Φαιδρά Πορτοκαλέα #020: Οι τεταμένες σχέσεις, ο Μαρινάκης, το χαμόγελο, ο λιμενάρχης, το Πεντάγωνο, το glamour,η Παρελασοκαπηλία, τα ΕΛΤΑ, οι Φαραώ και το SMμάρισμα του Κυρανάκη

Ο Πρωθυπουργός ως πρότυπο θεσμικής ωριμότητας και πολιτικής αυτοσυγκράτησης

Σε μια πολιτική σκηνή που ολοένα περισσότερο παρομοιάζεται με θεατρικό σανίδι, όπου καθένας υποδύεται ρόλους με στόχο την εντύπωση και όχι την ουσία, η στάση του Πρωθυπουργού κατά το πρόσφατο τριήμερο των εθνικών εκδηλώσεων της Θεσσαλονίκης ήλθε να επαναφέρει ένα σχεδόν παλαιολιθικό ζητούμενο, το κύρος.

Απέναντι σε κακοήθεις φήμες και συνειδητά διοχετευμένες “διαρροές” περί «τεταμένων σχέσεων» με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, ο Πρωθυπουργός δεν απάντησε ούτε με μία  λέξη. Δεν ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί για φανταστικές συγκρούσεις, ούτε να καταναλώσει δημόσιο χρόνο σε ανώφελες διαψεύσεις. Επέλεξε, αντ’ αυτού, τον δρόμο της θεσμικής σιωπής που δηλώνει ισχύ και αυτοκυριαρχία.

Διότι η αληθινή ηγεσία δεν ανταγωνίζεται τους ψιθυριστές στο πεδίο τους  στέκεται ψηλότερα και το βλέμμα της είναι στραμμένο αλλού, στη σταθερότητα, στην εμπιστοσύνη, στην ουσία. Ο Πρωθυπουργός απέδειξε για ακόμη μία φορά πως δεν κυβερνά με το θερμόμετρο της επικαιρότητας, αλλά με την εσωτερική πυξίδα της ευθύνης.

Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση βυθιζόταν σε εμφανή αμηχανία. Ο Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, φαινόταν περισσότερο ως θεατής παρά ως παρών πολιτικός πόλος, πασχίζοντας να σταθεί με ισορροπία ανάμεσα στην αόρατη στρατηγική και την υπαρκτή αμηχανία. Ο δε επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ , Σωκράτης Φάμελλος, έμοιαζε να εκπέμπει μια διαρκή εσωτερική σύγκρουση μεταξύ αντιπολιτευτικής σοβαρότητας και… τηλεοπτικής συμμετοχής. Ήταν εκεί, αλλά δεν ήξερε ακριβώς γιατί ήταν εκεί.

Στον αντίποδα, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, φανερά ενεργός καθ’ όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων, κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να τονίσει τους δεσμούς του με την κυβέρνηση και τους υψηλόβαθμους εκπροσώπους της. Η επιθυμία του να εδραιωθεί ως θεσμικός συνομιλητής της κεντρικής εξουσίας ήταν πρόδηλη  και σχεδόν συγκινητική. Βεβαίως, δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι η πολιτική του καταγωγή βρίσκεται σε χώρους μακράν της σημερινής του φωτογραφικής δραστηριότητας.

Και όμως  ακόμη κι έτσι  η σκιά της ηγεσίας δεν σκεπάζεται εύκολα. Όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να συνυπάρξουν με αυτή, να την ακουμπήσουν, να την αναπαραγάγουν, η πραγματική παρουσία παραμένει μία, εκείνη του Πρωθυπουργού, που με την αυτοσυγκράτηση, τη σταθερότητα και την ειλικρινή προσήλωσή του στους θεσμούς, αποδεικνύει γιατί παραμένει κυρίαρχος του πολιτικού πεδίου. Σε μια πολιτική ζωή γεμάτη θόρυβο και επιπολαιότητα, εκείνος επιλέγει τη σιωπή με περιεχόμενο. Και η σιωπή αυτή λέει πολλά περισσότερα από όλους μαζί τους σχολιαστές.

