«Όλα θα τα βολέψουμε»

Η χθεσινή επικαιρότητα κατακλύστηκε από πληροφορίες για τα λύματα στον Κηφισό. Για μια ακόμη φορά, πολίτες και ΜΜΕ έπεσαν από τα σύννεφα, ανακαλύπτοντας φαινόμενα πασίγνωστα. Πριν γραφτεί αυτό το κείμενο, και αυτή η στήλη προοριζόταν να ασχοληθεί με το παραπάνω ζήτημα, θέτοντας ξανά την έλλειψη επαρκών ελέγχων σε κρίσιμους τομείς, εξαιτίας ανεπαρκούς πολιτικής βούλησης. Σημειώθηκε ανατροπή όταν ακούστηκε η φράση: «Δεν πειράζει κύριε, όλα θα τα βολέψουμε». Αφορμή, μερικά σπασμένα ποτήρια.

Η παραπάνω φράση ειπώθηκε από έναν νεαρό σερβιτόρο, στη δροσιστική σκιά μιας μεγάλης μουριάς, σε ένα υπέροχο ουζερί στην –αναπλασμένη– γειτονία των Δώδεκα Αποστόλων. Μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του, ο σερβιτόρος είχε να διαχειριστεί ένα ασφυκτικά γεμάτο μαγαζί, όπου τα τραπέζια άλλαζαν συνεχώς. Οι πελάτες ήταν όλων των ηλικιών, όλων των εισοδηματικών τάξεων, Έλληνες και ξένοι. Κι όμως, όλα αυτά τα 25χρονα παιδιά εργάζονταν με χαμόγελο, ευγένεια, και εντυπωσιακή ηρεμία. Ηρεμία σχεδόν στωική.

Τούτη η γενιά διεθνώς αποκαλείται Gen Z, και είθισται να αντιμετωπίζεται υποτιμητικά. Συχνά χαρακτηρίζονται οκνηροί, επιδερμικοί, αφελείς, τυποποιημένοι, αναίσθητοι. Με άλλα λόγια, επικρίνονται για γνωρίσματα μάλλον ελληνικά. Ωστόσο, ακόμη κι όταν οι εν λόγω χαρακτηρισμοί περιέχουν μεγάλη δόση αλήθειας, τα ίδια παιδιά επίσης χαρακτηρίζονται από ευγένεια, υπομονή, ολιγάρκεια και προσαρμοστικότητα.

Τα ίδια παιδιά είναι αρκετά διαφορετικά από τους γονείς τους, της Generation X. Είναι παιδιά της μεγάλης οικονομικής κρίσης, παιδιά του COVID, παιδιά της επέλασης του woke, παιδιά της πρωτόλειας τεχνητής νοημοσύνης. Παιδιά που χρειάστηκε να αναπτύξουν ολοκαίνουργιους μηχανισμούς ψυχικής αυτοπροστασίας, ριζικά διαφορετικούς από εκείνους των γονιών και των παππούδων τους. Παιδιά που ανατράφηκαν δίχως βεβαιότητες.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα παιδιά αυτά αποτελούν το μέλλον της Ελλάδας. Είναι εντελώς λογικό να προσεγγίζουν τη ζωή πιο επιφυλακτικά, διότι απλούστατα από πολύ μικρή ηλικία διαπίστωσαν πόσο απρόβλεπτες μπορεί να είναι οι καταστάσεις. Σε αντίθεση με τους γονείς τους, απολαμβάνουν τη ζωή όπως έρχεται, χωρίς να θέτουν υπερφίαλους στόχους. Βρίσκουν ομορφιά στην απλή καθημερινότητα, στην παρέα, στις μικρές στιγμές. Θα τα συναντήσουμε στους παραμελημένους δρόμους πάνω από την Εγνατία ή κάτω από τη Σταδίου. Μακριά από τα παραξενεμένα μα και αγχωμένα βλέμματα των «μεγάλων».

Σήμερα -πάσχοντες από σύνδρομο burnout- μεσήλικες έχουν αναγκαστικά τον έλεγχο των πραγμάτων. Μεσήλικες πλέον κυνικοί, κάποτε ονειροπόλοι. Σε ελάχιστα χρόνια, όταν έρθει η ώρα της, η επόμενη γενιά θα μπορεί να επιτύχει πολλά, ακριβώς επειδή θα συνδυάζει πολύτιμες ιδιότητες: υγιή έλλειψη αυτοπεποίθησης με νεανική άγνοια κινδύνου. Είναι τα παιδιά που όλα θα τα βολέψουν όταν κάποτε βρουν το δρόμο τους, αρκεί να τα κρατήσουμε στον τόπο τους.