Ιερέας από το Ναύπλιο ένωσε την εκκλησιαστική μουσική με τον metal ήχο (VIDEO)

Σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα κινείται στους ρυθμούς μεγάλων metal συναυλιών και διεθνών μουσικών διοργανώσεων, ένας ιερέας από το Ναύπλιο επιχειρεί να γεφυρώσει δύο φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους: τη βυζαντινή εκκλησιαστική παράδοση και τον σύγχρονο ηλεκτρικό ήχο.

Ο πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο μουσικό πρότζεκτ που συνδυάζει ψαλτική, metal, techno, rap και στοιχεία της ανατολικής μουσικής, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που δύσκολα εντάσσεται σε συμβατικές κατηγορίες.

Ο εφημέριος του Ιερού Ναού της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Ναύπλιο κυκλοφόρησε στα τέλη Απριλίου το άλμπουμ «Paradise Metal», ένα έργο δώδεκα κομματιών που βασίζεται στη συνύπαρξη παραδοσιακών εκκλησιαστικών ήχων με σύγχρονες μουσικές φόρμες. Η παραγωγή πραγματοποιήθηκε εξ ολοκλήρου από τον ίδιο στο σπίτι του, στοιχείο που προσδίδει στο εγχείρημα έναν έντονα προσωπικό και ανεξάρτητο χαρακτήρα.

Στον πυρήνα του δίσκου βρίσκεται η βαθιά σχέση του δημιουργού με τη βυζαντινή μουσική παράδοση. Ο πατέρας Διονύσιος διαθέτει πολυετή ενασχόληση με τη θεωρία και την πράξη της ψαλτικής, ενώ παράλληλα έχει μελετήσει και παίξει παραδοσιακά όργανα της ανατολικής Μεσογείου, όπως το ούτι, το νέι, το κανονάκι και την πολίτικη λύρα. Αυτή η μουσική διαδρομή αποτυπώνεται έντονα στο «Paradise Metal», όπου η ψαλτική ατμόσφαιρα λειτουργεί ως βασικός άξονας πάνω στον οποίο αναπτύσσονται βαριά κιθαριστικά περάσματα, ηλεκτρονικοί ρυθμοί και πειραματικές εναλλαγές.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης τη συμμετοχή της Ευγενίας Συμέλα Αρμένη σε δύο τραγούδια, προσθέτοντας μια διαφορετική φωνητική διάσταση στη συνολική σύνθεση. Η πρώτη περιορισμένη κυκλοφορία σε κασέτα εξαντλήθηκε γρήγορα, γεγονός που οδήγησε στην έκδοση συλλεκτικού έγχρωμου βινυλίου, επιβεβαιώνοντας το αυξανόμενο ενδιαφέρον γύρω από το πρότζεκτ.

Ο 53χρονος ιερέας, πατέρας τριών παιδιών και συγγραφέας βιβλίων που κινούνται ανάμεσα στην αθωνική σκέψη και τα σύγχρονα υπαρξιακά ζητήματα, φαίνεται να αντιμετωπίζει τη μουσική όχι ως απομάκρυνση από την εκκλησιαστική του ταυτότητα, αλλά ως μια παράλληλη μορφή έκφρασης και αναζήτησης.

Το ιδιαίτερο αυτό μουσικό εγχείρημα δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε από το εξωτερικό. Το διεθνώς αναγνωρισμένο μουσικό μέσο Pitchfork δημοσίευσε εκτενή και ιδιαίτερα θετική κριτική για το «Paradise Metal», χαρακτηρίζοντας τον δίσκο ως ένα έργο γεμάτο αντιθέσεις και πειραματισμούς. Στην ανάλυσή του περιγράφει το άλμπουμ ως μια εναλλαγή ανάμεσα σε doom metal, industrial χριστουγεννιάτικους ύμνους, διαλογιστικές στιγμές και θρησκευτικά dubstep στοιχεία, σημειώνοντας ότι το έργο μοιάζει με προσωπική αναζήτηση ενός ανθρώπου που επιχειρεί να συνυπάρξει με την παράδοση χωρίς να περιορίζεται από αυτήν.

Η διεθνής απήχηση του «Paradise Metal» αναδεικνύει όχι μόνο τη δύναμη των μουσικών πειραματισμών, αλλά και την αυξανόμενη τάση καλλιτεχνών να επαναπροσδιορίζουν τη σχέση της παράδοσης με τις σύγχρονες μορφές έκφρασης, ακόμη και μέσα από χώρους που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν απολύτως ασύμβατοι.