Ποτέ μην παραπονείσαι, ποτέ μην εξηγείς

Benjamin Disraeli, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, 19ος αιώνας

Επιδοματοκρατία vs Εφοροκρατία, ο κύριος Μαρινάκης βλέπει πρόοδο, ο λαός βλέπει ειδοποιητήρια-κατασχετήρια

Ομολογουμένως, ο κύριος Μαρινάκης εμπνέει μια ανθρώπινη συμπάθεια. Δεν βγαίνει με ύφος νικητή  μιλάει σαν να σε καθησυχάζει για τον καιρό. Λέει, «Αυξήσαμε μισθούς, μειώσαμε φόρους, ρίξαμε την ανεργία, φέραμε επενδύσεις». Και το λέει ήπια, με τόνο ευγενικό, αν ήταν GPS, θα σου έλεγε «κάντε αναστροφή» χωρίς ίχνος ειρωνείας.

Μόνο που, έξω από τη ρητορική του success story, η καθημερινότητα καίει:

– Σπίτια χάνονται, μαγαζιά κλείνουν και οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά.

 Και η Εφορία λειτουργεί σαν κυνηγός κεφαλών, όχι σαν κρατικός θεσμός.

Η Ελλάδα έχει διχαστεί ανάμεσα σε δύο καθεστώτα. Από τη μία η Επιδοματοκρατία, κουπόνια, pass, βοηθήματα, σαν δεκανίκια σε άνθρωπο που του κόψαμε τα πόδια. Από την άλλη, η Εφοροκρατία  μια τυφλή, σκληρή μηχανή που χτυπάει με κατασχέσεις, προσαυξήσεις και ειδοποιήσεις ακόμα και τον πιο φτωχό, χωρίς διάκριση, χωρίς ντροπή.

Η κυβέρνηση λέει: «Τα στατιστικά πάνε καλά». Αλλά η κοινωνία λέει: «Πληρώνουμε για να επιβιώσουμε». Η μεσαία τάξη ματώνει και η Εφορία απαιτεί, δεν ρυθμίζει, δεν ανακουφίζει, καταδιώκει.

Ο Μαρινάκης μπορεί ειλικρινά να πιστεύει πως υπάρχει πρόοδος. Δεν του αρνούμαστε το ύφος, αλλά του αρνούμαστε την εικόνα, δεν μπορεί να πανηγυρίζει για  μια πολιτεία που «καταδιώκει» τους φτωχούς και επιδοτεί την ελπίδα τους με ψίχουλα.

Ανάμεσα στην Επιδοματοκρατία και την Εφοροκρατία, έχει χαθεί η αίσθηση δικαίου. Και όταν η αδικία γίνεται σύστημα, τότε ούτε τα στατιστικά ούτε τα χαμόγελα εκπροσώπων μπορούν να κρύψουν τη δυσαρέσκεια.

Η χειρότερη μορφή αδικίας είναι η προσποιητή δικαιοσύνη

ΠΛΑΤΩΝ

Με το χαμόγελο στα… στήθη

Κάθε εθνική επέτειος φέρνει μαζί της τυμπανοκρουσίες, σημαιοστολισμούς και βαρυσήμαντες δηλώσεις. Και φυσικά, το αναπόφευκτο, εκείνη τη μία φράση που ξεφεύγει και καταλήγει να πρωταγωνιστεί στα social media περισσότερο από τις μπάντες του στρατού και τα F-16 μαζί.

Φέτος, το βραβείο “Ατάκα της Χρονιάς” απονεμήθηκε χωρίς διαγωνισμό στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος, με αφορμή την 28η Οκτωβρίου, θέλησε να τιμήσει το φρόνημα των Ελλήνων που, όπως είπε, “ανταποκρίθηκαν με το χαμόγελο στα στήθη”. Στα στήθη, όχι στα χείλη, όχι στο πρόσωπο, όχι στην ψυχή….. στα στήθη!!!

Η πρόταση αυτή, πέρα από το ότι φέρνει στο μυαλό εικόνες που δε σχετίζονται ακριβώς με το αλβανικό μέτωπο, μας θύμισε για άλλη μια φορά ότι η πολιτική ρητορική στην Ελλάδα είναι ένα είδος αυτόνομου θεάτρου, θέατρο παραλόγου, ενίοτε.  Ομολογουμένως, υπάρχει κάτι το ποιητικό στην εικόνα, ο λαός να βαδίζει προς τη μάχη, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο… στο στέρνο. Μια νέα εθνική χειρονομία γεννιέται  λιγότερο “Ζήτω η Ελλάς”, περισσότερο “Ζήτω το décolleté”.

