Η αξία του να μαθαίνεις στο παιδί σου να προσπαθεί συνέχεια παρά τις αποτυχίες

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν σημαίνει να του στρώνεις τον δρόμο. Σημαίνει να του δίνεις τα εφόδια για να περπατήσει μόνο του. Να δοκιμάσει, να αποτύχει, να απογοητευτεί και –κυρίως– να ξανασηκωθεί.

Εκεί, άλλωστε, χτίζεται η ανθεκτικότητα: όχι στο τέλειο αποτέλεσμα, αλλά στην προσπάθεια που συνεχίζεται ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περιμέναμε.

Μια μητέρα μοιράζεται στο baby.gr, τη δική της ιστορία και στέλνει ένα μήνυμα που αφορά κάθε γονιό της σύγχρονης εποχής.

Πριν αποκτήσει παιδιά, θεωρούσε υπερβολικές πολλές από τις «τελετές» της ζωής: αποφοιτήσεις, βραβεύσεις, γιορτές για στάδια που –λίγο πολύ– όλοι περνάμε. Γιατί να πανηγυρίζουμε κάτι δεδομένο; Με τα χρόνια, όμως, άρχισε να το βλέπει αλλιώς. Ανήκοντας στη γενιά των Millennials, μεγάλωσε με τα λεγόμενα «βραβεία συμμετοχής» – μια πρακτική που συχνά επικρίθηκε. Κι όμως, συνειδητοποίησε ότι η ουσία δεν ήταν το βραβείο, αλλά το μήνυμα: μην τα παρατάς. Συνέχισε, ακόμα κι όταν είναι δύσκολο. Ακόμα κι όταν δεν είσαι καλός σε κάτι. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να γίνεις καλύτερος.

Σήμερα, παρατηρεί πως πολλοί γονείς κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Προστατεύουν τα παιδιά τους από κάθε δυσκολία, κάθε ήττα, κάθε αποτυχία. Παιδιά που δεν μαθαίνουν ποτέ πώς είναι να χάνεις. Που καταρρέουν μπροστά σε καταστάσεις τις οποίες θα μπορούσαν να διαχειριστούν. Γονείς που παρεμβαίνουν συνεχώς για να «διορθώσουν» τις συνέπειες των επιλογών των παιδιών τους, ακόμη και σε ζητήματα που θα έπρεπε να λυθούν από τα ίδια.

Η ίδια, όμως, νιώθει ευγνωμοσύνη για κάτι διαφορετικό: οι γονείς της την έμαθαν να αντέχει την αποτυχία. Και αυτή η δεξιότητα αποδείχθηκε σωτήρια, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με το πιο αδιανόητο γεγονός – την απώλεια της αδελφής της. Δεν κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Πόνεσε, λύγισε, αλλά ήξερε πώς να μαζεύει τα κομμάτια της. Είχε μάθει ότι ακόμη και τις πιο σκοτεινές μέρες μπορείς να τις αντέξεις.

Έτσι, όταν σήμερα βλέπει τα δικά της παιδιά να δυσκολεύονται –να πέφτουν, να χάνουν φίλους, να αποτυγχάνουν σε μικρά, καθημερινά πράγματα– πονάει. Όμως επιλέγει να βλέπει τη μεγαλύτερη εικόνα. Να τους στέλνει το μήνυμα: «Είμαι εδώ αν με χρειαστείς. Αλλά πιστεύω ότι μπορείς να τα καταφέρεις». Και όσο οι μικρές μάχες γίνονται μεγαλύτερες, τόσο πιο δυνατές γίνονται και οι ικανότητές τους.

Έρευνες δείχνουν ότι ο σημαντικότερος παράγοντας επιτυχίας ενός παιδιού δεν είναι το κοινωνικό ή οικονομικό του υπόβαθρο, αλλά η ανθεκτικότητά του – η ικανότητα να ξεπερνά προκλήσεις. Πάνω από φύλο, τάξη, εισόδημα ή οικογενειακή δομή.

Γι’ αυτό και το μήνυμα προς τα παιδιά είναι ξεκάθαρο: συνέχισε να προσπαθείς. Πήγαινε στην προπόνηση, ακόμα κι αν δεν είσαι ο καλύτερος. Τίμησε τη δέσμευσή σου, ακόμα κι αν στο τέλος αποφασίσεις να σταματήσεις. Μην κρύβεσαι μετά την αποτυχία. Η ζωή λειτουργεί έτσι: κάποιες φορές θα χάνεις, κάποιες φορές θα είσαι τελευταίος, κάποιες φορές θα αστοχήσεις στο «μεγάλο γκολ». Και αυτό δεν είναι αποτυχία. Γιατί εμφανίστηκες. Και μόνο αυτό, είναι ήδη μια νίκη.

Η νέα γενιά έχει μπροστά της σπουδαία πράγματα. Θα πέσει, θα δυσκολευτεί, θα κλάψει – αν της το επιτρέψουμε. Και ακριβώς μέσα από αυτό, θα βρει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο.