Φαιδρά Πορτοκαλέα #036: Η Αρένα, τα κάγκελα, τα funds ,οι σκιές, η ακρίβεια, η πασαρέλα ,η τέχνη του μη μασάς…
Στη Θεσσαλονίκη μπορεί να μη λύσαμε ακόμα το κυκλοφοριακό, αλλά βρήκαμε έναν νέο, πιο δημιουργικό τρόπο να μπλοκάρουμε την πόλη: με κάγκελα
theopinion
Υπουργός εν Αρένᾳ
Εις το Γενικόν Κρατικόν Νοσοκομείον Νικαίας, η πολιτική απεφάσισε να φορέσει χιτώνα τραγωδίας και να παίξει κομέντια. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ανήρ ουχί χαμηλοφώνως διαλεγόμενος αλλά μετά παρρησίας εκφωνών, προσήλθε δια να εγκαινιάσει ανακαινισμένους χώρους και αντ’ αυτού ευρέθη προ πυλών ως να επρόκειτο περί εισβολέως εις ξένην επικράτειαν. Φραγμός, συνθήματα, έντασις, ολίγον έλειψε να ζητηθεί και διαβατήριο εις την είσοδον.
Εν Ελλάδι, φαίνεται, ο υπουργός Υγείας δύναται να ελέγχει νοσοκομεία, αλλά δεν δύναται να τα επισκέπτεται άνευ αδείας των αγανακτισμένων θυρωρών της Ιστορίας. Και κάπως έτσι, η δημοκρατία μετατρέπεται εις επιτροπή θυροφυλάκων, όπου αποφασίζει ο πλέον ηχηρός ποιος θα εισέλθει και ποιος θα παραμείνει εκτός.
Ο Άδωνις έχει μίαν ιδιοσυγκρασίαν ιδιότυπον, ομιλεί ως να απευθύνεται εις λαϊκήν συνέλευσιν αρχαίας αγοράς, όχι εις κλειστήν λέσχην σιωπηλών τεχνοκρατών. Δεν κρύπτεται όπισθεν δελτίων τύπου, δεν αποστέλλει απαντήσεις με περιστεράν, δεν εξαφανίζεται όταν αι κάμεραι ανάβουν. Λαμβάνει θέσιν σαφή, καθαράν, ιδεολογικώς στιβαράν, ακόμη και όταν η θέσις αυτή προκαλεί σεισμικήν δόνησιν εις τα τηλεοπτικά πάνελ.
Και εδώ έγκειται η λεπτή ειρωνεία. Υπάρχουν υπουργοί που γνωρίζουν άριστα την τέχνην της σιωπής, ιδίως όταν η κυβέρνησις κατηγορείται δια πράγματα εις τα οποία δεν ευθύνεται. Άλλοι επιλέγουν την ασφαλή σπηλιάν της αφάνειας, μέχρι να κοπάσει η θύελλα. Ο συγκεκριμένος, αντιθέτως, εισέρχεται εις το μάτι του κυκλώνος με ύφος που λέγει, εδώ είμαι, πυροβολείτε. Και ενίοτε, πράγματι, πυροβολείται.
Βεβαίως, η υπερβολή αποτελεί συστατικόν της ρητορικής του, ως το πιπέρι εις την φασολάδα. Αλλά προτιμότερον το πιπέρι από την άγευστον αδιαφορίαν. Διότι άλλο να διαφωνείς με υπουργόν και άλλο να θεωρείς το δημόσιον νοσοκομείον ιδιωτικόν σου οικόπεδον, όπου στήνεις μπάρες και αποφασίζεις ποιος θα περάσει.
Η δημοκρατία δεν είναι λέσχη αποκλεισμών, είναι άθλημα αντιλόγου. Και εις το άθλημα τούτο, όσοι κατεβαίνουν εις την αρέναν, τουλάχιστον ιδρώνουν.
Το θάρρος είναι η πρώτη από τις ανθρώπινες αρετές, γιατί εγγυάται όλες τις άλλες
Winston Churchill
Κάγκελα, ΚΑΣ και καλημέρα Δήμαρχε, Το Γαλεριανό Μνημείο σε Ριάλιτι “Ποιος ήξερε τι;”
Στη Θεσσαλονίκη μπορεί να μη λύσαμε ακόμα το κυκλοφοριακό, αλλά βρήκαμε έναν νέο, πιο δημιουργικό τρόπο να μπλοκάρουμε την πόλη: με κάγκελα. Όχι όποια κι όποια κάγκελα. Ιστορικά κάγκελα. Πολιτιστικά κάγκελα. Κάγκελα που μπαίνουν, βγαίνουν και ξαναμπαίνουν, σαν να πρόκειται για διακόσμηση βιτρίνας σε εκπτωτική περίοδο.
Το ανάκτορο του Γαλερίου στην πλατεία Ναυαρίνου απέκτησε ξανά τα μεταλλικά του στολίδια, προκαλώντας ένα μικρό διοικητικό Big Brother. Η Εφορεία Αρχαιοτήτων λέει ότι όλα έγιναν με υπουργική απόφαση, γνωμοδότηση από ΚΑΣ, συναντήσεις, διαβουλεύσεις, υψομετρικές μελέτες και πιθανώς αστρολογικό χάρτη. Ο αντιδήμαρχος δηλώνει πως συναντήσεις έγιναν, αλλά πρόταση δεν υπήρξε. Ο δήμαρχος μαθαίνει τα νέα και σηκώνει το τηλέφωνο με την απορία του ανθρώπου που ανακαλύπτει ότι του άλλαξαν τα έπιπλα χωρίς να τον ρωτήσουν.
Και κάπου εκεί, το μνημείο στέκει αγέρωχο, περικυκλωμένο από κάγκελα και δηλώσεις. Η αρχαιολογική υπηρεσία μιλά για βανδαλισμούς, για φωτιστικά που έσπασαν δύο φορές, για καλώδια που εξαφανίστηκαν, για νεαρούς που έκαναν πατίνι πάνω στα ψηφιδωτά και το αποκορύφωμα για ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν το μνημείο ως υπαίθριο… αποχωρητήριο. Αν μη τι άλλο, ο Γαλέριος δεν το είχε προβλέψει αυτό στο αρχιτεκτονικό του σχέδιο.
Από την άλλη, οι κάτοικοι βλέπουν ένα μνημείο να εξαφανίζεται πίσω από ψηλά μεταλλικά πλέγματα, σαν να μπήκε τιμωρία επειδή δεν πρόσεχε στην Ιστορία. «Προστασία» λέει η μία πλευρά. «Αποκλεισμός» λέει η άλλη. Στο ενδιάμεσο, η συνεννόηση φαίνεται να έγινε με τα γνωστά ασύρματα της Θεσσαλονίκης, αυτά που πιάνουν σήμα μόνο όταν δεν χρειάζεται.
Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος μοιάζει να παίζει τον ρόλο του αιώνιου παρατηρητή, ήταν στις συναντήσεις, αλλά δεν κατέληξαν· συζητούσαν, αλλά δεν συμφώνησαν γνώριζε, αλλά δεν ενημερώθηκε. Μια στάση βολική, σχεδόν καλλιτεχνική, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε υπέρ ούτε κατά μέχρι να στηθούν τα κάγκελα και να χρειαστεί μια ηχηρή αποστασιοποίηση. Σε μια πόλη που διψά για καθαρές κουβέντες και ξεκάθαρες ευθύνες, η θολούρα δεν είναι αρχιτεκτονικό στοιχείο είναι πολιτική επιλογή.
Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι τα ίδια τα κάγκελα. Είναι το πώς κατάφεραν να υψωθούν πιο γρήγορα από τα τείχη της πόλης… ανάμεσα στις υπηρεσίες. Διότι εδώ δεν έχουμε απλώς μεταλλικές κατασκευές. Έχουμε παράλληλους μονολόγους. Η Εφορεία λέει «συζητήσαμε». Ο αντιδήμαρχος λέει «δεν συμφωνήσαμε». Ο δήμαρχος λέει «δεν ενημερωθήκαμε». Και οι πολίτες λένε «τι ακριβώς συμβαίνει;».
Ίσως τελικά το Γαλεριανό Συγκρότημα να αναδεικνύεται με έναν απρόσμενο τρόπο, ως ζωντανό μνημείο της σύγχρονης ελληνικής διοίκησης. Ένα αρχαίο παλάτι που άντεξε αιώνες, σεισμούς και πολιορκίες, αλλά δοκιμάζεται από το διαχρονικό μας ταλέντο να υψώνουμε πρώτα τα κάγκελα και μετά τις εξηγήσεις.
Εν οίδα ότι ουδέν οίδα
Σωκράτης
Ποιος ελέγχει τα Funds; Η Κυβέρνηση ή το… Χρηματοπιστωτικό Σύμπαν;
Μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού με έγγραφα, μαρτυρίες και συγκεκριμένα περιστατικά για τις πρακτικές ορισμένων funds και servicers απέναντι σε δανειολήπτες, η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να σιωπά σαν να πρόκειται για κακό σενάριο τηλεοπτικής σειράς. Διότι εδώ δεν μιλάμε για fiction, αλλά για οικογένειες που βλέπουν ρυθμισμένα δάνεια να «ξεχνιούνται», για αιφνίδιες αλλαγές λογαριασμών, για καθυστερήσεις μηνών στην εξυπηρέτηση και για πιέσεις που σύμφωνα με πλήθος καταγγελιών δικηγορικών συλλόγων και ενώσεων καταναλωτών αγγίζουν τα όρια της καταχρηστικότητας
Η στήλη μας, η «Πορτοκαλιά» μας, έχει επισημάνει κατ’ επανάληψη το πρόβλημα, όταν η διαχείριση του ιδιωτικού χρέους μετατρέπεται σε πεδίο ανεξέλεγκτης επιθετικότητας, η κοινωνική συνοχή δεν είναι απλώς μια θεωρητική έννοια· είναι το πρώτο θύμα. Και όταν οι εποπτικοί μηχανισμοί περιορίζονται σε τυπικές υπενθυμίσεις νόμων, χωρίς ορατές παρεμβάσεις, τότε ο πολίτης εύλογα αναρωτιέται αν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος ή απλώς γραφειοκρατική αυτάρκεια.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι κάθε εταιρεία λειτουργεί εκτός πλαισίου. Ισχυριζόμαστε, όμως, ότι οι καταγγελίες είναι πολλές, επαναλαμβανόμενες και τεκμηριωμένες σε δημόσιο διάλογο. Ότι δικηγορικοί σύλλογοι έχουν απευθύνει επίσημα αιτήματα ελέγχου. Ότι η Δικαιοσύνη έχει κληθεί να αποσαφηνίσει κρίσιμα ζητήματα αναπροσαρμογών και εφαρμογής ρυθμίσεων. Και ότι η κοινή γνώμη παρακολουθεί ένα πινγκ-πονγκ δηλώσεων περί «χρηματοπιστωτικής σταθερότητας», λες και η σταθερότητα αυτή απειλείται μόνο όταν προστατεύεται ο δανειολήπτης.
Ερωτάται, λοιπόν, η κυβέρνηση:
Προτίθεται να ενισχύσει έμπρακτα την εποπτεία; Θα απαιτήσει διαφάνεια, σαφείς διαδικασίες και αυστηρούς ελέγχους; Θα θεσπίσει μηχανισμούς ταχείας παρέμβασης όταν προκύπτουν σοβαρές καταγγελίες;
Ή θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε μια θεσμική ακινησία, όπου όλοι δηλώνουν αρμόδιοι αλλά κανείς δεν εμφανίζεται υπεύθυνος; Η οικονομία χρειάζεται σταθερότητα. Η δημοκρατία, όμως, χρειάζεται λογοδοσία. Και οι πολίτες χρειάζονται σεβασμό όχι τηλεφωνικές οχλήσεις και ατέρμονες «τεχνικές λεπτομέρειες».
Για να μη γίνεται κατάχρηση εξουσίας, πρέπει η εξουσία να αναχαιτίζει την εξουσία
Το Πνεύμα των Νόμων, 1748,Μοντεσκιέ
Οι Σκιές που δεν Ψηφίζουν
Η Ιστορία, φίλοι μου, δεν είναι κομματικό περίπτερο για να κρεμά ο καθείς τη σημαία του και να πουλάει πατριωτισμό με το κιλό. Είναι ποτάμι βαθύ κι όποιος σκύβει να δει το πρόσωπό του μέσα, οφείλει πρώτα να έχει καθαρά χέρια.
Οι διακόσιοι της Καισαριανής δεν περπάτησαν προς το σκοπευτήριο με ψηφοδέλτιο στην τσέπη. Περπάτησαν με τη μοίρα στον ώμο και το τραγούδι στα χείλη. Κι αυτό το τραγούδι δεν είχε ρεφρέν κομματικό είχε ρεφρέν ελληνικό. Ήταν το άσμα εκείνου που ξέρει πως το τέλος πλησιάζει, μα η αξιοπρέπεια προηγείται. Εκεί, μπροστά στα γερμανικά όπλα, δεν εξετάστηκε το πολιτικό φρόνημα εξετάστηκε το μέγεθος της ψυχής.
Οι φωτογραφίες της συλλογής Χόιερ, 262 στον αριθμό, είναι σιωπηλοί μάρτυρες. Δώδεκα από αυτές μάς κοιτούν κατάματα και μας ρωτούν: «Εσείς τι θα κάνατε;» Δεν είναι ντοκουμέντα για κομματική εκμετάλλευση είναι καθρέφτες συνείδησης. Και είναι πράγματι ντροπή να επιχειρεί οποιαδήποτε παράταξη να καπηλευθεί τη θυσία, να τη στριμώξει σε προεκλογικό σύνθημα ή να τη βαφτίσει ιδιοκτησία της. Το αίμα δεν έχει χρώμα παρά μόνο κόκκινο και αυτό είναι της ζωής που έφυγε.
Οφείλουμε, λοιπόν, να αναγνωρίσουμε ως ορθή και γρήγορη την αντίδραση της κυβέρνησης να κινηθεί για την απόκτηση των φωτογραφιών. Η διάσωση της μνήμης δεν είναι πολυτέλεια είναι εθνικό καθήκον. Όταν το κράτος φροντίζει να κρατήσει ζωντανή την Ιστορία, δεν υπηρετεί κόμμα υπηρετεί τη συλλογική μνήμη. Κι αυτή η μνήμη ανήκει σε όλους.
Ας σταθούμε, λοιπόν, με σεβασμό. Όχι με κομματικές κορδέλες, αλλά με σιωπή. Γιατί οι διακόσιοι δεν ζητούν χειροκρότημα ζητούν ενότητα. Κι αν κάτι πρέπει να μας διδάσκει η Καισαριανή, είναι πως η πατρίδα μεγαλώνει όταν οι νεκροί της δεν γίνονται λάφυρα.
Όποιος ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει
Σανταγιάνα, Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και ποιητής
Η Ακρίβεια, το νέο Εθνικό σπορ
Θα ομολογούσαμε ότι η Ελλάς ανακάλυψε επιτέλους ένα άθλημα στο οποίο όλοι οι πολίτες συμμετέχουν καθημερινώς, την παρακολούθηση των τιμών στο ράφι. Άλλοι μετρούν βήματα, άλλοι θερμίδες ο Έλλην μετρά λεπτά του ευρώ και αναρωτιέται αν το ελαιόλαδο πωλείται πλέον με δόσεις όπως τα ακίνητα.
Η ακρίβεια, αυτή η κομψή λέξη που ακούγεται σχεδόν σαν αρετή, έχει μεταβληθεί σε εθνικό διάλογο. Οι κυβερνώντες την πολεμούν με μέτρα, οι αντιπολιτευόμενοι με δηλώσεις, και οι πολίτες με… λίστες προσφορών. Το σούπερ μάρκετ έγινε χώρος φιλοσοφικής περισυλλογής, «Να πάρω φέτα ή να επενδύσω σε φακές;» Το αιώνιο δίλημμα του Είναι και του Έχειν μετατράπηκε σε δίλημμα του Τυριού και του Οσπρίου.
Θα λέγαμε, με κάποια δόση ειρωνείας, ότι η αγορά λειτουργεί ως σύγχρονο θέατρο. Οι τιμές ανεβαίνουν όπως οι τραγωδίες του Αισχύλου, με δραματική ένταση. Ο πολίτης, θεατής και πρωταγωνιστής, κοιτάζει το ταμείο όπως ο Οιδίπους την αλήθεια με τρόμο αλλά και περιέργεια. Διότι κάθε απόδειξη είναι μια μικρή αποκάλυψη.
Φιλοσοφικώς, η ακρίβεια θέτει ένα παλαιό ερώτημα: ποια είναι η αξία των πραγμάτων; Είναι η τιμή τους ή η ανάγκη μας γι’ αυτά; Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, η αξία κάθε πράγματος είναι η χρησιμότητά του. Όταν ο καφές κοστίζει όσο ένα μικρό δοκίμιο, ίσως πρέπει να αποφασίσουμε αν διψούμε περισσότερο για καφεΐνη ή για σκέψη. Η κοινωνία που συζητεί ακατάπαυστα για τιμές, ίσως αναζητεί σταθερότητα σε έναν κόσμο ασταθή.
Και όμως, μέσα στην υπερβολή, αναδύεται και το ελληνικό χιούμορ. Μιμίδια, αστεία, σαρκαστικά σχόλια, η σάτιρα γίνεται άμυνα. Διότι όταν δεν μπορείς να μειώσεις την τιμή της βενζίνης, μειώνεις τουλάχιστον το βάρος της με ένα αστείο. Το γέλιο είναι το μόνο προϊόν που δεν έχει ακόμη φορολογηθεί.
Δεν θα υποκριθούμε ότι η ακρίβεια είναι απλή υπόθεση, είναι σύνθετη σαν πολιτικό πρόγραμμα και επίμονη σαν δημόσια συζήτηση. Αλλά ίσως η λύση δεν βρίσκεται μόνο στους αριθμούς, μα και στην καλλιέργεια ενός πολίτη που απαιτεί διαφάνεια, σύνεση και μέτρο. Διότι, εν τέλει, η πραγματική φτώχεια δεν είναι να πληρώνεις ακριβό ψωμί, αλλά να συνηθίζεις την αδικία χωρίς να την αμφισβητείς.
Πρώτα έρχεται το φαΐ και μετά η ηθική
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Θεσσαλονίκη, η Πασαρέλα της Σφυρίχτρας
Η Θεσσαλονίκη φόρεσε τα πούπουλά της, έβαψε τα μάγουλά της με γκλίτερ και κατέβηκε στην Τσιμισκή με την αυτοπεποίθηση Μιλανέζικης εβδομάδας μόδας και την αισθητική αποκριάτικου συρταριού που άνοιξε βιαστικά. Χιλιάδες καρναβαλιστές, κόρνες, τύμπανα, σφυρίχτρες και μια πόλη που αποφάσισε ότι για λίγες ώρες η αρμονία είναι υπερεκτιμημένη έννοια.
Η διαδρομή από τον Λευκό Πύργο μέχρι την Αριστοτέλους γέμισε χρώματα, αλλά η καλαισθησία έψαχνε ταξί για να φύγει νωρίτερα. Στολές σατιρικές, επίκαιρες, ποπ, υπαρξιακές, μερικές τόσο ευρηματικές που αναρωτιόσουν αν πρόκειται για σχόλιο ή για παρεξήγηση. Ο ρυθμός από τα τύμπανα έδινε παλμό, η οργάνωση έδινε αγώνα και το αποτέλεσμα θύμιζε μια χαρούμενη συμφωνία χωρίς μαέστρο.
Δεν είναι κακό να συμμετέχει ο κόσμος, κάθε άλλο. Η συμμετοχή είναι υγεία, είναι εξωστρέφεια, είναι ανάσα. Όμως όταν μια πόλη με τόσο βαριά ιστορική και πολιτιστική υπογραφή διοργανώνει καρναβαλική παρέλαση, ο πήχης δεν μπορεί να είναι στο ύψος της σφυρίχτρας. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνο ενθουσιασμός, είναι και ύφος. Και το ύφος δεν φοριέται με λάστιχο.
Ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Βασίλης Γάκης διακηρύσσει την πίστη του στην καλαισθησία, το ακούμε, το σεβόμαστε, το χειροκροτούμε. Αλλά η καλαισθησία δεν είναι σύνθημα, είναι άσκηση. Και όταν η παρέλαση μοιάζει περισσότερο με αυθόρμητη σχολική εκδρομή παρά με θεσμό πόλης, τότε ίσως χρειάζεται μια πιο τολμηρή ιδέα.
