ΗΠΑ-ΕΕ: Όταν το «παιδί» παρακολουθούσε τη… «μαμά»
Ο Αμερικανός εκπρόσωπος του Τραμπ μίλησε στο Μόναχο για δεσμούς αίματος ανάμεσα στις δύο ηπείρους που τώρα η μία προσπαθεί να αρπάξει έδαφος και η άλλη να μη χρειάζεται... περπατούρα για να σταθεί όρθια
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου
Ο Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο μίλησε για κοινές ρίζες, για την Αμερική ως «παιδί» που δεν ξεχνά τη «μαμά» Ευρώπη, για δεσμούς αίματος, θρησκείας και πολιτισμού που… υποτίθεται ότι μας ενώνουν σε οικογένεια.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Η σχέση αυτή δεν ήταν ποτέ οικογενειακή, με τη γνωστή έννοια των καυγάδων και των συμφιλιώσεων, ήταν και παραμένει μια σχέση αγάπης-μίσους, γεμάτη εγωισμούς, πάθη και δεύτερες σκέψεις και ανταγωνισμό ειδικά όταν συγκρούονται οικονομικά συμφέροντα. Από την εποχή του μεσοπολέμου, όταν η Αμερική «έστυβε» τους Ευρωπαίους για πολεμικά χρέη ενώ η ίδια κρυβόταν πίσω από τον ωκεανό, μέχρι την κρίση του Σουέζ το 1956, όπου οι ΗΠΑ ταπείνωσαν Βρετανία και Γαλλία για να επιβάλουν τη δική τους ηγεμονία, η αγάπη του «παιδιού» προς τη «μάνα» ήταν πάντα υπό όρους. Στο δε Βιετνάμ, η Ευρώπη διαδήλωνε κατά της αμερικανικής μανίας, ενώ το 1966 ο ντε Γκολ έδιωξε το ΝΑΤΟ από το Παρίσι για να μην γίνει η Γαλλία… υποχείριο. Το 1973, η πολιτική της Ουάσινγκτον έφερε πετρελαϊκό εμπάργκο που έπνιξε τις ευρωπαϊκές οικονομίες και η Ευρώπη κατάπιε την οργή της αν αραιά και που νιώθει ένα κόμπο στο στομάχι.
ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΕΥΧΕΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ…
Στη δεκαετία του 80, οι αμερικανικοί πύραυλοι στη Δυτική Ευρώπη γέννησαν μαζικές διαμαρτυρίες, όχι… οικογενειακές αγκαλιές. Στα δε Βαλκάνια, η Ευρώπη αποδείχθηκε ανίκανη και η Αμερική επενέβη με αλαζονεία, όπως ξέρουμε από την πρόσφατη ιστορία. Το 2003, το Ιράκ διέλυσε κάθε ψευδαίσθηση ενότητας με Γαλλία και Γερμανία να λένε όχι και να εισπράτουν χλευασμό περί «παλιάς Ευρώπης» και είδαν το ΝΑΤΟ να κρεμιέται και τότε από μια κλωστή. Επί Ομπάμα, η στροφή προς την Ασία άφησε την Ευρώπη να νιώθει απομονωμένη, ενώ οι αποκαλύψεις Σνόουντεν για κατασκοπεία σε ηγέτες όπως η Μέρκελ αποκάλυψαν ότι ακόμη και οι «μαμάδες» παρακολουθούνται.
ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΛΑΜΠ ΤΩΝ… ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΩΝ ΗΓΕΤΩΝ
Η πρώτη θητεία Τραμπ ξεκίνησε με ανοιχτή εχθρότητα. Δασμοί, έξοδος από τη Συμφωνία του Παρισιού, χαρακτηρισμοί του ΝΑΤΟ ως παρωχημένο ενώ στις ημέρες μας στη δεύτερη θητεία Τραμπ, η σχέση αγγίζει το ναδίρ. Λιγότερη βοήθεια στην Ουκρανία, αφόρητες πιέσεις για λεφτά κι άλλο “ferto, ferto, ferto…” διαφωνίες για Γροιλανδία και κυρώσεις. Τελικά η Αμερική και η Ευρώπη αγαπιούνται όταν χρειάζονται η μία την άλλη σε πολέμους, σε κρίσεις, σε εμπόριο, όταν η μία θέλει να ηγηθεί και η άλλη να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της. Ίσως θα πρέπει να αρχίσει να σταματήσει να μιλάει ο Ρούμπιο για παιδιά και μαμάδες και να χαρακτηρίζει τη σχέση μας ως ενός γάμου κοινού συμφέροντος…
ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΗΠΑ ΑΝ ΚΑΙ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΚΑΤΙ… ΨΙΛΑ
Εκπνοή… ανακούφισης από ΕΕ
Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν την ομιλία του Ρούμπιο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου ως μια σαφώς πιο θερμή παρέμβαση σε σύγκριση με την περυσινή σκληρή τοποθέτηση του Τζέι Ντι Βανς, με έμφαση στη φράση ότι η Αμερική είναι «παιδί της Ευρώπης» και στην ανάγκη οι δύο πλευρές να «ανήκουν μαζί», κάτι που εισέπραξε παρατεταμένα χειροκροτήματα και ακόμη σύντομη όρθια υποδοχή από το ακροατήριο γεμάτο ηγέτες και διπλωμάτες. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε ανοιχτά ότι αισθάνθηκε «πολύ… καθησυχασμένη» από τα λεγόμενα του προσθέτοντας ωστόσο ότι γνωρίζει πως μέσα στη διοίκηση Τραμπ υπάρχουν και πιο σκληρές φωνές σε αυτά τα ζητήματα, δείχνοντας έτσι ότι η ανακούφιση είναι μερική και όχι απόλυτη. Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Νοέλ Μπαρό χαιρέτισε τις αναφορές στην κοινή κληρονομιά και συμφώνησε ότι ορισμένες προκλήσεις δεν αντιμετωπίζονται από μία μόνο χώρα όσο ισχυρή κι αν είναι, επέμεινε όμως ότι η στρατηγική της Ευρώπης για ανεξάρτητη και ισχυρή παρουσία δεν θα αλλάξει, ανεξάρτητα από τις ομιλίες στο Μόναχο, όσο σωστές κι αν είναι. Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόχαν Βάντεπουλ χαρακτήρισε την ομιλία «ακριβώς αυτή που περίμενα» από τον Ρούμπιο, τον οποίο θεωρεί «αληθινό εταίρο», και ξεχώρισε τη φράση «ας το ξανακάνουμε» ως μήνυμα προοπτικής, εστιάζοντας στην ανάγκη τήρησης και μεταρρύθμισης του διεθνούς καθεστώτος βασισμένου σε κανόνες, ενώ η Φινλανδή ομόλογός του Ελίνα Βάλτονεν εξέφρασε ικανοποίηση τόσο για τον τόνο όσο και για το περιεχόμενο, τονίζοντας την κοινή δέσμευση σε αξίες και διεθνές δίκαιο.
Η ουσία δεν αλλάζει
Παρασκηνιακά, στους διαδρόμους του συνεδρίου, η ατμόσφαιρα αποπνέει μια ανακούφιση με έναν ανώτερο Ευρωπαίο διπλωμάτη να λέει ότι «σχεδόν ακούγαμε την εκπνοή ανακούφισης» ενώ αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχολίασε ότι «δεν μαλάκωσε την ουσία, μαλάκωσε όμως τον τρόπο παράδοσης, και αυτό κάνει ευκολότερη την ακρόαση», και άλλος από τη βόρεια Ευρώπη να προσθέτει ότι ο Ρούμπιο «μας προκαλεί, αλλά βάζει και τον… εαυτό του μέσα στην πρόκληση, αυτή είναι η διαφορά». Συνολικά, τα ευρωπαϊκά μέσα τονίζουν ότι ενώ ο θερμότερος τόνος γέμισε… προσωρινά κενά ανησυχίας και «άλλαξε γρήγορα το κλίμα» όμως η ουσία των αμερικανικών απαιτήσεων για αλλαγές σε μετανάστευση, κλίμα, άμυνα και εμπόριο παραμένει αμετάβλητη, και η Ευρώπη συνεχίζει να προετοιμάζεται για μεγαλύτερη αυτονομία, θεωρώντας την ομιλία ότι δεν είναι εγγύηση μακροπρόθεσμης σταθερότητας στις διατλαντικές σχέσεις.
ΖΗΤΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΡΗΝΗ
Εδώ ολόκληρη η ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου (14 Φεβρουαρίου 2026) https://www.state.gov/releases/office-of-the-spokesperson/2026/02/secretary-of-state-marco-rubio-at-the-munich-security-conference/