Φαιδρά Πορτοκαλέα #018: Ο Καϊμακάμης , το Αρχαίο Δίον, το e-mail,οι χαβαλέδες, η επιστολή, η ρυθμοεργασία, η κρατοφαγία του Φεύγα, το παράδειγμα, το Ναπολεόντειο σοκ και η περίπτωση Χατζηδάκη

Ο Αντιπρόεδρος που αγαπούσε τις αγελάδες του

Αν δεν υπήρχε ο ΟΠΕΚΕΠΕ, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε, μόνο και μόνο για να τον απολαμβάνουμε. Ο αντιπρόεδρος του, ο κ. Γιάννης Καϊμακάμης, εμφανίστηκε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής σαν αγνός βοσκός της διαφάνειας, κρατώντας ένα μπουκάλι γάλα και ένα χαμόγελο πιο αθώο κι από αρνάκι το Πάσχα. Και παραδέχθηκε, με το θάρρος του ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να κρύψει , ότι η οικογένειά του λαμβάνει επιδοτήσεις από τον ίδιο τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δηλαδή, για να το πούμε λαϊκά, ο άνθρωπος που ελέγχει τις επιδοτήσεις… ελέγχει και τις επιδοτήσεις του! Ένας διοικητικός Μινώταυρος, που μπαίνει στο λαβύρινθο των ευρωπαϊκών κονδυλίων κρατώντας στο ένα χέρι τη σφραγίδα του ΟΠΕΚΕΠΕ και στο άλλο το μπλοκάκι του κτηνοτρόφου.

Ο κ. Καϊμακάμης, με αξιοπρέπεια και βουκολική ευγένεια, εξήγησε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα σύγκρουσης συμφερόντων  απλώς «τρέχει η διαδικασία» μάλλον όπως τρέχουν και οι αγελάδες του όταν βλέπουν τον επιθεωρητή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να πλησιάζει με φακό. Και αν ποτέ υπάρξει “κώλυμα”, θα παραιτηθεί, είπε. Μέχρι τότε, φυσικά, οι επιδοτήσεις θα συνεχίσουν να πέφτουν σαν σανός από τον ουρανό.

Ερωτηθείς αν πηγαίνει κάθε μέρα στο γραφείο του, απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Όχι, πάω όταν είναι απαραίτητο». Πιθανόν, δηλαδή, όταν λήγει η προθεσμία υποβολής αιτήσεων για την επόμενη ενίσχυση. Γιατί, πώς να το κάνουμε, το management θέλει και λίγο λιβάδι.

Η ιστορία αυτή είναι τόσο ελληνική, που θα μπορούσε να είναι παραμύθι: “Ο βοσκός που έγινε αντιπρόεδρος και έδινε επιδοτήσεις στον εαυτό του χωρίς να το θεωρεί ύποπτο”. Αν το δείξει το Netflix, θα το πουν “Subsidy & the City”.

Και κάπου εκεί, ο κ. Καϊμακάμης, με το καπελάκι του αγρότη και το κουστούμι του κρατικού λειτουργού, μοιάζει με τον άνθρωπο που μπήκε στο μαντρί για να βάλει τάξη  και τελικά άρμεξε το σύστημα με το πιο ήρεμο χαμόγελο της Μεσογείου. Ένας “public servant” με προσωπική στάνη και υπηρεσιακή κάρτα. Αν δεν ήταν αντιπρόεδρος, θα τον έπαιρνε η Danone για διαφημιστικό.

Το δίκαιο δεν φαίνεται στα λόγια, αλλά στα έργα

Μένανδρος

 

Αρχαίον Δίον  και Θαύματα ή όταν οι Καρδερίνες μας έγιναν… Επιθεωρητές Πολιτισμού!

Ε, λοιπόν, να που μερικές φορές πιάνει τόπο και το κελάηδισμα! Όταν, πριν καιρό, η στήλη μας  έγραψε  για την εγκατάλειψη του αρχαιολογικού χώρου του Αρχαίου Δίον , με τα αγριόχορτα να παίζουν ρόλο ξεναγού και τα κουνούπια να λειτουργούν ως φύλακες ασφαλείας, ελάχιστοι πίστευαν πως το σύμπαν  ή έστω το Υπουργείο Πολιτισμού , θα μας άκουγε. Κι όμως! Ένα της χιλίοις, όπως λέει και το ταπεινό μας φτερό, να συμβάλαμε, εμείς είμαστε ευτυχείς.

Γιατί, όπως διαβάζουμε, προχωρούν επιτέλους τα έργα αποκατάστασης και ανάδειξης της Αγοράς του Δίου, εκεί όπου κάποτε οι αρχαίοι αγόρευαν και οι θεοί έκαναν δημόσιες σχέσεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ολοκληρώνονται και τα αντιπλημμυρικά έργα με νέα μεταλλική γέφυρα στον ποταμό Βαφύρα για να μη χρειάζεται ο επισκέπτης να φτάνει με βάρκα στο παρελθόν.

Και βεβαίως, συγχαρητήρια στην Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, που απέδειξε ότι το κράτος δεν κοιμάται πάντα πάνω σε μάρμαρα αλλά, κάπου κάπου, τα ξεσκονίζει κιόλας. Μεθοδική, πεισματάρα και ναι το ομολογούμε αποτελεσματική, προχώρησε δύο έργα που δεν είναι απλώς τεχνικά, αλλά ουσιαστικά βήματα ανάδειξης της πολιτιστικής μας ταυτότητας.

Κι αν σήμερα ξαναφυσάει αρχαίος αέρας στο Δίον, αν οι στήλες σηκώνονται λίγο πιο περήφανες και οι νύμφες χαμογελούν στον Βαφύρα, εμείς, οι ταπεινές  καρδερίνες, θα καθίσουμε σ’ ένα κλαδί και θα πούμε: «Να, κάτι κάναμε κι εμείς!»

Γιατί στην Ελλάδα, το να δεις έργο πολιτισμού να προχωρά, ισοδυναμεί με θέαμα σπανιότερο κι από έκλειψη του Δία. Ίσως να μην ακούστηκε δυνατά το κελάηδισμά μας  όμως, ακούστηκε αρκετά  για να ξυπνήσει το Υπουργείο  και να κάνει τη Μενδώνη να πιάσει τα σχέδια στα χέρια της.

Κι αν, τελικά, το Δίον ξαναγίνει τόπος περιπάτου θεών και ανθρώπων, ε, τότε μπορούμε να πούμε πως η στήλη μας έκανε έστω και για μια στιγμή  το καθήκον της προς την Ιστορία.

Το μνημείον  δεν είναι η πέτρα, αλλά η μνήμη

Περικλής

 

Βάρρας, Βορίδης και το e-mail που τίναξε τα… μπλε καλώδια!

Ε, δεν θέλει και πολύ, ε; ένα e-mail είναι, πατάς “απάντηση σε όλους” και μπαμ! ανάβει φωτιά μέχρι το Μαξίμου. Γιατί, βλέπεις, ο Μάκης ο Βορίδης δεν είναι από εκείνους που αφήνουν τα πράγματα να περάσουν στο ντούκου. Όχι, φίλε μου. Άμα τον “βαράς”  κι εδώ το λέμε κυριολεκτικά, γιατί ο άλλος λεγόταν Βάρρας  ε, τότε ο Μάκης… βαράει πίσω με σφυρί και με CC σε όλη τη Βουλή!

Η ιστορία πάει κάπως έτσι, ο κύριος Βάρρας, πρώην αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ και νυν σύμβουλος του Πρωθυπουργού, είπε ή υπαινίχθηκε (πες το όπως θες) ότι ο Βορίδης μπλέκεται σε κάτι ιστορίες με συμφέροντα και “τεχνικές λύσεις”. Ε, και τι έκανε ο Μάκης; Έστειλε email σε όλους τους βουλευτές της ΝΔ, για να πει ότι δεν είναι έτσι, ότι ο Βάρρας ήταν αυτός που πρώτος τα έκανε, κι ότι αν συνεχίσουν τις μπηχτές, θα τα πει όλα στην Εξεταστική.

Το email είχε από όλα, υπαινιγμούς, χρονικά διαγράμματα, ολίγη απειλή, και φυσικά το αγαπημένο μοτίβο της ελληνικής πολιτικής,  την ατάκα “εγώ δεν φταίω, αυτός το ’κανε πρώτος!”. Ο Μάκης θυμίζει ότι ο Βάρρας είχε εγκρίνει την ίδια “τεχνική λύση” το 2020, κι άρα  να το πούμε λαϊκά “μην το παίζεις Άγιος, Βάρρα!”

