Τσίπρας: «Ο φόβος μου ήταν πάντα η αδράνεια» – Το τρίτο μέρος του ντοκιμαντέρ της ΕΛΑΣ (VIDEO)

Στη δημοσιότητα δόθηκε το τρίτο και τελευταίο μέρος του πολιτικού ντοκιμαντέρ, το οποίο δημιουργήθηκε από ομάδα εθελοντών και επικεντρώνεται στη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.

Η ολοκληρωμένη τριλογία αποτελείται από τα επεισόδια «Το πρόσημο της πολιτικής», «Η ελπίδα της ανατροπής» και «Η ώρα της ευθύνης». Η αφήγηση ξεκινά από την πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα, εστιάζει στις αγωνίες και τις προσδοκίες της νέας γενιάς και καταλήγει στη συλλογική στιγμή της γέννησης του νέου πολιτικού φορέα.

Μέσα από αυτό το εγχείρημα, οι δημιουργοί επιχειρούν να δώσουν απαντήσεις στο ερώτημα «τι σημαίνει πολιτική σήμερα και πώς μπορεί να επανασυνδεθεί ουσιαστικά με τις πραγματικές εμπειρίες και τις προσδοκίες των πολιτών;»

Tο τρίτο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ της ΕΛΑΣ με τίτλο «Η ώρα της ευθύνης»

Στο παραπάνω απόσπασμα του ντοκιμαντέρ, ακούγονται πολίτες να εκφράζουν την απογοήτευσή τους και να ζητούν “λιγότερη αδιαφορία”. Χαρακτηριστικά:

-Μια βασική ιδέα μου έχει σφηνώσει στο μυαλό, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μαζί με άλλους.

-Το πραγματικό κίνητρο είναι η κοινωνική αδικία. Αυτό γίνεται θυμός.

-Μόνο με τη συμμετοχή μπορείς να αλλάξεις πράγματα και κανένας δεν μπορεί να μας αποτρέψει από αυτή τη συμμετοχή. Ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Θα σου πω ότι απογοητεύτηκα αρκετές φορές. Θα σου πω όμως ότι περισσότερες είναι οι στιγμές χαράς από την πολιτική, όταν μπόρεσα με τις μικρές δυνάμεις που είχα να διορθώσω κάτι.

-Θα ήθελα να υπάρχει λιγότερη αδιαφορία, είτε αυτό αφορά την ίδια την πολιτική, λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση.

-Την αδιαφορία να νικήσουμε την αδιαφορία του κόσμου ότι έτσι είναι και έτσι θα είναι. Αυτό με τρομάζει. Το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Και περιμένω.

-Όλοι οι άνθρωποι γίνονται μονάδες και παλεύουν ο καθένας τη δική του μοναξιά, τους δικούς του ατομικούς φόβους. Η πολιτική είναι να διευρύνεις τα όρια του εφικτού.

-Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών.

Με τη σειρά του, ο Αλέξης Τσίπρας απαντά:

«Ο φόβος μου ήταν πάντα η σιωπή και η αδράνεια. Γιατί όταν σιωπούμε και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα. Οπότε να αρχίσουμε να φωνάζουμε, να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε και να αρχίσουμε να ξανακάνουμε πράγματα μαζί.

Φαντάζομαι ένας αθλητής όταν πάει να κάνει ένα άλμα, αυτό που τον φοβίζει είναι ότι δεν θα περάσει τον πήχη έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς. Υπήρχαν πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε ή πράγματα που κάναμε λάθος. Και αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή τη νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια».