Ματθίλδη Μαγγίρα: «Ένα αστείο είναι η ζωή, μην την παίρνετε τόσο πολύ σοβαρά»

Από το χιούμορ περνούμε στην κακοποίηση, τη σχέση με τον χρόνο, τους φόβους και την όχι και τόσο δύσκολη συμφιλίωση με τον εαυτό. Η συζήτηση ρέει αβίαστα και η Ματθίλδη Μαγγίρα μιλά ανοιχτά για όσα την έχουν πληγώσει, αλλά και για όσα χρειάστηκε να ξεμάθει, χωρίς να στρογγυλεύει τις σκέψεις της για να γίνει αρεστή. Κι ίσως αυτήν, ακριβώς, η αυθεντικότητά της να είναι το μυστικό της…

Λίγες ημέρες πριν από την πρειέρα της σατιρικής επιθεώρησης των Ρέππα – Παπαθανασίου «Όχι άλλο κάρβουνο» στο Κολοσσαίον, μιλά στο TheOpinion για τους τρεις χαρακτήρες που υποδύεται, τα όρια της σάτιρας και τη δημόσια έκθεση που, όπως λέει, δεν είναι, πάντοτε, χωρίς κόστος.

Στο «Όχι άλλο κάρβουνο» δεν υποδύεσαι έναν αλλά τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες. Υπάρχει κάτι που σε ξάφνιασε στους συγκεκριμένους γυναικείους χαρακτήρες;

Καμία έκπληξη απολύτως! Είναι γυναίκες που τις βλέπουμε γύρω μας. Η μία είναι μια μαμά με έναν πολύ κακομαθημένο γιο, τον οποίο διαρκώς δικαιολογεί. Η δεύτερη είναι μια γυναίκα Ρομά, ένας από τους αγαπημένους μου ρόλους στην παράσταση. Και η τρίτη είναι η σύζυγος ενός παλιού ΠΑΣΟΚου, που έκαναν λεφτά και τώρα έρχονται και τους ζητούν ένα εκατομμύριο ευρώ. Κάθε χαρακτήρας έχει τον δικό του κόσμο και το δικό του κωμικό βάρος.

Ο ρόλος της γυναίκας Ρομά κρύβει τον κίνδυνο του στερεοτύπου ή της καρικατούρας. Πώς τον προσέγγισες;

Ο καμβάς είναι το κείμενο. Η δική μου ηρωίδα και μια ακόμη γυναίκα έχουν εξήντα γλάστρες κάνναβης έξω από τις σκηνές τους και το πολύ γέλιο βγαίνει από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον αστυνομικό και καταφέρνουν να βγουν από πάνω. Παίρνω στοιχεία από τον τρόπο που μιλούν, κινούνται ή κοιτάζουν, αλλά ο χαρακτήρας, η υπόθεση και η συνθήκη είναι δοσμένα από το κείμενο. Πάντα αντιμετωπίζω έναν χαρακτήρα σαν υπαρκτό ον.

Η παράσταση σχολιάζει την επικαιρότητα, την πολιτική ορθότητα και το non-binary. Πιστεύεις ότι ο φόβος μήπως κάποιος παρεξηγηθεί περιορίζει σήμερα τη σάτιρα;

Στην παράσταση υπάρχει ένα εξαιρετικό, πανέξυπνο νούμερο που έγραψαν τα παιδιά για την πολιτική ορθότητα και το non-binary. Παίζουν δύο άντρες και το βρίσκω αριστοτεχνικό, γιατί πιάνει το κοινωνικό θέμα και, ταυτόχρονα, βγάζει γέλιο. Από κει και πέρα, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει με την προσωπική και τη σεξουαλική του ζωή.

Τελικά, υπάρχει όριο στη σάτιρα;

Βεβαίως υπάρχει! Παν μέτρον άριστον. Μπορείς να πεις ό,τι θέλεις, αλλά έχει σημασία πώς θα το πεις και από ποια οπτική γωνία θα το δώσεις. Η σάτιρα δεν είναι εύκολο πράγμα. Εμένα μου αρέσει η σάτιρα με το γάντι. Θα πω αυτό που θέλω να πω και μπορώ να πάω πιο σκληρά, αλλά επιλέγω να μη το κάνω. Είναι και θέμα αισθητικής.