Δηλαδή, σκέψου το, μαζεύονται 158 βουλευτές, ανοίγουν το κινητό, και βλέπουν: “Νέο μήνυμα από Μάκη Βορίδη,  Θέμα: Βάρρας, ευγενώς… βαράς;” Ποιο  Netflix και ποιο MasterChef; Αυτό είναι το πραγματικό ριάλιτι!

Το ωραίο είναι ότι το Μαξίμου κάνει το παγώνι. «Δεν ξέρουμε τίποτα, παιδιά, απλώς στάλθηκε  ένα mail». Ναι, όπως “πετάει” μια βόμβα στη Βουλή. Γιατί, μεταξύ μας, ο Μάκης δεν έστειλε απλά μια απάντηση…..

Ο δε Βάρρας, ψύχραιμος, το παίζει “δεν καταλαβαίνω γιατί θυμώνει, εγώ απλώς ρώτησα”. Σαν τον τύπο που βάζει φωτιά στο τραπεζομάντηλο και λέει “ρε παιδιά, απλώς άναψα ένα κεράκι”. Κι έτσι έχουμε το νέο πολιτικό σίριαλ “Βάρρας vs Βορίδης,  Ο Πόλεμος των E-mail”, με σασπένς, με απειλές, με επιτελικό δράμα. Ο ένας “βαράει” με πληκτρολόγιο, ο άλλος με τσεκούρι, κι εμείς από κάτω γελάμε με τα σχοινιά που τραβάνε.

Ο λόγος είναι σαν το βέλος, άμα φύγει απ’ τη χορδή, δεν γυρίζει πίσω.»

 Αρχαίο ινδικό ρητό

 

Η Ελλάδα Δεν Χρειάζεται Χαβαλέδες με Ντουντούκες

Η Ιστορία δεν καταγράφει τις προθέσεις των δειλών, ούτε τους ψιθύρους των δήθεν ιδεολόγων. Καταγράφει τους ηγέτες που κατανοούν τον κόσμο ως πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων,  όχι ως κατηχητικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τη δήλωσή του ότι «η ειρήνη θα διατηρηθεί μέσα από την ισχύ της πατρίδας μας», απευθύνεται όχι μόνο στους συμμάχους και στους αντιπάλους  αλλά πρωτίστως στους αφελείς του εσωτερικού μετώπου. Εκείνους που συγχέουν τη διπλωματία με ακτιβισμό, και την ευθύνη με το λαϊκισμό του tweet.

Η αντιπολίτευση στη χώρα αυτή δεν έχει πολιτική πρόταση  έχει αντιστασιακά αντανακλαστικά από κασέτες του ’80. Ονειρεύεται επανάσταση σε μια χώρα που παλεύει να σταθεί σοβαρή σε ένα περιβάλλον παγκόσμιου κυνισμού. Θέλει “λαϊκή εξωτερική πολιτική”, λες και βρισκόμαστε σε λαχαναγορά συνθημάτων, κι όχι σε τραπέζια γεμάτα γεωστρατηγικές νάρκες.

Η ειρήνη, σε αντίθεση με την πλάνη της Αριστεράς, δεν είναι το φυσικό στάδιο του κόσμου, είναι επίτευγμα και  αποτέλεσμα ισχύος, αξιοπιστίας, στρατηγικής αποτροπής. Ο Μητσοτάκης δεν κραδαίνει σπαθιά για εσωτερική κατανάλωση. Μιλά σκληρά γιατί ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πια τίποτε λιγότερο από αποφασιστικότητα.

Όσοι απαντούν με φτηνά υπονοούμενα περί «πολεμοκαπηλείας» αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο: μικροί, άφοβοι γιατί δεν καταλαβαίνουν τον κίνδυνο  κι επικίνδυνοι γιατί τοποθετούν την κομματική τους επιβίωση πάνω απ’ την εθνική συνοχή.

Είναι ειρωνεία, αλλά και τραγωδία, να βλέπεις κόμματα που δεν μπορούν να διοικήσουν ούτε φοιτητικό σύλλογο να παριστάνουν τους στρατηγούς της εθνικής άμυνας. Ο Μητσοτάκης, με ό,τι μπορεί να του καταλογίσει κανείς, έχει την πνευματική νηφαλιότητα να διαχωρίζει το εφικτό απ’ το επιθυμητό, το εθνικά ωφέλιμο από το ευκαιριακά “ηρωικό”.

