Τέμπη: “Όχι, φέτος δεν πήγα στη διαδήλωση”
Η απογοήτευση που προκύπτει δεν είναι αδιαφορία, αλλά λογική αντίδραση σε μια διαδικασία που μετατρέπει το «εμείς» σε... «εγώ»
theopinion
“Μια εθνική τραγωδία πρέπει να λειτουργεί ως καταλύτης για συλλογική απαίτηση δικαιοσύνης, όχι ως εφαλτήριο για προσωπικές ή κομματικές φιλοδοξίες” έλεγε επιβάτης του Μετρό Θεσσαλονίκης και διαφωνούσε ο διπλανός του. Όμως γιατί να διαφωνεί όταν η κεντρική φιγούρα του κινήματος των οικογενειών μετατρέπεται από σύμβολο μιας συλλογικής προσπάθειας σε… “κομματάρχης” δημιουργώντας αυτόματα μια αντίληψη εργαλειοποίησης; Κι αυτό το ρητορικό ερώτημα, δεν είναι ηθική καταδίκη, αλλά πολιτική διαπίστωση…
ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ: ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑ
Η κοινωνία που το 2025 συσπειρώθηκε μαζικά δίπλα σε συγγενείς και επιζώντες, σε κοινό αγώνα αναρωτιέται πλέον για την αγνότητά του. Η απογοήτευση που προκύπτει δεν είναι αδιαφορία, αλλά λογική αντίδραση σε μια διαδικασία που μετατρέπει το «εμείς» σε «εγώ». Στην πολιτική ανάλυση, τέτοιες κινήσεις συχνά οδηγούν σε αποσυσπείρωση, γιατί οι περισσότεροι πολίτες δεν θέλουν να γίνουν κομπάρσοι σε μια ακόμη παράσταση εξουσίας. Αυτή η εξέλιξη, της δημιουργίας κόμματος, παρότι παρουσιάζεται ως άλλος δρόμος για δικαίωση, λειτουργεί στην πράξη ως παράγοντας αποδυνάμωσης αυτών που δεν διαδήλωσαν για να στηρίξουν μια νέα πολιτική οντότητα, αλλά για να υπερασπιστούν την αλήθεια και να ζητήσουν απαντήσεις. Η μετατόπιση προς μία κομματική σφαίρα (την οποία έχουν απορρίψει όπως φαίνεται και από την εκλογική αποχή) δημιουργεί αίσθηση ότι ο αγώνας… ιδιωτικοποιείται.
Όσο για την κόπωση συμπόνοιας -όπως την ονομάζουν οι ψυχιατρικές επιστήμες- εδώ δεν έχει θέση. Η ελληνική κοινωνία θυμάται και θα θυμάται, χωρίς να επιτρέπει σε κανέναν ή καμμία να μετατρέψει αυτή τη μνήμη σε ένα ακόμη πολιτικό κεφάλαιο. Και αυτή ακριβώς η στάση είναι που μπορεί, μακροπρόθεσμα, να εξασφαλίσει ότι κανένα έγκλημα δεν θα… συγκαλυφθεί.
Πέντε επιζώντες της τραγωδίας των Τεμπών στο “Ζούμε κατά λάθος” (VIDEO)