και λυγίζουν σιγά σιγά…

Πριν και μετά…

Και μέσα σε αυτό το τοπίο, βλέπεις χορηγούς των αγώνων να απλώνονται και να ξεδιπλώνονται με λογότυπα που λάμπουν σε μπλουζάκια – υγρά από ιδρώτα –  σε πανό και λάβαρα, σε μπαλόνια και… πλαστικά δωράκια εταιρειών προβολής και επικοινωνίας δήμων, υπουργείων και άλλων φορέων που δεν ξέρεις τι ακριβώς προσφέρουν. Καταλαβαίνεις ότι για σένα δεν είναι πια αγώνας συμμετοχής αλλά παρέλαση εμπορικών συμφερόντων, όπου η τοπική εξουσία σφίγγει χέρια, το κέντρο γίνεται παράξενη αγορά, με λουκέτα μαγαζιών να πέφτουν βροχή, με πελάτες να αποφεύγουν το κεντρο και με χορηγούς να έχουν την ευκαιρία τους να πουλούν υγεία σε μια “τρελά” επιβαρυμένη ατμόσφαιρα από αιωρούμενα σωματίδια, με… πράσινα και οικολογικα συνθήματα ενώ λίγες ώρες αργότερα η καθημερινότητα ξέρεις ότι θα πνιγεί στη σκόνη και στα ντεσιμπέλ, μαζί με νέα σκουπίδια που δεν θα ανακυκλωθούν σωστά.

Με τη δική μας, μόνο, υποστήριξη…

Εντάξει η πόλη να ντύνεται με αθλητικά παπούτσια για να μοιάζει ανθρώπινη για λίγες ώρες, όσο να βγουν οι φωτογραφίες και οι δηλώσεις, αν και η υπόσχεση αυτή μαζί με την άλλη, της κοινωνικοποίησης και της αλάνας, ξεθωριάζουν πολύ γρήγορα και για τους μεν και για τους δε. Και για τα πλήθη που τρέχουν και για τους θεατές που περιμένουν στο πλάι της αγωνιστικής διαδρομής μέχρι να κοπεί μία ακόμη κορδέλα και να διαλυθεί η φιέστα. Κι όταν οι δρομείς κερδίσουν τις κονκάρδες τους και οι δρόμοι ανοίξουν ξανά μένει μια πικρή σιωπή, μια βαριά ηχώ που ρωτάει αν άξιζε τον κόπο για να πάρει απάντηση ότι οι πόλεις με τους ρυθμούς που σπάνε συνεχώς τα χρονόμετρα θέλουν μόνιμες ανάσες και τα χιλιόμετρα που προτιμάς να διανύσεις είναι αυτά χωρίς να νιώθεις αναγκασμένος ή παγιδευμένος. Μέχρι να βρεθούν χορηγοί γι αυτά τα χιλιόμετρα στο κέντρο της πόλης, μάλλον θα συνεχίσουμε να τρέχουμε και να μην φθάνουμε…