Το «αντάρτικο» της μειοψηφίας που «έριξε» τον Φάμελλο

Καζάνι που βράζει μοιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, σε μία κομβική στιγμή που ενδεχομένως να μην καθορίσει μόνο την επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου, αλλά και το αν αυτή θα υπάρξει.

Η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου το απόγευμα της Πέμπτης (9/6) ήρθε να κορυφώσει μια εσωκομματική σύγκρουση που εξελίσσεται εδώ και εβδομάδες, με φόντο το πολιτικό μέλλον του κόμματος, τη στάση απέναντι στην ΕΛΑΣ και -κυρίως- την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα.

Ο μέχρι πρότινος πρόεδρος επέλεξε να αποχωρήσει πριν βρεθεί αντιμέτωπος με μία ανοιχτή αμφισβήτηση στην Κεντρική Επιτροπή -κι αυτή τη φορά υπό τον φόβο να μη βρει υποστηρικτές. Η εσωκομματική μειοψηφία, αν και αρχικά έμοιαζε να μην «απειλεί» το προεδρικό «στρατόπεδο», κατάφερε να αποκτήσει συμμάχους οι οποίοι είδαν αδιέξοδο στη μέχρι τώρα γραμμή της ηγεσίας και να πείσει τον Σωκράτη Φάμελλο πως δεν διέθετε πλέον ασφαλή πλειοψηφία.

Κάπως έτσι, στο παρά πέντε της κρίσιμης συνεδρίασης, προτίμησε να φύγει παρά να υποστεί πολιτική ήττα μέσα στο ίδιο του το κόμμα.

Η κρίση, όμως, αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ στην ολότητά του. Γιατί μπορεί η πόρτα της Αμαλίας να μην έχει ανοίξει ακόμη για τους πρώην βουλευτές της Κουμουνδούρου, ωστόσο το μήνυμα που έχει σταλεί είναι σαφές: η ΕΛΑΣ δεν πρόκειται να δεχτεί στους κόλπους της συντεταγμένη εισχώρηση κομματικών φορέων.

Η μειοψηφία που άλλαξε τους συσχετισμούς

Ο Παύλος Πολάκης, ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου μπορεί να διαφωνούν για την επόμενη ημέρα, συμφωνούν όμως σε κάτι βασικό: ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κατέβει αυτόνομα στις εκλογές.

Η συλλογή υπογραφών για νέα συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής απέδειξε ότι το μέτωπο αμφισβήτησης απέκτησε δυναμική πολύ μεγαλύτερη από αυτή που αρχικά φαινόταν. Σε αυτό φυσικά συντέλεσε η στάση της ΕΛΑΣ, με σαφείς κόκκινες γραμμές και προϋποθέσεις. Και ακόμη κι αν η μειοψηφία δεν έγινε πλειοψηφία, έγινε αρκετά ισχυρή ώστε να ανατρέψει τον υφιστάμενο συσχετισμό.

Και αυτό -όπως αποδείχθηκε- ήταν αρκετό για να οδηγήσει τον Φάμελλο στην έξοδο.

Μια έξοδο η οποία σημαίνει αλλαγή ηγεσίας, σε ένα σκηνικό όπου -υπό το πρίσμα των νέων δεδομένων- οι συγκλίσεις και οι παρεκκλίσεις είναι σχετικές.

Από τη μία ο Παύλος Πολάκης δηλώνει υποψήφιος για την ηγεσία, ζητά την επιστροφή του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και επιμένει στην αυτόνομη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου φαίνεται να ζητούν μια μεταβατική συλλογική ηγεσία.

Αν μη τι άλλο το κοινό μέτωπο απέναντι στον Φάμελλο δεν σημαίνει απαραίτητα κοινό σχέδιο για την επόμενη ημέρα.

Ο πανταχού «παρών» -ακόμη και εν τη απουσία του- Τσίπρας

Η ειρωνεία είναι πως ο άνθρωπος που επηρεάζει περισσότερο τις εξελίξεις δεν μετέχει καν στα του κόμματος.

Αν και ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί παρελθόν για τον ΣΥΡΙΖΑ, η δημιουργία της ΕΛΑΣ και η πολιτική του επιστροφή φαίνεται να είναι κάτι περισσότερο από αρκετά για να καθορίζουν τις κινήσεις όλων των πλευρών.

Για κάποιους αποτελεί τη μοναδική προοπτική επανεκκίνησης της προοδευτικής παράταξης, για άλλους είναι ο άνθρωπος που άφησε πίσω του τον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα επιχειρεί να οικοδομήσει κάτι νέο απέναντι στο μέχρι πρότινος κόμμα του -όπως δήλωσε και ο Παύλος Πολάκης.

Η επόμενη ημέρα

Η επικείμενη Κεντρική Επιτροπή -που πλέον μετατέθηκε για τη Δευτέρα 13/7-μπορεί να αναδείξει νέο πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, να αλλάξει Πολιτική Γραμματεία και -κυρίως- να ανατρέψει προηγούμενες -ανοιχτά από πολλούς αμφισβητούμενες- αποφάσεις.

Δύσκολα όμως θα απαντήσει στο υπαρξιακό ερώτημα που ταλανίζει εδώ και καιρό την Κουμουνδούρου.

Ποιος, άραγε, θα μπορούσε να είναι ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ στο νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται;

Γιατί πίσω από τη μάχη για την «καρέκλα» και τους συσχετισμούς, κρύβεται μια βαθύτερη αγωνία. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί αυτόνομα απέναντι στο νέο πολιτικό φορέα του Αλέξη Τσίπρα ή η σύγκρουση που μαίνεται το τελευταίο διάστημα αποτελεί την τελευταία πράξη του τέλους;

Κι ακόμη κι αν το «αντάρτικο» κατάφερε να «ρίξει» τον Φάμελλο, θα μπορέσει να κρατήσει όρθιο τον ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη ημέρα;