Δεν θα σταθούμε αυστηρά στην παραδρομή. Άνθρωποι είμαστε, μπορεί να μπλέξει κανείς τα χείλη με τα στήθη. Συμβαίνει καθημερινά, ιδίως σε ρομαντικές κωμωδίες. Απλώς, όταν η δήλωση έρχεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και μάλιστα εν μέσω επισήμων τελετών, στρατιωτικών αγημάτων και live μετάδοσης, το φάουλ δεν περνά απαρατήρητο.

Η γλώσσα, λένε, είναι το εργαλείο της σκέψης, αλλά και ολίγον της αστοχίας. Οι πολιτικοί, λοιπόν, καλό είναι να θυμούνται ότι δεν μιλούν μόνο για να τιμήσουν αλλά και για να καταγραφούν και οι λέξεις, ιδίως στις μέρες μας, δεν συγχωρούν. Διαδίδονται, παρερμηνεύονται, μετατρέπονται σε memes με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Αν μη τι άλλο, όμως, μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες, σ’ ένα τοπίο γεμάτο σοβαροφάνεια, οικονομικά νούμερα και γεωπολιτικά ρίσκα, είναι παρήγορο να ξέρεις ότι η ελαφρότητα,  ακόμη και η ακούσια, βρίσκει τρόπο να τρυπώσει.

 Ίσως τελικά, το “χαμόγελο στα στήθη” να μην ήταν απλώς μια γλωσσική αστοχία. Ίσως ήταν μια αλληγορική υπενθύμιση ότι, στη χώρα αυτή, η καρδιά (και ό,τι τη συνοδεύει ανατομικά) προηγείται πάντα της λογικής, ας το κρατήσουμε αυτό, με χαμόγελο, όπου κι αν βρίσκεται.

Στην Ελλάδα δεν μιλάμε από καρδιάς. Μιλάμε από στήθους  κατά προτίμηση με χαμόγελο

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ

 Στο λιμάνι πλακώνονται… και φταίει ο λιμενάρχης; Μπράβο, Υπουργέ.

Ένας ηλικιωμένος τραυματίζεται σε καβγά μέσα στο γκαράζ πλοίου στα Χανιά. Σοβαρό περιστατικό, που απαιτεί έρευνα και ευθύνες. Κι αντί να βρεθεί ποιος τον χτύπησε, τίθεται σε αργία  ο λιμενάρχης. Όχι γιατί συμμετείχε. Ούτε γιατί συγκάλυψε. Αλλά γιατί ήταν επικεφαλής του τομέα, έτσι απλά.

Ο Υπουργός Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας, χωρίς να περιμένει αξιολόγηση ή στοιχειώδη διερεύνηση, τον απομάκρυνε με συνοπτικές διαδικασίες και με ύφος τηλεδικείου. Κάπως σαν να είπε «έγινε στο πόστο σου; Είσαι τελειωμένος». Τέτοιο μοντέλο διοίκησης θυμίζει λιγότερο ευνομούμενη δημοκρατία και περισσότερο πολεμικό ανακοινωθέν.

Και φυσικά, σε αυτό το θεατρικό του «κράτους που τιμωρεί», δεν χωράει λογική. Ο λιμενάρχης Χανίων είναι ανώτερος αξιωματικός με χρόνια υπηρεσίας, που κουβάλησε στην πλάτη του ένα δύσκολο καλοκαίρι με μεταναστευτικές ροές, επιχειρήσεις, πίεση και απανωτά συμβάντα. Το «ευχαριστώ» του κράτους ήταν η ΕΔΕ και η αργία.

Η μόνη πολιτική φωνή που ύψωσε το ανάστημά της σε αυτόν τον παραλογισμό ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη. Και πολύ καλά έκανε, δεν υπερασπίστηκε τη βία υπερασπίστηκε την κοινή λογική, πρώτα εξετάζεις, μετά αποδίδεις ευθύνη, όχι το ανάποδο.

Ο Κικίλιας απάντησε με το αυτιστικά θεσμικό: «η ανθρωπιά δεν είναι άλλοθι για συγκάλυψη». Σωστό, αλλά εκτός θέματος, γιατί η συγκεκριμένη απόφαση δεν ήταν άρνηση συγκάλυψης  ήταν ενστικτώδης επίδειξη εξουσίας. Όπως τότε που, από τον πάγκο του Παναθηναϊκού, φώναζε «παίξτε άμυνα», ελπίζοντας να λυθούν όλα με μια προσταγή.

Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα όλοι οι αξιωματικοί του κράτους θα κυκλοφορούν με μπλουζάκια που γράφουν «ΦΤΑΙΩ , επειδή ήμουν στο πόστο μου». Όταν κάποιος δαρθεί σε πλοίο, τιμωρείται ο λιμενάρχης. Την επόμενη φορά που θα γίνει τσακωμός σε ταξί, ίσως δούμε σε αργία τον Υπουργό Συγκοινωνιών. Αλλά ξέχασα, οι υπουργοί δεν παραιτούνται ποτέ, μόνο διατάζουν. Η ασφάλεια στα λιμάνια είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μετατρέπεται σε επικοινωνιακό θεατράκι. Αν κάποιος φταίει, να λογοδοτήσει. Αλλά αυτός που έριξε τη μπουνιά  όχι αυτός που έβγαζε τη δουλειά όλο το καλοκαίρι.

Εμπρός καλές μας καρακάξες ας ακούσουμε την φωνή σας « Κραα, κραα, κραα….»

Η δικαιοσύνη χωρίς σοφία είναι επικίνδυνη. Και η εξουσία χωρίς κρίση, απλώς γελοία.

 Μισέλ ντε Μονταίν, Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δοκιμιογράφος του 16ου αιώνα

Όταν το Πεντάγωνο έβαλε αλουμίνιο και το βάφτισε “βιοκλιματικό”

Πριν λίγες μέρες, το κτίριο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, το γνωστό σε όλους μας Πεντάγωνο, παρουσιάστηκε με εντυπωσιακή νέα όψη: μια εξωτερική μεταλλική επένδυση από αλουμίνιο που «αναβαθμίζει ενεργειακά» και «σκιάζει» το παλιό κτίριο, ενώ του προσφέρει και «αισθητική ανανέωση». Όλα αυτά, συνοδευόμενα από τον βαρύγδουπο χαρακτηρισμό «βιοκλιματική ανακαίνιση». Και κάπως έτσι, το Πεντάγωνο έγινε… πράσινο, όχι από ντροπή, αλλά από greenwashing.

Ο όρος greenwashing, ή αλλιώς «πράσινο ξέπλυμα», περιγράφει την πρακτική να παρουσιάζεις κάτι ως οικολογικό, ενώ στην πραγματικότητα είτε δεν είναι, είτε είναι ελάχιστα, είτε απλώς «δείχνει ωραίο στις φωτογραφίες». Είναι ένα είδος περιβαλλοντικού μακιγιάζ, ένας μανδύας που καλύπτει την έλλειψη ουσιαστικών λύσεων.

Και στην περίπτωση του Πενταγώνου, έχουμε ένα σχετικό παράδειγμα, καμία δημόσια αναφορά σε θερμομόνωση, καμία πληροφορία για ανανέωση των ενεργοβόρων συστημάτων θέρμανσης ή ψύξης, καμία ένδειξη για φυσικό φωτισμό, φυσικό δροσισμό ή χρήση ΑΠΕ, ούτε καν ενεργειακά πιστοποιητικά που να δείχνουν βελτίωση στην απόδοση.

Αντ’ αυτού, προστέθηκαν αλουμινένιες περσίδες για σκίαση και ανακοινώθηκε πως πλέον έχουμε ένα… βιοκλιματικό κτίριο(σχεδόν)!!! Μόνο που το αλουμίνιο πανάκριβο στην παραγωγή, ενεργοβόρο και με τεράστιο αποτύπωμα άνθρακα,  δεν είναι  το υλικό-σύμβολο της οικολογικής επανάστασης. Είναι, αντίθετα, το παράδειγμα της ενσωματωμένης ενεργειακής σπατάλης.