Η πολιτική δεν είναι θέατρο για συνδικαλιστές και πρώην τροτσκιστές, είναι πολεμικό σκάκι, με πραγματικά σύνορα, πραγματικούς εχθρούς, και πραγματικές συνέπειες. Κι αν σήμερα έχουμε ηγέτη που βλέπει μπροστά, είναι χρέος μας να σταθούμε δίπλα του(ανεξαρτήτως διαφωνιών)  όχι απέναντι, στο πεζοδρόμιο του λαϊκισμού, με τις ίδιες κουρασμένες ντουντούκες.

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο πόλεμος δεν έρχεται όταν οι δυνάμεις της ελευθερίας είναι ισχυρές, αλλά όταν είναι αδύναμες. Τότε είναι που οι τύραννοι δελεάζονται

 Ρόναλντ Ρέιγκαν

 

Μια επιστολή στον άνεμο, μια ευλογιά στο κοπάδι

Σας είχαμε υποσχεθεί μια ΒΟΜΒΑ για το θέμα της ευλογιάς των ζώων, σας την αφιερώνουμε. Αν νομίζατε ότι η ευλογιά των ζώων ήρθε ξαφνικά, σαν ανεπιθύμητος συγγενής στο τραπέζι του Δεκαπενταύγουστου, κάνετε λάθος. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες, αλλά άκρως πειστικές φήμες, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης είχε λάβει, περίπου έναν χρόνο πριν, μια επιστολή-διαμάντι. Ένα υπόμνημα γεμάτο τεκμηριωμένα, επιστημονικά και ξεκάθαρα μέτρα για την πρόληψη της ευλογιάς. Την ύπαρξή της δεν αποκάλυψαν ούτε whistleblowers ούτε σκανδαλοθήρες. Το μεγάλο μυστικό το ανακάλυψαν οι κουκουβάγιες μας  με κάμερα, που παρεισφρήσαν στα άδυτα του ΥΠΑΑΝ. Νύχτα μπήκαν, νύχτα βγήκαν  και κατέγραψαν το φάκελο που άνοιξε, διαβάστηκε φευγαλέα και κατέληξε και πάλι στο συρτάρι, κάτω από μενού delivery και προσκλήσεις βαφτιστικών.

Η επιστολή προειδοποιούσε με ακρίβεια σχεδόν μεταφυσική, ελέγξτε τις μετακινήσεις των ζώων, εμβολιάστε, δημιουργήστε μηχανισμούς έγκαιρης προειδοποίησης, ενισχύστε τους κτηνιάτρους και επιδημιολογικούς φορείς. Αλλά το μόνο που ενισχύθηκε ήταν η αδιαφορία. Το αποτέλεσμα; Κοπάδια ρημάζονται, αγρότες εξαντλημένοι  και ένας υπουργός που δεν είχε την ευθιξία να αναλάβει ευθύνη ή να ζητήσει συγγνώμη.

Ξέσπασε η ευλογιά και στο Υπουργείο πετάγονταν σαν να μπήκε λύκος στο μαντρί  φωνές, πανικός, και κανείς δεν ήξερε από πού μπήκε. Οι δηλώσεις, όπως πάντα θόλωσαν τον αέρα: «Δεν ήξερα», «Δε διαβάστηκε», «Υπήρξε πρόβλημα…». Η παραίτηση; Δεν ήρθε ποτέ, γιατί δεν υπήρχε η ευθιξία. Θα μπορούσε να είναι η κορύφωση της αξιοπρέπειας, αλλά έμεινε ως ανέκδοτο δικαίου στο πολιτικό ρεπερτόριο. Το ερώτημα δεν είναι «πόσο καθυστέρησε» ο αρμόδιος Υπουργός Τιάρας , αλλά «γιατί δεν την διάβασε ποτέ» και γιατί δεν ένιωσε την υποχρέωση να ζητήσει έστω μια συγγνώμη.

Σε ένα υπουργείο που φυλάει τη γνώση όπως ο σκύλος φυλάει το κόκκαλο — δηλαδή, για να τη θάψει στο χώμα,  η επιστολή ήταν πολύ μπροστά για να την αντέξει κανείς.

