Μια διαφορετική μαρτυρία για την τραγωδία στα Τέμπη – «Μεταφέρομαι εκεί, στον σταθμό στην Αθήνα και τους ξαναβλέπω όλους»

Μια διαφορετική μαρτυρία για τις στιγμές στον σιδηροδρομικό σταθμό στην Αθήνα, πριν οι επιβάτες ανέβουν στο μοιραίο τρένο, που δεν έφτασε ποτέ, μοιράζεται με ανάρτησή της στην ομάδα του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών στο Facebook μια άλλη επιβάτης.

Μια μαρτυρία που συγκλονίζει, που σίγουρα δεν προσφέρει κάτι νέο από άποψης στοιχείων, μεταφέρει όμως μια «κανονικότητα» που όλοι νομίζαμε πως υπήρχε στον ελληνικό σιδηρόδρομο, αλλά διαψευστήκαμε με τον χειρότερο τρόπο.

Η μαρτυρία έχει ως εξής:

«2 χρόνια το γράφω το σβήνω και ξανά, όμως δεν μπορώ, θα το γράψω τώρα. Εκείνη την ημέρα, επέστρεψα από Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και επειδή είχε πολύ κόσμο στον σταθμό και στις σκάλες, κάθισα σε ένα παγκάκι και χάζευα τον κόσμο. Στην απέναντι γραμμή ο κόσμος ανέβαινε στο τρένο για Θεσσαλονίκη. Είδα έναν μπαμπά να κουβαλάει την βαλίτσα της κόρης του, είδα μία μαμά να συμβουλεύει τον γιο της και αυτός να έχει την κλασική αντίδραση που έχουν όλοι οι νέοι, είδα κόσμο, μικρούς μεγάλους να επιβιβάζονται, το προσωπικό από το δικό μας τρένο να χαιρετάει τους συναδέλφους που αναχωρούσαν σε λίγο….

Και είδα και ένα ζευγάρι…. η κοπέλα κοντούλα, λεπτούλα με ξανθά μαλλιά και μαύρο παλτό να στεναχωριέται που αφήνει τον αγαπημένο της, αυτός ψηλός, με ξανθοκόκκινα μαλλιά σγουρά με μουσάκι, και κάτι μπορντό φορούσε, ημίιπαλτο ή παντελόνι, να την σφίγγει στην αγκαλιά του και να την παρηγορεί σαν να της έλεγε, βρε χαζό μην κάνεις έτσι θα ξαναβρεθούμε σύντομα ( μου θύμισε εμένα όταν φεύγω ταξίδι και κλαίω που αφήνω τον άντρα μου)….

Και την ώρα που ήταν να ξεκινήσει το τρένο μία γυναίκα φώναξε: μισό λεπτό έρχονται και άλλοι, και κάποια παιδιά ανέβηκαν τρέχοντας τις σκάλες και μπήκαν στο τρένο και έφυγε…. Και έφυγα και εγώ και πήγα σπίτι μου, στον άντρα μου….. Και αυτοί δεν έφτασαν ποτέ….. Όποτε ακούω την λέξη Τέμπη, μεταφέρομαι εκεί, στον σταθμό στην Αθήνα και τους ξαναβλέπω όλους…. ΟΛΟΥΣ!!!!! Και ειδικά εκείνο το ζευγάρι, το αγαπημένο…. Θεέ μου να είναι ζωντανή και να γύρισε στην αγκαλιά του αγαπημένου της! Θεέ μου, εκεινη η μαμά να πριζει ακόμα τον γιο της και εκείνος ο μπαμπάς να κουβάλισε πολλές φορές ακόμα την βαλίτσα της κόρης του…. Και εκείνα τα παλικάρια να τρέχουν ακόμα τελευταία στιγμή να προλάβουν…. Θεέ μου, τι πόνο έχουν και τι Σταυρό κουβαλούν αυτοί οι γονείς!!!!! Θεέ μου!!!!! (Πάντα ταξίδευα 1η θέση στο 2ο βαγόνι..)»