Και εδώ είναι που μπερδεύουμε την πρόσοψη με την ουσία. Γιατί άλλο είναι να σχεδιάζεις ένα κτίριο με βάση τις αρχές της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής (παθητική θέρμανση, φυσικός φωτισμός, ελαχιστοποίηση των μηχανικών συστημάτων) και άλλο είναι να βιδώνεις ένα μέταλλο στην πρόσοψη και να θεωρείς ότι συνέβαλλες  στην κλιματική κρίση.

Το Πεντάγωνο δεν μετατράπηκε σε οικολογικό κτίριο, απλώς φόρεσε μια μεταλλική μάσκα. Σαν να φοράς αντιηλιακό πάνω από κάρβουνα. Και το χειρότερο, παρουσιάζεται στο κοινό ως «πράσινο έργο», παραπλανώντας και καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση προόδου.

Το greenwashing είναι επικίνδυνο, όχι επειδή μας λέει ένα μικρό ψεματάκι, αλλά επειδή μας εμποδίζει να απαιτήσουμε την αλήθεια. Κρύβει το πραγματικό κόστος πίσω από ωραίες λέξεις και φανταχτερές εικόνες. Μας κάνει να νομίζουμε πως “κάτι γίνεται”, όταν στην ουσία μένουμε στάσιμοι. Η αειφορία δεν είναι θέμα αισθητικής  είναι ζήτημα σχεδιασμού, ευθύνης και διαφάνειας. Όταν απουσιάζουν αυτά, το μόνο που μένει είναι… η βιτρίνα.

Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι ανόητοι είναι σίγουροι για όλα και οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες

 Bertrand Russell, Άγγλος  φιλόσοφος, μαθηματικός, λογικός, συγγραφέας και ακτιβιστής.

Η Πρέσβειρα του Glamour και των Πεζοναυτών

Η Αθήνα υποδέχτηκε με χαμόγελα, μπάντες και κάμερες τη νέα πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών, Kimberly Guilfoyle. Το αεροσκάφος της προσγειώθηκε, η πόλη φωτίστηκε και οι διπλωμάτες άρχισαν να ξεσκονίζουν τα αγγλικά τους,  μην τύχει και τους μπερδέψει το “Hi there” με το “High hair”.

Πρώτη της στάση; το επίσημο gala για τα 250 χρόνια των Αμερικανών Πεζοναυτών. Σα να λέμε: «ήρθα, είδα, χαιρέτησα, και χόρεψα με στολή». Οι παλιοί διπλωμάτες που θυμούνται εποχές κρυφών συμφωνιών και μυστικών συναντήσεων, τώρα παρακολουθούν stories από το event στο Instagram. Η διπλωματία, πλέον, δεν χρειάζεται παρασκήνιο  χρειάζεται καλή κάμερα και ring light.

Η κυρία Guilfoyle, πρώην παρουσιάστρια και πολιτική σύμβουλος του Donald Trump, δηλώνει αποφασισμένη να ενισχύσει τις σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ. Κι αν αυτό δεν αρκεί, θα τις κάνει τουλάχιστον viral. Διότι η εποχή του “America First” αντικαθίσταται πια από το “America Fabulous”. Και αν η διπλωματία ήταν κάποτε τέχνη, σήμερα είναι branding με hashtags.

Στην Αθήνα, βέβαια, γνωρίζουμε από σόου, μετά τις παρελάσεις, τα εγκαίνια και τα εγκαίνια του Μετρό, ένα διπλωματικό κόκκινο χαλί μάς έλειπε. Οι πολιτικοί μας έσπευσαν να εκφράσουν «θερμό καλωσόρισμα»  κάτι ανάμεσα σε ευγένεια και ενθουσιασμό που μοιάζει με τη φράση: «ας έχουμε τις ΗΠΑ με το μέρος μας, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστείς καινούργια φρεγάτα».

Η νέα πρέσβειρα έρχεται σε μια περίοδο όπου όλα στην περιοχή μυρίζουν ένταση, ενέργεια και πετρέλαιο. Αν πετύχει, θα το λέμε «διπλωματικό θαύμα». Αν όχι, θα το θυμόμαστε ως «το ωραιότερο opening event στην ιστορία της πρεσβείας».

