Γιατί τόσο μένος στη Νίκαια;

Μπορεί να διαφωνεί κάποιος πολιτικά με τον Άδωνι Γεωργιάδη, μπορεί να αντιπαθεί τον τρόπο επικοινωνίας του, μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει. Αυτά όμως αφορούν το πρόσωπό του. Όσοι του επιτέθηκαν με τόσο μένος στη Νίκαια, στην είσοδο του Γενικού, επιτέθηκαν στον Υπουργό Υγείας. Και δεν υπάρχει δημοκράτης που να αποδέχεται τραμπουκισμούς εις βάρος ενός κυβερνητικού στελέχους, όποιο κι αν είναι αυτό.

Γεννάται πάντως μια απορία: γιατί προκαλεί τόση ενόχληση ο Γεωργιάδης ως επικεφαλής του συγκεκριμένου υπουργείου; Διότι σε αντίθεση με αλλού, στο ΕΣΥ γίνεται δουλειά με αντίκρισμα στην κοινή γνώμη. Άσχετα με όσα λέγονται, οι παρεχόμενες υπηρεσίες έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Οι ανέκαθεν παραμελημένες μονάδες επειγόντων ανακαινίζονται, οι χρόνοι αναμονής έχουν μειωθεί παντού, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους ενημερώνονται τακτικά, τα απογευματινά χειρουργεία συρρικνώνουν τις παλιές λίστες, απαραίτητα φάρμακα παραδίδονται στο σπίτι, η δυνατότητα για εργασία εκτός νοσοκομείου αυξάνει τα εισοδήματα για ορισμένες ειδικότητες. Πρόκειται για πράγματα αυτονόητα, που θα έπρεπε να ισχύουν εδώ και πολλά χρόνια.

Τούτου δοθέντος, οι αλλεπάλληλες αλλαγές προκαλούν αναστάτωση σε έναν αριθμό εργαζομένων. Συχνά υποχρεώνονται να απασχολούνται πολύ διαφορετικά απ’ όσο ήξεραν. Το γεγονός αυτό προκαλεί κατανοητή δυσφορία, και επιβάλλεται να εξετάζονται σοβαρά οι ενστάσεις τους. Όσοι διαμαρτύρονται επίσης ζητούν ακόμη περισσότερες προσλήψεις, ώστε να καλυφθούν κενά. Σεβαστή η άποψή τους. Ωστόσο, οι ίδιοι αντιστέκονται στο κλείσιμο ορισμένων μικρών νοσοκομείων και στη μεταφορά των ανθρωπίνων πόρων και του εξοπλισμού τους εκεί όπου υπάρχουν πιεστικές ανάγκες. Η αρνητική στάση τους οφείλεται στο ότι και σε αυτή την περίπτωση θα διαταραχθεί η καθημερινότητα συναδέλφων τους.

Εν ολίγοις, ζητούν όλα να τακτοποιούνται με περισσότερο προσωπικό και χωρίς οποιαδήποτε διοικητική μεταρρύθμιση, όταν είναι στατιστικά αποδεδειγμένο ότι η χαμηλή παραγωγικότητα είναι το κύριο πρόβλημα του ΕΣΥ.

Θα πρέπει κάποτε να γίνει αντιληπτό πως τα κρατικά νοσοκομεία δεν υπάρχουν απλώς για να μισθοδοτούνται γιατροί, νοσηλευτές και διοικητικοί, και να εργάζονται όπως οι ίδιοι επιθυμούν. Τα κρατικά νοσοκομεία κατασκευάστηκαν και χρηματοδοτούνται από το κοινωνικό σύνολο για να υπηρετούν τις δικές του ανάγκες. Εφόσον λοιπόν οι παρεχόμενες υπηρεσίες έχουν αναβαθμιστεί, τότε προφανώς τα νοσοκομεία λειτουργούν πιο σωστά.

Δυστυχώς, η επιμονή κάποιων θερμοκέφαλων για την ύπαρξη… λεφτόδεντρων δεν οδηγεί πουθενά. Ειδικά όταν ανάλογη στάση υιοθετούν και άλλοι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. Δεν σπανίζουν οι εκπαιδευτικοί, οι δικαστικοί, οι αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί που επιθυμούν η παιδεία, η δικαιοσύνη, η δημόσια τάξη και η άμυνα να προσαρμόζονται μόνο στις δικές τους επιθυμίες και ανάγκες, και όχι σε αυτές των υπολοίπων Ελλήνων.

Ακόμη και γραφιάδες τηρούν ανάλογη στάση· επί δεκαετίες, τμήματα δημοσίων υπηρεσιών δεν συστεγάζονται με άλλα σε κρατικά κτίρια, καθώς η κίνηση αυτή θα άλλαζε τις μεταφορικές συνήθειες των υπαλλήλων. Είναι άλλωστε γνωστή η υπόγεια υπονόμευση της μεταφοράς υπουργείων στις εγκαταστάσεις της ΠΥΡΚΑΛ.

Πάντως υπάρχει κάτι για το οποίο ορθώς διαμαρτύρονται και οι γιατροί, και οι αστυνομικοί, και οι πυροσβέστες, και οι εκπαιδευτικοί, και οι στρατιωτικοί. Μεσοσταθμικά, οι μισθοί τους είναι εξαιρετικά χαμηλοί σε σχέση με όσα απαιτεί η δουλειά τους. Όταν μάλιστα αναφερόμαστε σε χαμηλούς μισθούς, συμπεριλαμβάνουμε και το κόστος στέγης σε απομακρυσμένες περιοχές. Εν ολίγοις, ισχύει γι αυτούς νοοτροπία Σοβιετικής Ένωσης: «εσείς κάνετε ότι εργάζεστε, κι εμείς κάνουμε ότι σας πληρώνουμε».

Ήδη πριν τα μνημόνια επικρατούσε ισοπεδωτική λογική αναφορικά με τη μισθοδοσία του Δημοσίου, σύμφωνη με το επίσης απαρχαιωμένο σύνθημα «ο καθένας να αμείβεται σύμφωνα με τις ανάγκες του». Το καθεστώς τούτο δεν επιτρέπεται να διαιωνίζεται. Η κατάργησή του δεν αποτελεί μόνο ζήτημα ηθικής τάξης, μα και κοινής λογικής. Οι δυσανάλογα μικρές αποδοχές ρίχνουν το ηθικό και ενθαρρύνουν τη διαφθορά. Πέραν τούτου, όταν ο ελληνικός ιδιωτικός τομέας ή και ο δημόσιος άλλων ευρωπαϊκών χωρών προσφέρουν καλύτερες αμοιβές, τότε παρατείνεται το brain drain από τους κρατικούς φορείς και τη χώρα την ίδια. Και ταυτόχρονα αχρηστεύεται η επένδυση στην εκπαίδευση και επαγγελματική ωρίμανση όλων αυτών των ανθρώπων.