«Inside out 2»: Όταν εμφανίζεται το άγχος και φεύγει η χαρά στην περίπλοκη εφηβεία

Η μικρή Ράιλι επιστρέφει στις οθόνες μας μετά από σχεδόν 10 χρόνια και μας ξεναγεί στα συναισθήματα της ενώ περνάει εφηβεία. 

Στην πρώτη ταινία βλέπουμε την Ράιλι στο δημοτικό, που έχει να διαχειριστεί την χαρά, την λύπη, την αηδία, τον θυμό και τον φόβο. Φέτος την βλέπουμε να μπαίνει στην εφηβεία και να βιώνει νέα συναισθήματα.  Μπορεί να είναι παιδικό αλλά θεωρώ πως και οι δυο ταινίες αξίζουν την προσοχή σας γιατί περιγράφουν τόσο όμορφα και παραστατικά την διαχείριση των συναισθημάτων από όλες τις φάσεις της ζωής ενός παιδιού.

Έτσι αποφάσισα να δω την συνέχεια της ταινίας που με συγκίνησε αρκετά πριν 10 χρόνια και με βοήθησε να κατανοήσω καλύτερα το πως λειτουργεί η ψυχολογία, όσο αστείο να ακούγεται. Όσο χρονών και να είσαι άμα δεν έχεις κλάψει ή να ταυτιστεί με την απλότητα και αθωότητα.

Σε αυτήν την ταινία εμφανίζονται νέοι χαρακτήρες, όπως γίνεται και στην πραγματικότητα όταν μπαίνεις στην εφηβεία. Πρωταγωνιστής είναι το άγχος, το οποίο έρχεται ξαφνικά και σου καταστρέφει την ευτυχία και την ηρεμία στο κεφάλι σου. Επίσης έχει την βαρεμάρα, την ζήλεια και την ντροπή.

Έτσι η Ράιλι όταν πάει σε κατασκήνωση για χόκει, χάνει την χαρά της και με καθοδηγητή το άγχος και το overthinking, κάνει τα πάντα ώστε να φανεί πιο cool και να προστατεύσει την πρόκριση της στην ομάδα του σχολείου. Στο τέλος όμως, όπως γίνεται και στην ζωή το άγχος τα καταστρέφει όλα και βλέπουμε την πρωταγωνίστρια μας να παθαίνει κρίση πανικού, η οποία παρουσιάζεται πολύ αντιπροσωπευτικά.

Η ταινία αξίζει να την δείτε σε όποια ηλικία και αν βρίσκεστε. Μπορεί να είναι παιδικό, όμως η Disney ξέρει να δημιουργεί αριστουργήματα που θα συγκινήσουν και τον πιο σκληρό ενήλικα. Η ταινία για την πιο δύσκολη περίοδο στην ζωή κάποιου, που μπαίνει στα άγνωστα και κάνει χρόνο να βγει, είναι και για τους ενήλικες που ακόμα προσπαθούν να αφήσουν τους φόβους και τις ανησυχίες της εφηβείας και να καταλάβουν ίσως κάποια περισσότερα πράγματα για τους ίδιους ή για γονείς που δεν ξέρουν τι έρχεται ή το βιώνουν με τα παιδιά τους  και δεν μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι των παιδιών τους.