Και κάπως έτσι, η νέα εποχή των ελληνοαμερικανικών σχέσεων ξεκινά  με χαμόγελα, ψηλά τακούνια και το βλέμμα στραμμένο προς την Ουάσιγκτον… αλλά και προς τον φακό.

Η διπλωματία είναι η τέχνη του να λες “καλό σκυλάκι”  μέχρι να βρεις ένα πιο μεγάλο ραβδί

Will Rogers, Αμερικανός σατιρικός συγγραφέας, ηθοποιός, αρθρογράφος και ραδιοφωνικός σχολιαστής.

Παρελασιοκαπηλία, όταν ο φασισμός κάνει βόλτα κι εμείς τον χειροκροτούμε

Στην ένδοξη θεατρική σκηνή της Ελληνικής Δημόσιας Ζωής, η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αποφάσισε να ανεβάσει νέο έργο με τίτλο «Δεν Ξέρω, Δεν Είδα, Δεν Άκουσα», με πρωταγωνιστές μια οργάνωση που νομίζει ότι ζει στον γύψο του ’67 και κομπάρσους κάποιους θεσμικούς που φορούν παρωπίδες πιο βαριές κι απ’ τις αλυσίδες της λογικής.

Ξύπνησε, λέει, η Περιφέρεια με τον θόρυβο του σάλου και έτρεξε να σώσει τα προσχήματα με ένα ανακοινωθέν γεμάτο αποποιήσεις και υποσχέσεις περί «διερεύνησης». Τόσο καιρό κοιμόταν στον αυτόματο πιλότο της αδιαφορίας, αλλά μόλις έγινε σούσουρο , θυμήθηκε το καθήκον και τις δημοκρατικές της αξίες  τις οποίες προφανώς είχαν καταχωνιάσει στο χρονοντούλαπο μαζί με τα χαρτιά έγκρισης.

Ανακοινώνουν με παρρησία πως «δεν είχαν εγκρίνει την παρουσία» της συγκεκριμένης ομάδας. Ω, τι συγκυρία! Μια φαντασμαγορική, ορθόδοξη παρέλαση φαντασμάτων, που απλώς… βρέθηκαν εκεί! Μήπως ήρθαν ακάλεστοι από κάποια χρονοπύλη του Εθνικού Διχασμού; Μήπως η στολή παραλλαγής και τα καλυμμένα πρόσωπα τους έκαναν αόρατους στους υπεύθυνους;

Και τώρα, υποσχέσεις περί αποβολής συλλόγων και θεσμικής καθαρότητας. Πολύ ωραία. Αλλά πρώτα, μια απλή ερώτηση, ποιοι ενέκριναν ποιους, πώς, πότε και με ποιο σκεπτικό; Ή μήπως κι αυτό έγινε «εκ παραδρομής», όπως οι περισσότερες γελοιότητες της ελληνικής γραφειοκρατίας;

Η δημοκρατία δεν είναι πανηγύρι με σημαιάκια όπου μπορεί να μπουκάρει ο καθένας. Όταν ο φασισμός παρελαύνει, δεν αρκεί να του κουνάς το δάχτυλο μετά  πρέπει να του κόβεις τον δρόμο πριν ξεκινήσει.

Διότι αν είναι να παρελαύνει ο σκοταδισμός με άδεια ή χωρίς, τότε καλύτερα να παρελάσουν κι οι ευθύνες.

Η αδιαφορία είναι ο  μεγαλύτερος σύμμαχος του φασισμού

Primo Levi, Ιταλός συγγραφέας, χημικός και επιζών του Ολοκαυτώματος.

Τα ΕΛΤΑ πήγαν να την κάνουν… αλλά τους πρόλαβε το χωριό

Πήγαν να κλείσουν δεκάδες ταχυδρομεία στην περιφέρεια  και όταν ξεσηκώθηκε ο κόσμος, ξαφνικά θυμήθηκαν ότι υπάρχουν και πολίτες. Μετά τον σάλο, η διοίκηση των ΕΛΤΑ αποφάσισε να «παγώσει» για τρεις μήνες το σχέδιο των λουκέτων. Όχι να το ακυρώσει, απλώς να το πάει λίγο πιο… ταχυδρομικά, αργότερα.