Η άγνοια δεν είναι απλώς έλλειψη γνώσης  είναι άρνηση να μάθεις

Καρλ Πόπερ, Αυστριακός φιλόσοφος του 20ού αιώνα

 

Ρυθμοεργασία παντού, το νομοσχέδιο Κεραμέως που φέρνει κανονικότητα στην καθημερινότητα

Σε μια χώρα όπου οι νόμοι γράφονται   για να μην εφαρμόζονται και τα ωράρια διαμορφώνονταν με βάση τον αστρολόγο του λογιστηρίου, έρχεται επιτέλους μια Υπουργός που δεν νομοθετεί για το θεαθήναι, αλλά για να δουλέψει η κοινωνία  και μάλιστα συντονισμένα. Η Νίκη Κεραμέως, με το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας, δίνει ένα τέλος στο χάος και φέρνει τη ρυθμοεργασία, μια τολμηρή, μεθοδική και απόλυτα αναγκαία παρέμβαση στον πυρήνα της αγοράς εργασίας.

 Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, βλέπουμε ένα πλαίσιο που προστατεύει εργαζομένους, χωρίς να στραγγαλίζει την επιχειρηματικότητα. Θέλεις να δουλέψεις 13 ώρες; Τώρα μπορείς,  εφόσον το επιλέξεις εσύ, με συμφωνία, με υπερωριακή αποζημίωση και με απόλυτη διαφάνεια. Θέλεις να απεργήσεις; Μπορείς. Θέλεις να μη σε απολύσουν επειδή απεργείς; Τώρα προστατεύεσαι. Θέλεις να πάρεις άδεια, να έχεις δικαιώματα, να μην σε πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα; Το νομοσχέδιο σε προστατεύει.

Η Κεραμέως δεν κάνει μικροδιορθώσεις. Κάνει δομικές ρυθμίσεις, κλείνει τρύπες δεκαετιών, αποσαφηνίζει θολές περιοχές του νόμου και, κυρίως, εισάγει έναν νέο τρόπο σκέψης, δεν υπάρχουν εργαζόμενοι χωρίς εργοδότες, ούτε εργοδότες χωρίς εργαζομένους. Και επειδή το ξέρει αυτό καλά, ήδη ακούγεται πως προετοιμάζεται ένα δεύτερο κύμα ρυθμίσεων, με στόχο να δοθεί ανάσα και στους εργοδότες  μέσω δόσεων, ρυθμίσεων και μέτρων που θα κάνουν τις επιχειρήσεις πιο βιώσιμες και τη μισθοδοσία πιο ασφαλή.

Η Κεραμέως δεν είναι «της στιγμής», δεν κάνει πολιτικό σόου. Χτίζει υποδομές αξιοπιστίας στον χώρο της εργασίας, με εργαλεία που καταλαβαίνουν και ο εργαζόμενος και ο εργοδότης και αυτό, φίλες και φίλοι, είναι σπάνιο.

Δίκαιος νόμος είναι εκείνος που εξυπηρετεί το κοινό συμφέρον, όχι τα συμφέροντα των ισχυρών

Αριστοτέλης

 

Δεν έπεσαν για την πατρίδα,  τους κατάπιε η κρατοφαγία

Το κενό δεν είναι ποτέ αθώο. Όταν μάλιστα πρόκειται για τις λέξεις που εκστομίζει ένας γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού  δηλαδή, ένας από τους εγκεφάλους της επικοινωνίας στην κυβέρνηση  τότε το κενό γίνεται κραυγή πιο δυνατή από τη σιωπή των νεκρών. Ο κ. Βασίλης Φεύγας, μιλώντας στο τηλεοπτικό πάνελ του Action 24, το τόλμησε: «Τα παιδιά αυτά … δεν έπεσαν για την πατρίδα», είπε  μια φράση που δεν είναι ούτε συγκατάθεση ευθύνης, ούτε αντίρρηση  είναι ό,τι πιο αδιάφορο και εχθρικό μπορεί να ακουστεί, όταν οι ψυχές των θυμάτων ζητούν μόνο σεβασμό.

Ας το πούμε καθαρά, η μνήμη των 57 δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Δεν είναι όνομα «για να το βλέπει ο κόσμος». Δεν είναι επίσης πατριωτική ασπίδα για πολιτικές που απέτυχαν. Και όταν ένας παράγοντας της εξουσίας επιχειρεί να χαϊδεύει το εθνικό συναίσθημα, υπονοώντας ποιοι «έπεσαν υπέρ πατρίδος» και ποιοι «έπεσαν μόνο επειδή καταρρεύσαμε», διαπράττει ύβρη.

