Πώς θα καταλάβουμε ότι ο σκύλος μας κρυώνει

Οι βόλτες με τον αγαπημένο μας σκύλο συνεχίζονται, όμως η αλλαγή του καιρού φέρνει μαζί της ένα ερώτημα που απασχολεί πολλούς κηδεμόνες: μήπως ο σκύλος μας κρυώνει και δεν το έχουμε αντιληφθεί;

Παρόλο που το τρίχωμά τους προσφέρει προστασία, δεν είναι όλοι οι σκύλοι εξίσου ανθεκτικοί στο κρύο. Κάποιοι απολαμβάνουν τις χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ άλλοι αρχίζουν να δυσκολεύονται ακόμη και αν το κρύο δεν είναι έντονο.

Το σημαντικό είναι να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια που μας δείχνουν ότι ο τετράποδος φίλος μας χρειάζεται λίγη επιπλέον φροντίδα.

Τα σημάδια στο σώμα του σκύλου που δείχνουν ότι κρυώνει

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα είναι το τρέμουλο. Όπως συμβαίνει και στους ανθρώπους, έτσι και στους σκύλους, το σώμα μπορεί να αρχίσει να τρέμει προκειμένου να διατηρήσει τη θερμοκρασία του. Αν παρατηρήσουμε ότι ο σκύλος μας τρέμει κατά τη διάρκεια της βόλτας ή όταν βρίσκεται σε έναν κρύο χώρο, καλό είναι να εξετάσουμε αν χρειάζεται να μεταφερθεί σε ένα πιο ζεστό περιβάλλον.

Εξίσου σημαντική είναι η στάση του σώματός του. Ένας σκύλος που κρυώνει μπορεί να καμπουριάζει, να μαζεύει την κοιλιά του προς τα μέσα, να κουλουριάζεται περισσότερο από το συνηθισμένο ή να έχει την ουρά του σφιχτά μαζεμένη. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να περιορίσει την απώλεια θερμότητας.

Τα αυτιά, η μύτη και οι πατούσες του μπορεί να είναι πιο κρύα στην αφή, καθώς εκτίθενται άμεσα στο περιβάλλον. Ωστόσο, δεν αρκεί να αγγίξουμε τις πατούσες ή τη μύτη του για να συμπεράνουμε ότι κρυώνει. Χρειάζεται να αξιολογούμε τη συνολική εικόνα του, τη συμπεριφορά του και τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται.

Αλλαγές στη συμπεριφορά και στις κινήσεις του

Πολλές φορές, ο σκύλος μάς δείχνει ότι κρυώνει μέσα από τις κινήσεις και τις αντιδράσεις του. Μπορεί να περπατά πιο αργά, να σηκώνει εναλλάξ τις πατούσες του από το έδαφος, να αρνείται να συνεχίσει τη βόλτα ή να τραβά το λουρί προς την κατεύθυνση του σπιτιού. Άλλοι σκύλοι μπορεί να κλαψουρίζουν, να δείχνουν ανήσυχοι ή να προσπαθούν να προστατευτούν πίσω από τον κηδεμόνα τους.

Ενδέχεται επίσης να γίνουν λιγότερο δραστήριοι και να μην δείχνουν τη συνηθισμένη τους διάθεση για παιχνίδι. Αν ο σκύλος μας συνήθως απολαμβάνει τις μεγάλες βόλτες, αλλά ξαφνικά θέλει να επιστρέψει νωρίτερα, αξίζει να δώσουμε προσοχή. Φυσικά, η μειωμένη διάθεση για κίνηση δεν οφείλεται πάντα στο κρύο, καθώς μπορεί να σχετίζεται και με πόνο ή κάποιο πρόβλημα υγείας.

Εάν η έκθεση στο κρύο συνεχιστεί, τα συμπτώματα μπορεί να γίνουν πιο σοβαρά. Έντονη αδυναμία, υπνηλία, σύγχυση ή δυσκολία στο περπάτημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει υποθερμία, δηλαδή επικίνδυνη πτώση της θερμοκρασίας του σώματος, και απαιτείται άμεση επικοινωνία με κτηνίατρο.

Ποιοι σκύλοι κρυώνουν περισσότερο και ποιοι λιγότερο;

Η αντοχή στο κρύο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και όχι μόνο από τη φυλή. Οι μικρόσωμοι σκύλοι, όπως τα Τσιουάουα και τα Γιορκσάιρ Τεριέ, χάνουν θερμότητα πιο εύκολα λόγω του μικρού σωματικού τους μεγέθους. Το ίδιο ισχύει για τους σκύλους με κοντό τρίχωμα όπως τα Ντόμπερμαν, τα Γκρέιχαουντ και τα Βίζλα.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται επίσης τα κουτάβια, οι ηλικιωμένοι σκύλοι, τα ζώα με χαμηλό σωματικό βάρος και όσα αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, όπως καρδιοπάθειες ή αρθρίτιδα. Ο οργανισμός τους μπορεί να δυσκολεύεται περισσότερο να διατηρήσει τη θερμοκρασία του, γι’ αυτό ενδέχεται να χρειάζονται προστασία ακόμη και σε πιο ήπιες καιρικές συνθήκες.

