«Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή»: Υψηλές προσδοκίες και πολύ νοσταλγία (VIDEO)

Είκοσι πέντε χρόνια μετά τη  διακοπή της σειράς, το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» επανέρχεται στην μεγάλη οθόνη.

Η Αλέκα, η Πόπη, η Φωτεινή και η Ντοντό επανέρχονται για να ζητήσουν δικαίωση, όχι μόνο από τον άνθρωπο που τις κακοποίησε, αλλά και από μια κοινωνία που για δεκαετίες επέλεγε να μη βλέπει.

Για τους λίγους που δεν θυμούνται το βασικό στόρι, τέσσερις γυναίκες που μεγάλωσαν σε ορφανοτροφείο κουβαλούν το κοινό τραύμα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης από τον διευθυντή του ιδρύματος, Γεράσιμο Μαντά. Έτσι με το που μαθαίνουν ότι ο άνθρωπος αυτός έχει επιστρέψει στην Αθήνα μετά από χρόνια στις ΗΠΑ, η παλιά τους υπόσχεση επανέρχεται στο προσκήνιο: να πάρουν εκδίκηση, με οποιοδήποτε κόστος.

Στο πρώτο μέρος βλέπουμε τις αποτυχημένες απόπειρες των τεσσάρων γυναικών να πλησιάσουν τον στόχο τους, ενώ ταυτόχρονα φωτίζει τις ζωές τους στο παρόν: σχέσεις, γάμους, πατριαρχικές δομές, καθημερινές μορφές κακοποίησης που λειτουργούν ως διαρκής υπενθύμιση ότι το παρελθόν δεν έχει τελειώσει ποτέ πραγματικά. Το πρώτο μέρος σταματά λίγο πριν την τελική αποκάλυψη, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα αν η αυτοδικία μπορεί όντως να λειτουργήσει ως λύτρωση.

Μπορεί η ώρα να πέρασε ευχάριστα στο σινεμά, όμως τα λάθη και η βιασύνη φάνηκαν. Ένα αναπροσαρμοσμένο εξαιρετικό σενάριο που σαν να χάθηκε στην μετάφραση, με πολύ νοσταλγία. Δεν μπορείς να παραμελήσεις την καυστικότητα του Ρήγα ούτε τις δύσπεπτές αλήθειες του για την ελληνική κοινωνία που παρουσιάζονται με απόλυτο και ειλικρινή τρόπο σε ένα σκοτεινό κωμικό πλαίσιο. Οι νέες αναφορές για να εναρμονιστεί το σενάριο με το τώρα και η νοσταλγία που σου φέρνει το τότε είναι από τα σημεία που σε κρατάνε.

Η κλασσική σκηνοθεσία του Ρήγα είναι και πάλι παρούσα, απλά με λίγο μεγαλύτερο μπάτζετ και ατυχές μοντάζ. Οι φήμες που θέλουν τον δημιουργό να απουσιάζει στην πρεμιέρα γιατί δεν ικανοποιήθηκε από το μοντάζ, φαίνονται να είναι αληθινές. Ειδικά τα κρίντζ άσκοπα  flash forwards με παράξενα χρώματα χαλάνε όλο το κλασσικό ύφος που έχουν όλες οι σειρές του Αλέξανδρου Ρήγα και κουράζουν. Αυτές οι προσθήκες δεν κάνουν την ιστορία σύγχρονη αλλά άβολη να την παρακολουθήσεις.

Οι μόνες ερμηνείες που λίγο έσωσαν το άλλο αδύναμο σημείο της ταινίας ήταν αυτές της Βασιλικής Ανδρίτσου και της Παναγιώτας Βλαντή, που μπορεί να ήταν type casting, αλλά απέδωσαν εξαιρετικά. Η τρομερά μεγάλη παρέλαση διασήμων, μου φάνηκε φαν αλλά μπορώ να καταλάβω γιατί σε μερικούς μπορεί να φανεί κουραστική.

Παρά τις αστοχίες στο οπτικό κομμάτι τα θέματα που θίγονται παραμένουν διαχρονικά. Η παιδική κακοποίηση και η πατριαρχεία και η δικαίωση δεν είναι ποτέ πασέ. Το να δίνεις φως σε ιστορίες και γεγονότα που είναι δίπλα μας αλλά πολύ καλά σκεπασμένα θα είναι πάντα άριστο και άξιο προσοχή και χειροκροτήματος.  Όταν θα φύγεις από την ταινία θα εκτιμήσεις το αρχικό σενάριο και την σειρά. Όπως και να ήταν το αποτέλεσμα, αν άρεσε ή όχι πάντα πρέπει να φωνάζεις για δικαίωση σε αυτά τα θέματα.