Πέρα όμως από τη ρητορική οξύτητα, υπάρχει ένα υπαρξιακό ζήτημα, η ευθιξία. Πού πήγε; Πώς γίνεται ο ίδιος πρωθυπουργός  ο κ. Μητσοτάκης  να επιτρέπει τέτοιες δηλώσεις χωρίς επιπλήξεις; Να μην απαιτείται από τον ίδιο, έστω ως συμβολικός ελάχιστος φόρος τιμής προς τα θύματα, η απομάκρυνση ενός συμβούλου του, που καταστρατηγεί το ήθος του δημόσιου λόγου;

Ας μην πούμε για «απομάκρυνση» ως τιμωρία  ας πούμε για λογική διαχείριση του πολιτικού κόστους. Ο νεοφιλελεύθερος λόγος της κυβέρνησης χάνει όποια υπόσταση δικαιούται, αν αφήνει ανέλεγκτες φωνές που ισορροπούν επικίνδυνα στο έδαφος του αίσχους. Αν ο κ. Φεύγας είναι όργανο σχεδιασμού, τότε ας σχεδιάσει πρώτα την αξιοπρέπεια.

Και ας καταλήξουμε ότι  όταν καταρρέει η εμπιστοσύνη, οι λέξεις γίνονται σφαίρες. Οι δηλώσεις αυτές «δεν έπεσαν για την πατρίδα»  είναι σφαίρες στη μνήμη, στη θλίψη των οικογενειών, στην αξιοπρέπεια της πολιτικής. Αν ο Μητσοτάκης δεν επιπλήξει ( έστω και με καθυστέρηση) σύμβουλο  του, τότε είναι σαν να συμφωνεί, ή έστω να ανέχεται τον θρήνο των λέξεων πάνω σε πτώματα. Και αυτός ο σιωπηλός συμβιβασμός  ας μην κοροϊδευόμαστε  είναι ίσως το μεγαλύτερο προνόμιο της εξουσίας: να παραμένει ατιμώρητη.

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να διαλέξει, θα τιμήσει τον δημόσιο λόγο ή θα συνεχίσει να τον διασύρει; Αν δεν μπορεί καν να σεβαστεί τη μνήμη των νεκρών, ας κάνει τουλάχιστον το αυτονόητο  να ζητήσει ένα «συγγνώμη» και να απομακρύνει όσους προσβάλλουν τη συλλογική μας αξιοπρέπεια. Πριν έρθει η μέρα που θα κοιτάμε τα ονόματα των θυμάτων και θα αναρωτιόμαστε ποιος είχε το θράσος να τα ξεχάσει.

Η γραφή είναι η μνήμη της ανθρωπότητας

Καίτη Βασιλάκου,  Ελληνίδα συγγραφέας και φιλόλογος

 

ΔΙΠΑΕ: Όταν το Πανεπιστήμιο Δίνει το Παράδειγμα στην Κοινωνία

Πράγματι, εδώ στη στήλη μας είχαμε εγκαίρως επισημάνει τη σταθερά ανοδική πορεία και τη σημαίνουσα παρουσία του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος (ΔΙΠΑΕ), όχι μόνο στο ακαδημαϊκό πεδίο, αλλά και στο κοινωνικό. Η πρόσφατη αναγόρευση του Προέδρου του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών, κ. Γεώργιου Αποστολόπουλου, σε Επίτιμο Διδάκτορα δεν ήρθε ως έκπληξη. Αντιθέτως, αποτελεί τη φυσική κατάληξη μιας στρατηγικής εξωστρέφειας και ουσιαστικής παρέμβασης του Ιδρύματος στη δημόσια σφαίρα, υπό την ηγεσία του Πρύτανη κ. Σταμάτη  Αγγελόπουλου.

Η επιλογή του κ. Αποστολόπουλου, ενός ανθρώπου που έχει αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στον τομέα της ιδιωτικής υγείας αλλά και σε πρωτοβουλίες κοινωνικής ευθύνης, αντικατοπτρίζει την πρόθεση του ΔΙΠΑΕ να αναδείξει πρότυπα που συνδυάζουν την επιχειρηματικότητα με την κοινωνική συνείδηση. Δεν είναι μόνο το ακαδημαϊκό κύρος που ενισχύεται, αλλά και το κοινωνικό αποτύπωμα του Ιδρύματος.

Ο Πρύτανης κ. Αγγελόπουλος επιβεβαιώνει πως το δημόσιο πανεπιστήμιο μπορεί να είναι ζωντανός οργανισμός, ικανός να συνομιλεί ισότιμα με τους παραγωγικούς φορείς της χώρας και να συμβάλλει ενεργά στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Το είχαμε πει και επιβεβαιωνόμαστε: το ΔΙΠΑΕ όχι μόνο κινείται,  ξεχωρίζει.