Από την άλλη πλευρά, φυλές όπως τα Χάσκι, τα Σαμογιέντ και τα Νιουφάουντλαντ διαθέτουν πυκνό τρίχωμα και υποτρίχωμα που προσφέρουν καλύτερη μόνωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κρυώνουν ποτέ, αλλά ότι από τη φύση τους αντέχουν περισσότερο στις χαμηλές θερμοκρασίες.

Ποιες θερμοκρασίες είναι φυσιολογικές και πότε αρχίζει ο κίνδυνος;

Δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη θερμοκρασία που να είναι ιδανική για όλους τους σκύλους. Ωστόσο, σύμφωνα με κτηνιατρικές οδηγίες, με θερμοκρασία γύρω στους 7°C και χαμηλότερα, ορισμένοι σκύλοι που είναι ευαίσθητοι στο κρύο μπορεί να αρχίσουν να δυσφορούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σκύλοι κινδυνεύουν σε αυτή τη θερμοκρασία, αλλά ότι χρειάζεται να παρατηρούμε τις αντιδράσεις τους.

Όταν η θερμοκρασία πλησιάζει τους 0°C, τα μικρόσωμα ζώα, οι σκύλοι με λεπτό τρίχωμα και τα ευπαθή ζώα χρειάζονται αυξημένη προσοχή, ιδιαίτερα αν παραμένουν έξω για αρκετή ώρα.

Σε θερμοκρασίες περίπου –7°C και χαμηλότερα, ο κίνδυνος από την έκθεση στο κρύο αυξάνεται σημαντικά για όλους τους σκύλους. Ο δυνατός αέρας και το βρεγμένο τρίχωμα μπορούν να επιδεινώσουν την κατάσταση ακόμη και όταν το θερμόμετρο δείχνει υψηλότερες τιμές.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να τον προστατεύσουμε;

Το πρώτο και σημαντικότερο είναι να προσαρμόζουμε τις βόλτες στις καιρικές συνθήκες και στις ανάγκες του δικού μας σκύλου. Όταν κάνει κρύο, μπορούμε να επιλέγουμε μικρότερες και συχνότερες βόλτες, αποφεύγοντας την παραμονή έξω για πολλή ώρα με δυνατό αέρα ή βροχή. Αν παρατηρήσουμε τρέμουλο, δυσφορία ή άρνηση για περπάτημα, επιστρέφουμε στο σπίτι χωρίς να τον πιέζουμε να συνεχίσει.

Για τους σκύλους που είναι πιο ευαίσθητοι στο κρύο, ένα ειδικό ρούχο μπορεί να προσφέρει ουσιαστική προστασία. Θα πρέπει να εφαρμόζει σωστά, να καλύπτει επαρκώς το σώμα και να μην περιορίζει τις κινήσεις τους. Παράλληλα, όταν επιστρέφουμε από τη βόλτα, στεγνώνουμε καλά το τρίχωμα και τις πατούσες τους, ειδικά αν έχουν βραχεί.

Στο σπίτι, φροντίζουμε να έχουν ένα στεγνό, άνετο κρεβάτι, μακριά από ρεύματα αέρα και κρύα δάπεδα. Μια ζεστή κουβέρτα μπορεί να είναι αρκετή, ενώ δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούμε θερμαντικά μέσα που μπορεί να προκαλέσουν εγκαύματα ή υπερθέρμανση. Φυσικά τις ημέρες με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, δεν αφήνουμε τον σκύλο εκτεθειμένο στο κρύο χωρίς επίβλεψη.

Τέλος, αν εμφανίσει έντονο ή επίμονο τρέμουλο, μεγάλη αδυναμία, σύγχυση ή αστάθεια, τον μεταφέρουμε σε ζεστό χώρο, τον καλύπτουμε με στεγνή κουβέρτα και επικοινωνούμε άμεσα με κτηνίατρο. Δεν χρησιμοποιούμε καυτό νερό ή έντονη απευθείας θερμότητα για να τον ζεστάνουμε.

Ο σκύλος μας δεν μπορεί να μας πει με λόγια ότι κρυώνει, μπορεί όμως να μας το δείξει με τη στάση του σώματος και τη συμπεριφορά του.

Παρατηρώντας τις αντιδράσεις του και λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία, το μέγεθος, το τρίχωμα και την υγεία του, μπορούμε να καταλάβουμε πότε χρειάζεται περισσότερη προστασία.