Το σχέδιο ήταν απλό, κόβουμε υπηρεσίες από εκείνους που τις χρειάζονται περισσότερο  τους απομακρυσμένους, τους ηλικιωμένους, τους επαγγελματίες στην επαρχία. Το ονόμασαν «εκσυγχρονισμό», στην πράξη ήταν εκκαθάριση με το χαμόγελο του Excel.

Η ευθύνη βαραίνει την ίδια τη διοίκηση των ΕΛΤΑ, που αντί να αναβαθμίσει τον οργανισμό, αποφάσισε να τον… ξεφορτωθεί. Και φυσικά, από πίσω το Υπερταμείο  αυτός ο μεγάλος κουμπαράς που δεν ξέρει τι σημαίνει «ανάγκη στην περιφέρεια», μόνο τι γράφει ο ισολογισμός.

Αν δεν μιλούσε ο κόσμος, θα το είχαν κάνει ήδη. Αν δεν φώναζαν δήμαρχοι, πολίτες και ΜΜΕ, τα ταχυδρομεία θα είχαν γίνει ανάμνηση σε καρτ-ποστάλ. Η φωνή έφερε την αναδίπλωση κι αυτό είναι το δίδαγμα, όταν σωπαίνεις, σου κόβουν και το γραμματοκιβώτιο. Όταν φωνάζεις, τους χαλάς τη “στρατηγική”.

Όταν δεν βρίσκεις τίποτα να σου αντιστέκεται, είναι γιατί κατρακυλάς

Ελύτης

Όταν οι Φαραώ Καλούν τους Ηγέτες, το Μεγάλο Μουσείο, η Αίγυπτος και το Θέατρο των Εγκαινίων

Στην εποχή των γρήγορων stories και των σύντομων attention spans, η Αίγυπτος αποφάσισε να κάνει scroll stop με ένα αρχιτεκτονικό statement που φωνάζει: «Μας θυμάστε; Είμαστε η αρχή του πολιτισμού». Και όντως, το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο (GEM) δεν είναι απλώς το μεγαλύτερο μουσείο αφιερωμένο σε έναν και μόνο πολιτισμό, είναι το comeback του αιγυπτιακού μεγαλείου, σε μια σκηνή που διψά για παρελθόν, αλλά με φωτορυθμικά.

Με φόντο τις Πυραμίδες της Γκίζας και με σκηνογραφία που ζήλεψε ακόμα και το Χόλυγουντ, δεκάδες αρχηγοί κρατών, ανάμεσά τους και ο Κυριάκος Μητσοτάκης  περπάτησαν σε ένα είδος διπλωματικού κόκκινου χαλιού, προσκυνώντας την πανάρχαια γοητεία του Νείλου. Γιατί; Γιατί όλοι ξέρουν πως πολιτισμός είναι το μόνο νόμισμα που δεν απομειώνεται με τον πληθωρισμό. Κι αν έχεις Σαχάρα, Ραμσή και Τουταγχαμών, παίζεις σε δικό σου πρωτάθλημα.

Η τελετή εγκαινίων ήταν μια χορογραφημένη επίδειξη δύναμης. Η Αίγυπτος δήλωσε παρούσα, όχι μόνο στον τουριστικό χάρτη, αλλά και στη γεωπολιτική σκακιέρα. Οι ηγέτες δεν μαζεύτηκαν μόνο για τα αρχαία  μαζεύτηκαν για το παρόν που χτίζεται μέσα από αυτά. Κι αν νόμιζες ότι τα εγκαίνια ενός μουσείου είναι απλώς μια υπόθεση υπουργών Πολιτισμού και τεχνοκρατών, σκέψου ξανά, ήταν μια διεθνής συνάντηση με επίκεντρο την πολιτιστική ισχύ, με φόντο γεωστρατηγικά deals, τουριστική ανανέωση και ήπια δύναμη.

Ο Μητσοτάκης, παρών και περιχαρής, έδειξε πως η Ελλάδα δεν μένει απλώς με σταυρωμένα τα χέρια όταν πολιτιστικά μεγαθήρια σηκώνονται δίπλα της. Με κοινό ιστορικό βάθος, κοινά μεσογειακά συμφέροντα και παρόμοια τουριστική στόχευση, η Αθήνα δηλώνει συνέταιρος στο αφήγημα.