Η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από την ικανότητά του να επηρεάζει θετικά την κοινωνία του

Βολταίρος

 

Ναπολεόντειο Σοκ στο Λούβρο, τα Κοσμήματα την Κάνανε με Ελαφρά… Κορόνα!

Παρίσι, 2025. Ο Μικρός Κορσικανός,  αν μπορούσε να σηκώσει το βλέμμα από τον μαρμάρινο τάφο του  πιθανότατα θα έριχνε μια επικριτική ματιά προς το Λούβρο και θα μονολογούσε: “Μα καλά, ούτε τα κοσμήματά μου δεν μπορείτε να φυλάξετε;” Διότι ναι, κυρίες και κύριοι, η λαμπερή συλλογή κοσμημάτων του Ναπολέοντα, αυτό το σετ αυτοκρατορικής ματαιοδοξίας και χρυσού αυτοθαυμασμού, έκανε φτερά  μέσα από ειδική έκθεση στο μουσείο-ναό της παγκόσμιας τέχνης.

Τα ιστορικά πετράδια, στολισμένα με τόση περηφάνια όσο και ειρωνεία, εξαφανίστηκαν σε μια ληστεία τόσο… κομψή, που θα έκανε τον Αρσέν Λουπέν να ζηλέψει. Οι κλέφτες, μέχρι στιγμής άγνωστοι, φέρονται να μπήκαν, να πήραν τα κοσμήματα και να βγήκαν χωρίς ούτε μια μουτζούρα στα Gucci γάντια τους. Ο συναγερμός; Μάλλον σε snooze mode. Οι κάμερες; Πιο θολές κι από αναμνήσεις ξημερώματος. Η φύλαξη; παρούσα, αλλά προφανώς απασχολημένη με κάτι πιο σημαντικό  ίσως ένα croissant.

Η γαλλική αστυνομία δηλώνει, φυσικά, ότι «η έρευνα συνεχίζεται», φράση τόσο βαρετή και κοινότοπη που πλέον λειτουργεί ως white noise για τις μάζες. Οι θεωρίες, ωστόσο, δεν έμειναν πίσω: άλλοι λένε πως επρόκειτο για πράξη πολιτιστικής επανάκτησης από απόγονο της Ζοζεφίνας που ζει στη Βραζιλία και δουλεύει ως DJ, άλλοι πως πρόκειται για performance art, ένα σχόλιο πάνω στην κλεμμένη τέχνη, με τίτλο “Take back the bling”. Και φυσικά, δεν έλειψαν και τα posts στα social media με λεζάντες όπως:“When Napoleon’s drip is too hot to stay locked up.”

Το Γαλλικό υπουργείο Πολιτισμού εμφανίστηκε σοβαρότατο, υποσχόμενο πλήρη διαλεύκανση και αποκατάσταση της τιμής του γαλλικού πολιτισμού. Την ίδια στιγμή, τουρίστες φωτογραφίζονταν μπροστά στην άδεια προθήκη, γράφοντας στα captions: “Empty, like my wallet after Paris”.

Αυτό που προκαλεί γνήσιο γέλιο,  από εκείνο το νευρικό, ελαφρώς απελπισμένο γέλιο του Ευρωπαίου φορολογούμενου είναι πως η συλλογή είχε ασφαλιστεί κανονικά, αλλά η εμπιστοσύνη στο σύστημα φύλαξης του Λούβρου όχι. Άλλωστε, όταν σε κλέβουν από το σπίτι σου και δεν καταλαβαίνεις τίποτα, δεν έχει σημασία αν είσαι ο Μπάρμπα-Γιάννης ή ο Ναπολέων Βοναπάρτης.

Έτσι λοιπόν, ο πολιτισμένος κόσμος μένει με την απορία: πού βρίσκονται τώρα τα διαμάντια της Αυτοκρατορίας; Σε ιδιωτικό θησαυροφυλάκιο στο Ντουμπάι; Σε κάποιον λαιμό Ρώσου ολιγάρχη;  Και έτσι, η αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια του Βοναπάρτη μετατράπηκε σε μια φαρσική αναπαράσταση της σύγχρονης παρακμής, το μεγαλείο μας ανήκει στο παρελθόν, τα κοσμήματα στους τολμηρούς, και η ειρωνεία… σε όλους εμάς.

