«The Voice of Hind Rajab»: Μια ταινία για τη Γάζα βασισμένη σε αληθινά γεγονότα (VIDEO)

Σε μια εποχή όπου η Γάζα έχει μετατραπεί σε ροή εικόνων που καταναλώνονται και ξεχνιούνται, η Ben Hania κάνει κάτι ριζοσπαστικό: αφαιρεί το θέαμα.

Η ταινία βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία που συνέβη στις 29 Ιανουαρίου 2024 στη βόρεια Γάζα. Η εξάχρονη Hind Rajab βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα αυτοκίνητο, μαζί με τα πτώματα της οικογένειάς της, έπειτα από επίθεση ισραηλινού άρματος μάχης. Είναι η μόνη επιζήσασα.

Από το κινητό της, η Hind καλεί την Παλαιστινιακή Ερυθρά Ημισέληνο. Για ώρες, παραμένει στη γραμμή, μιλώντας με διασώστες που προσπαθούν να εξασφαλίσουν άδεια για να τη σώσουν. Η φωνή της —πραγματική, αμοντάριστη, αβάσταχτα ανθρώπινη— γίνεται ο άξονας ολόκληρης της αφήγησης.

Και το πιο ανατριχιαστικό είναι πως η Ben Hania για να σε σοκάρει περισσότερο χρησιμοποιεί μια υβριδική φόρμα: ηθοποιοί υποδύονται τους εργαζόμενους στο τηλεφωνικό κέντρο και τους διασώστες, όμως τα ηχητικά ντοκουμέντα είναι αυθεντικά. Η βία δεν απεικονίζεται οπτικά, ακούγεται. Στους ψιθύρους του φόβου, στις παύσεις, στον ήχο των πυροβολισμών. Και πάλι καταφέρνει να σε σοκάρει.

Παρά τις διαβεβαιώσεις για ασφαλή διέλευση, και τις 8 ώρες περίπου που προσπαθούν να την διασφαλίσουν, το ασθενοφόρο που φτάνει στην περιοχή δέχεται πυρά, από τον Ισραηλινό στρατό, ο οποίος πριν λίγο είχε επιβεβαιώσει πως δεν θα ανοίξουν πυρά. Δύο ακόμα διασώστες σκοτώνονται. Η Hind δεν σώζεται. Δύο εβδομάδες αργότερα, τα σώματά τους ανασύρονται από το διάτρητο αυτοκίνητο.

Το κακό με την ταινία είναι πως βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και δεν μπορεί να φέρει το happy end που όλοι περιμένουμε, καθώς τα παιδία στην Παλαιστίνη δεν θα έχουν ποτέ το τέλος που τους αξίζει. Τελειώνει όπως τελείωσε και η ιστορία της Hind: με σιωπή.

Το The Voice of Hind Rajab δεν είναι απλώς μια καταγραφή φρίκης. Είναι μια συνειδητή άρνηση της κινηματογραφικής εξοικείωσης με τον πόλεμο. Σε μια εποχή όπου η Γάζα έχει μετατραπεί σε ροή εικόνων που καταναλώνονται και ξεχνιούνται, η Ben Hania κάνει κάτι ριζοσπαστικό: αφαιρεί το θέαμα. Δεν βλέπουμε πτώματα. Δεν βλέπουμε εκρήξεις. Βλέπουμε ανθρώπους που ακούν ένα παιδί να πεθαίνει και δεν μπορούν να το σώσουν. Και αυτό είναι πολιτική πράξη.

Γιατί το πρόβλημα της δυτικής αναπαράστασης του πολέμου δεν είναι η έλλειψη πληροφορίας. Είναι η υπερπληροφόρηση χωρίς συναισθηματικό βάρος. Αριθμοί, χάρτες, δηλώσεις, «ισορροπημένες» αναλύσεις. Όλα εκτός από το βίωμα, το οποίο πρέπει να δίνετε με σωστό τρόπο για να αγγίξει και τους πιο χοντρόπετσους. Δεν σε αφήνει χώρο να αμφισβητήσεις την βαρβαρότητα του Ισραηλινού στρατού και την απάθεια του δυτικού κόσμου. Η ταινία δείχνει όλη την πολύωρη πορεία του συντονισμού για να σωθεί το μικρό κορίτσι το οποίο είναι θαμμένο κάτω από τα πτώματα της οικογένειας της. Κάνεις δεν φαίνεται να συγκινείτε από τα κλάματα και τα παρακαλετά του μικρού παιδιού , παρά μόνο οι εθελοντές που επικοινωνούν μαζί του. 

Η επιλογή της docu-fiction φόρμας δεν είναι αισθητικό τέχνασμα. Είναι ηθική στάση. Η Ben Hania δεν «μιλά εκ μέρους» της Hind. Την αφήνει να ακουστεί. Και αυτή η επιλογή θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα για το μέλλον του πολιτικού σινεμά: μπορεί η μυθοπλασία να λειτουργήσει όχι ως φίλτρο, αλλά ως μεγεθυντικός φακός της αλήθειας; Το The Voice of Hind Rajab δείχνει πως μπορεί — αρκεί να μην φοβάται να συγκρουστεί με την πραγματικότητα αντί να την εξημερώσει. Σε έναν κόσμο που σκρολάρει πάνω από τις τραγωδίες, αυτή η ταινία απαιτεί κάτι ριζοσπαστικό: να σταματήσεις και να ακούσεις. Και να μη γυρίσεις το βλέμμα αλλού, ούτε στην συνεχή προπαγάνδα.