«Το Θηρίο»: Ο καρμικός έρωτας στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον (VIDEO)

Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματόγραφους. το TheOpinion είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει τη νέα ταινία του Bertrand Bonello. Είναι μια ιστορία για έναν αιώνιο έρωτα, μια ιστορία που δείχνει τις πτυχές της αγάπης μέσα από όλα τα χρονικά πλαίσια. 

Βρισκόμαστε στο ουτοπικό 2044, όπου η πρωταγωνίστρια, Gabrielle  (Léa Seydoux), αναγκάζεται να υποβληθεί σε μια «θεραπεία » ώστε να «καθαριστεί» από τα τραύματα, που της προκαλούν άγχος, φόβο και την κυνηγάνε από το μακρινό παρελθόν.

Η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη ώστε να είναι πιο ανταγωνιστική στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, με το που ξεκινάει να θεραπεύεται, αντιλαμβάνεται πως δεν θα διώξει μόνο τα τραύματά της, αλλά θα γίνει ουσιαστικά ρομπότ, δεν θα μπορεί να νιώθει πλέον τίποτα.

Η ανάγκη της να ανταπεξέλθει όμως, την ωθεί στο να συνεχίσει με τη θεραπεία. Εκεί αναγκάζεται να ανακαλέσει και να αντιμετωπίσει τα τραύματα των προηγούμενων ζωών της που ξεκινάνε από το 1910. Πρώτα γνωρίζουμε τον μεγάλο έρωτα όλων των ζωών της, ο οποίος αλλάζει όνομα σε κάθε εποχή και τον υποδύεται ο George MacKay. 

Η Gabrielle τότε είναι παντρεμένη με έναν άλλον άντρα και φαίνεται πως δεν είναι ευχαριστημένη με τη ζωή της. Έχει έναν συνεχή φόβο και άγχος για το μέλλον και δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Όμως όταν ο ένας αποκαλύπτει την αγάπη του για τον άλλον, πεθαίνουν τραγικά.

Βέβαια ο θάνατος της Gabrielle το 1910 δεν έχει την ίδια τραγικότητα με αυτόν που βίωσε το 2014.

Θεωρώ πως η ταινία πιάνει τη ματαιοδοξία του έρωτα σε όλες τις εποχές, μια που ξέρουμε από την ιστορία, μια που βιώνουμε και μια που φοβόμαστε πως θα γίνει πραγματικότητα. Ο άνθρωπος σε όποια εποχή και αν βρίσκεται συνεχώς αναζητά αδιάκοπα την αγάπη και την αποδοχή. Την σύνδεση σε βαθύτερο  επίπεδο, που όμως, όπως όλα δείχνουν, η ανθρώπινη αυτή σύνδεση φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου.

Ο φόβος και η απαισιοδοξία που βιώνει σε όλες τις ζωές της, πάντα βγαίνει αληθινά, κάτι σαν προφητεία, αυτοσαμποτάζ ή και τα δύο. Όσο και να θέλει να τα αποφύγει για να ξεφύγει από την λούπα του ανεκπλήρωτου έρωτα, δεν μπορεί, αποτυγχάνει.

Μήπως ο άνθρωπος για να αφεθεί στον πραγματικό έρωτα πρέπει να κρατήσει τα τραύματά του και να μην αποξενωθεί τελείως είτε από το μίσος είτε από την απάθεια και την κούραση;

Η πιο τρομακτική απεικόνιση της ερωτικής ζωής της πρωταγωνίστριας, για εμένα, είναι το παρόν, το 2014. Παρόλο που μιλάει για 10 χρόνια πριν από την χρονιά μας, η ιστορία ταιριάζει απόλυτα στον κόσμο του σήμερα, στο πως η γενιά μου αντιμετωπίζει τη σύνδεση και τον έρωτα, την εξωτερική εμφάνιση, με το κυνήγι της τελειότητας, η οποία δεν θα έρθει ποτέ και με την ματαιοδοξία και απαισιοδοξία στον έρωτα και σε άντρες και σε γυναίκες.

Αν δείτε την ταινία και σας φανεί ουτοπικό το 2014, για τους genz είναι μια πραγματικότητα.  Ο γρήγορος έρωτας χωρίς συναίσθημα, το μίσος, ο κίνδυνος, ο φόβος και η ανασφάλεια που βιώνουμε τώρα δεν θα πρέπει να γίνει ρομποτική απάθεια, όπως καταλήγει να γίνεται  στην ταινία. Και είναι τρομακτικό καθώς το AI και η επιστημονική φαντασία του 2044 στην ταινία, δεν μοιάζει ξένο αλλά φαίνεται σαν την φυσική συνέχεια των πραγμάτων.

Πραγματικά, αξίζει να της δώσετε μια ευκαιρία καθώς πιάνει τόσα ζητήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη σύνδεση και τον έρωτα με έναν τρόπο που πολύ φοβούνται να τα  αναλύσουν.

Η ταινία είναι  εμπνευσμένη από την ιστορία του Henry James, «Το Θηρίο στη Ζούγκλα» (1903), και έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Η ταινία θα κυκλοφορήσει σε πανελλήνια πρεμιέρα από τη Weirdwave την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου αποκλειστικά στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, του Ολύμπιον,  μία εβδομάδα πριν την επίσημη έξοδό της στις υπόλοιπες αίθουσες της χώρας.