Γιατί να μη γίνει η Θεσσαλονίκη ο προπομπός όλων των καρναβαλιών της χώρας; Μια μεγάλη παρέλαση αντιπροσώπων από το Πατρινό Καρναβάλι, τον Σοχό, την Ξάνθη και από άλλα μέρη με καρναβαλική παράδοση ετών, ένα πανελλήνιο μωσαϊκό που θα λειτουργεί ως κάλεσμα. Ένα γιορτινό προσκλητήριο που θα λέει στους πολίτες, ελάτε να δείτε, ελάτε να ταξιδέψετε, ελάτε να ζήσετε τα μεγάλα καρναβάλια της Ελλάδας. Έτσι ο θεσμός θα αποκτήσει σκοπό, βαρύτητα και χαρακτήρα. Αλλιώς θα μείνουμε με τις σφυρίχτρες και τις καλές προθέσεις. Και όπως
Η μετριότητα είναι η εκδίκηση της φύσης για την έλλειψη στυλ
Όσκαρ Ουάιλντ
Η Τέχνη του να μη μασάς μικρό εγχειρίδιο πολιτικής επιβίωσης
Έπειτα από μακρά απουσία, ο κύριος Σπύρος Μπιμπίλας επανεμφανίστηκε στο Κοινοβούλιο, σαν ηθοποιός που επιστρέφει στο σανίδι έπειτα από διαφωνία με τον σκηνοθέτη. Και ο σκηνοθέτης, εν προκειμένω, φέρεται να είναι η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, μια πολιτική προσωπικότητα που δεν φημίζεται για την αγάπη της στις χλιαρές σχέσεις και τις μισές κουβέντες.
Λέγεται πως οι σχέσεις τους δεν διάγουν άνοιξη. Μα η άνοιξη, άλλωστε, είναι εποχή ακατάστατη, φέρνει άνθη, αλλά και αλλεργίες. Η Πλεύση Ελευθερίας διαθέτει μια Κοινοβουλευτική Ομάδα τόσο ισχνή, ώστε αν φυσήξει ελαφρώς ο άνεμος της διαφωνίας, υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί σε… λέμβο ατομικής πλεύσης. Κι όμως, η πρόεδρός της δεν δείχνει διατεθειμένη να «μασήσει». Αντιθέτως, λέγεται πως παρατηρεί, επιπλήττει και οριοθετεί με τη σοβαρότητα δασκάλας που δεν ανέχεται ψιθύρους στο πίσω θρανίο.
Η κυρία Κωνσταντοπούλου έχει οικοδομήσει δημόσια εικόνα ακατάβλητης ρήτορος, επιμονή μέχρι τελικής πτώσεως, θεσμική ευλάβεια, και μια έμφυτη τάση να θεωρεί πως το δίκιο δεν είναι απλώς με το μέρος της είναι ιδιοκτησία της. Στη ρητορική της δεν υπάρχει «ίσως». Υπάρχει «οφείλετε». Δεν υπάρχει «διαφωνώ». Υπάρχει «παραβιάζετε τον κανονισμό».
Το αξιοθαύμαστο και ταυτοχρόνως επικίνδυνο είναι ότι σε μια εποχή όπου οι πολιτικοί φοβούνται τη σκιά τους, εκείνη μοιάζει να φοβάται μόνο την υποχώρηση. Μα όταν η κοινοβουλευτική αριθμητική γίνεται τόσο λεπτή όσο κλωστή, η αυστηρότητα θυμίζει στρατηγό που επιθεωρεί στρατό δύο λόχων και ενός… δεκανέα. Ωστόσο, η Ιστορία αγαπά τους αμετακίνητους έστω κι αν τους δοκιμάζει σκληρά. Διότι η εξουσία, ακόμη και σε μικρή κλίμακα, έχει μια ιδιότητα σχεδόν μεταφυσική, διογκώνει το πάθος και συρρικνώνει την ανοχή.
Η εξουσία διαφθείρει, και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα
Λόρδος Άκτον, Βρετανός ιστορικός, πολιτικός και στοχαστής
Καλή Σαρακοστή και σας προτείνουμε να αναγνώσετε το πολύ ενδιαφέρον
ιατρικό θέμα για την ρομποτική χειρουργική που αναλύεται στο παρακάτω link