Έχεις μιλήσει με μεγάλη ειλικρίνεια για πολύ προσωπικά κομμάτια της ζωής σου. Το μετάνιωσες ποτέ;

Το έκανα επειδή αισθάνθηκα ότι μπορεί να βοηθήσω κάποιον. Αυτό που κατάλαβα, όμως, είναι ότι όσο πιο βαθιά κομμάτια σου ανοίγεις και βγάζεις προς τα έξω τόσο πιο πολλοί θα σε πολεμήσουν με τα σχόλια, θα σε βγάλουν τρελή και θα σου κολλήσουν ταμπέλες χωρίς να ξέρουν την ουσία. Στα σόσιαλ η ανθρωποφαγία είναι μεγαλύτερη. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι τα πιο βαθιά και βιωματικά μου κομμάτια, τις μεταφυσικές μου ανησυχίες δεν θέλω να τις ξανασυζητήσω δημόσια. Δεν είναι έτοιμοι να τα ακούσουν. Μπορεί να τα γράψω σε ένα βιβλίο και όποιος θέλει να το διαβάσει. Αλλά δημόσια όχι. Δεν τους αξίζει.

Έχεις μιλήσει ανοιχτά και για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια γυναίκα σε διαφορετικές ηλικιακές φάσεις, ως προς την εμφάνιση, την υγεία, τη δημιουργικότητα και την επαγγελματική παρουσία. Μεγαλώνοντας νιώθεις φόβο ή περισσότερη συμφιλίωση;

Νιώθω πολύ περισσότερο συμφιλιωμένη. Δεν με φοβίζει καθόλου. Για μένα το σώμα είναι το όχημα της ψυχής και του πνεύματός μου, οπότε τι με νοιάζει αν αρχίζει σιγά σιγά να τσαλακώνεται; Οι πεποιθήσεις μας φτιάχνουν την πραγματικότητά μας. Αν κάποια νιώθει ανασφάλεια και θέλει να «τεντωθεί», ας το κάνει. Κι εγώ μπορεί να δοκιμάσω κάτι, δεν λέω. Παλιότερα είχα κάνει μπότοξ, τα τελευταία πέντε χρόνια όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ζωή μου σταματά. Όλα ξεκινούν από την εσωτερική δουλειά και από την ειρήνη με τον εαυτό μας.

Υπάρχει κάτι στον εαυτό σου που εξακολουθεί να σε απογοητεύει;

Δεν μένω πια στην απογοήτευση. Κι αυτό επιλογή είναι. Επιλέγω να πηγαίνω στη χαρά και στην αισιοδοξία. Όσο νιώθω ότι εξελίσσομαι εσωτερικά, νιώθω πιο ασφαλής. Η ασφάλεια δεν έρχεται από τα χρήματα, τη δουλειά, την πολιτική ή την οικονομία. Έρχεται από μέσα. Και αυτό που λέω είναι βιωματικό, δεν είναι κάτι που διάβασα.

Αν κάναμε σήμερα μια αποτίμηση του ελληνικού #MeToo, θα έλεγες ότι τα πράγματα στο θέατρο έχουν αλλάξει προς το καλύτερο;

Θεωρώ ότι αλλάζουν προς το καλύτερο. Είμαστε σε μετάβαση, όμως, και η μετάβαση δεν είναι εύκολη· έχει κόπο και πόνο. Το #MeToo δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Αφορά παιδιά και ενήλικες άντρες, αφορά όλο το ανθρώπινο είδος. Η κακοποίηση δεν έχει να κάνει μόνο με το φύλο. Η λεκτική, η συναισθηματική, η σωματική και η σεξουαλική κακοποίηση πρέπει να σταματήσουν. Όλοι έχουμε μέσα μας το καλό και το κακό· το θέμα είναι τι επιλέγουμε.

Έχεις υπηρετήσει πολλά διαφορετικά είδη θεάματος. Τι χρειάζεται να έχει μια παράσταση για να σε κερδίσει ως θεατή;

Πρέπει να είναι μαγική. Θέλω να δω εξαιρετικούς ηθοποιούς, υπέροχη σκηνοθεσία, φώτα, κοστούμια, έργο, κείμενο και ερμηνείες. Για όσο διαρκεί, θέλω να ξεχάσω ποια είμαι, πού είμαι και τι κάνω. Να μπω σε μια άλλη χρονογραμμή και να μαγευτώ. Από το θέατρο έχω καιρό να το νιώσω αυτό. Και από τις ταινίες, επίσης.

Έχεις πει ότι αργότερα θέλεις να σκηνοθετήσεις για παιδιά. Τι σε γοητεύει σε αυτό το κοινό;

Δεν θέλω να κάνω μόνο μία παιδική παράσταση· θέλω να κάνω πολλές, όταν σταματήσω να παίζω. Αγαπώ στα παιδιά την αθωότητα και τη φαντασία. Αν δεν έχεις αθωότητα και φαντασία, δεν έχεις ούτε χιούμορ ούτε δημιουργικότητα. Η αθωότητα γεννά το χιούμορ και η φαντασία τη δημιουργία. Με ανησυχεί ότι τα παιδιά χάνουν πολύ νωρίς την αθωότητά τους και ότι, με όλα τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τις έτοιμες πίστες, δεν φτιάχνουν πια τόσο εύκολα δικούς τους φανταστικούς κόσμους.

Η τεχνολογία δεν μπορεί να λειτουργήσει και ως εργαλείο της φαντασίας;

Βεβαίως. Δεν φταίει η τεχνολογία, αλλά η χρήση της. Είναι ένα μέσο που μπορεί να μας βοηθήσει να πετύχουμε πράγματα. Για να δημιουργηθεί, όμως, κάτι, πρέπει πρώτα να το δω μέσα στο κεφάλι μου και μετά να δώσω στην τεχνολογία την οδηγία να το φτιάξει. Η τεχνολογία δεν φαντάζεται· παίρνει οδηγίες. Η δημιουργία ξεκινά από τον ανθρώπινο νου.

Έχεις πραγματοποιήσει τα όνειρα που έκανες μικρότερη;

Τα περισσότερα όνειρά μου τα έχω πραγματοποιήσει. Έχω κι άλλα, βέβαια! Δεν σταματάω. Δεν κάνω τη χάρη σε κανέναν, δεν παραδίνομαι. Θα πεθάνω όρθια.

Αν η ζωή σου μέχρι σήμερα είχε τίτλο, ποιος θα ήταν;

Το πρώτο που μου έρχεται είναι: «Ένα αστείο είναι η ζωή». Αυτό θέλω να πω και στον κόσμο. Μην την παίρνετε τόσο σοβαρά.

Πού: Κινηματοθέατρο Κολοσσαίον, Λεωφ. Βασιλίσσης Όλγας 150 Παραστάσεις: 25 και 26 Σεπτεμβρίου, 2 και 3 Οκτωβρίου στις 21:15

27 Σεπτεμβρίου και 4 Οκτωβρίου, στις 20.00 Προπώληση: more.com – «Όχι άλλο κάρβουνο»

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο – σκηνοθεσία: Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου Σκηνικά: Βαλεντίνο Βαλάσης Κοστούμια: Κώστας Ζήσης Χορογραφίες: Παντελής Καναράκης Ενορχήστρωση – ηχογράφηση: Θωμάς Πούτας Ηχογράφηση – μίξη: BK Studios Creative agency: GridFox Διεύθυνση παραγωγής: Χρήστος Τριπόδης Παίζουν: Αντώνης Λουδάρος, Γιώργος Χρανιώτης, Ματθίλδη Μαγγίρα, Σύλβια Δελικούρα, Κώστας Καζάκας, Μάνος Ιωάννου, Παντελής Καναράκης

Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν στο The Opinion από το τμήμα Δημοσίων Σχέσεων της παράστασης.