Το GEM δεν είναι απλώς μουσείο  είναι μέσο αφήγησης ενός έθνους που λέει: «Είμαστε παλιοί, αλλά όχι ξεπερασμένοι». Και μέσα σ’ αυτό το κοσμοπολίτικο opening act, η Αίγυπτος υπενθύμισε στους υπόλοιπους παίκτες του διεθνούς θεάτρου πως η ιστορία δεν είναι κάτι που φυλάσσεται σε βιτρίνες. Είναι κάτι που ξαναγράφεται, με προσκλήσεις χρυσές και spotlight αιώνιο.

Ζήσε, να είσαι ισχυρός και υγιής

Αρχαία αιγυπτιακή φράση

Το SMSάρισμα του Κυρανάκη και η υστερία των Σκανδαλολάγνων

Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει τίποτα τόσο απλό που να μην μπορεί να παρεξηγηθεί. Ούτε καν ένα μήνυμα για να μην τρέχεις σαν παλαβός στους δρόμους. Ο αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, έστειλε ένα SMSάρισμα, έτσι θα λέμε από δω και πέρα τα σωστά, δωρεάν και καλοπροαίρετα μηνύματα του Δημοσίου  και αμέσως κάποιοι είδαν… σκοτεινά σχέδια, εξωγήινες αποστολές και ανάθεση 3 εκατομμυρίων ευρώ σε μυστική εταιρεία με έδρα τις Μπαχάμες.

 Το εν λόγω SMS, που στάλθηκε ενόψει της 28ης Οκτωβρίου, δεν κόστισε ούτε ένα σεντς στο κράτος. Μηδέν. Τίποτα. Το έστειλαν οι ίδιες οι εταιρείες κινητής στους πελάτες τους, επειδή θεώρησαν ότι ίσως είναι καλό να σωθούν μερικές ζωές στους ελληνικούς δρόμους, σοκαριστικό.

Αλλά όχι! Οι μόνιμοι επαγγελματίες της καταγγελίας ξύπνησαν σε κρίση σκανδαλολαγνείας. «Γιατί στέλνουν SMS και δεν φτιάχνουν δρόμους;» είπαν. Δηλαδή, αν δεν στείλουν SMS, ξαφνικά ο δρόμος Πάτρα-Πύργος γεμίζει άσφαλτο και πινακίδες από μόνος του; Η λογική τους είναι σαν GPS χωρίς σήμα κάνει κύκλους και στο τέλος λέει «επαναυπολογισμός».

Ο Κυρανάκης, με ψυχραιμία και τεκμηρίωση, εξήγησε, δεν υπήρξε καμία παραβίαση δεδομένων, το Υπουργείο δεν πήρε ούτε αριθμούς ούτε ονόματα, και η ιδέα προήλθε από Συλλόγους ανθρώπων που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα σε τροχαία. Αλλά τι να λέμε τώρα… όταν η αλήθεια είναι απλή, οι συνωμοσιολόγοι βαριούνται. Και κάπως έτσι, το SMSάρισμα για την οδική ασφάλεια έγινε αντικείμενο γελοίας φασαρίας. Σαν να σου φέρνει κάποιος ομπρέλα στη βροχή κι εσύ να φωνάζεις: «Μήπως είναι drone;».

Κύριε Υπουργέ, συνεχίστε, σε μια χώρα όπου περισσεύει η φλυαρία και λείπει η κοινή λογική, ακόμα και ένα μήνυμα σωτηρίας μπορεί να προκαλέσει αλλεργία. Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικοί που έχουν τα κότσια να στείλουν το σωστό μήνυμα  και μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Η ανθρώπινη βλακεία είναι πιο επικίνδυνη από την κακία. Η κακία έχει όρια, η βλακεία όχι

 Ρομέν Γκαρί, Συγγραφέας, είναι ο μόνος άνθρωπος που έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο Goncourt, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλίας, ενώ σύμφωνα με τους κανονισμούς επιτρέπεται να το πάρει κάποιος μόνο μία φορά.