Μετά από μένα, ο κατακλυσμός

Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, επίσημη ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ΄

 Ο Υπουργός-Μάνατζερ που εκτέλεσε το Ακατόρθωτο  και το έκανε καλά

Α, καημένε λαέ! Μας έχουν συνηθίσει να βλέπουμε υπουργούς που υπόσχονται «θα τα κάνω όλα τέλεια», αλλά στο τέλος καταλήγουν να μαζεύουν υποσχέσεις από τα χαλάσματα. Όμως ο Κωστής Χατζηδάκης, ω ναι, είναι ο υπουργός που πήγε σε αποστολές δύσκολες και γύρισε με γεμάτα χέρια. Αν έχεις την εντύπωση ότι αυτό είναι υπερβολή, διάβασε προσεκτικά  αλλά φρόντισε να έχεις χαρτομάντιλα για όσους αμφιβάλλουν.

Κατ’ αρχάς, όταν κάποιος του λέει «λιγότερη γραφειοκρατία», αυτός δεν λέει «θα το ρίξω στο… ρηχό», πέτυχε. Όταν του λένε «αναπτυξιακή ώθηση», αυτός πετυχαίνει ρυθμούς ανάπτυξης πολλαπλάσιους του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Όταν του λένε «επενδύσεις», η Ελλάδα όχι μόνο απαντάει «ναι», αλλά μέσα σε πέντε χρόνια σημειώνει τη μεγαλύτερη αύξηση επενδύσεων σε ολόκληρη την Ε.Ε.

Και για να μη λέμε μόνο τα σύγχρονα, ο Χατζηδάκης είναι από τους λίγους που έβαλε τέλος σε μια από τις πιο αιμορραγούσες πληγές του ελληνικού κράτους, την Ολυμπιακή Αεροπορία. Η εταιρεία-σύμβολο μιας άλλης εποχής, που για χρόνια πετούσε με τα φτερά του Δημοσίου και τα λεφτά του φορολογούμενου, έμπαινε μέσα κάθε χρόνο «με τα μπούνια», όπως θα ’λεγε και ο ίδιος ο λαός.

Ο Χατζηδάκης πήρε την καυτή πατάτα, την ξεφλούδισε και έκλεισε το ζήτημα με τρόπο που σήμερα αναγνωρίζεται διεθνώς ως πρότυπο εξυγίανσης  χωρίς φωνές, χωρίς συνθήματα, αλλά με σχέδιο και υπομονή.

Και δεν σταμάτησε εκεί. Ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε την ηλεκτρονική κάρτα εργασίας για όλους τους εργαζόμενους, βάζοντας τάξη σε έναν χώρο όπου η «μαύρη εργασία» είχε γίνει εθνικό σπορ. Με την ηλεκτρονική κάρτα, τα ωράρια καταγράφονται αυτόματα, οι υπερωρίες δηλώνονται ηλεκτρονικά, και οι εργοδότες δεν μπορούν πια να «ξεχνούν» ποιος δουλεύει και πότε.

Αποτέλεσμα; Η μαύρη εργασία μειώθηκε θεαματικά, οι εργαζόμενοι ένιωσαν επιτέλους προστατευμένοι, και το κράτος είδε  επιτέλους  έσοδα από μια αγορά που μέχρι χθες λειτουργούσε σαν φάντασμα.

Αυτός είναι ο άνθρωπος που δεν λέει «δεν γίνεται», λέει «δώστε μου χρόνο».

Και όταν του έδωσαν χρόνο, έκανε τη ΔΕΗ να στέκεται στα πόδια της, τη ΛΑΡΚΟ να αποκτήσει προοπτική, την Ολυμπιακή να σταματήσει να αιμορραγεί και τους εργαζόμενους να πληρώνονται δίκαια. Είναι ο υπουργός που κάνει τη δουλειά, όταν οι άλλοι κάνουν… δηλώσεις για τη δουλειά.

Και αν κάτι του αναγνωρίζεται ακόμα κι από τους αντιπάλους του, είναι πως είναι από τους ελάχιστους Έλληνες πολιτικούς με πραγματική ευρωπαϊκή σοβαρότητα, πειθαρχία και διοικητική επάρκεια. Δεν είναι τυχαίο ότι εξελέγη και Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος  εκεί που οι Έλληνες πολιτικοί συνήθως φωτογραφίζονται μόνο στα διαλείμματα.

Η επιτυχία δεν έρχεται από τύχη, αλλά από αυτούς που μένουν ήρεμοι ενώ οι άλλοι φωνάζουν

Winston Churchill