Δημήτρης Μυστακίδης στο ΤheOpinion: «Το ερώτημα δεν είναι τι μου έδωσε πίσω η μουσική, αλλά αν εγώ θα μπορέσω ποτέ να προσφέρω κάτι σε αυτήν»

Ο Δημήτρης Μυστακίδης γιορτάζει τριάντα χρόνια στη μουσική, και μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΜΟΥΣΙΚΗ

Δέσποινα Δαϊλιάνη

11 Ιουνίου 2026, 08:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Πρόσθεσε το theopinion.gr ως προτιμώμενη πηγή στο Google

Ο Δημήτρης Μυστακίδης ή Μήτσος —όπως τον φωνάζουν όσοι τον γνωρίζουν ή τον νιώθουν κοντά τους μέσα από τα τραγούδια του— στήνει μια μουσική συνάντηση με φίλους, παλιούς και νέους, στις 15 Ιουνίου στη Μονή Λαζαριστών.

Από τη «θητεία» του στις πιο σημαντικές μουσικές παρέες των τελευταίων δεκαετιών και την αναβίωση του ρεμπέτικου με τη λαϊκή κιθάρα, μέχρι τις δικές του προσωπικές καταθέσεις, τα τραγούδια του Δημήτρη Μυστακίδη έχουν έναν σκοπό: «Να γεμίσουν τα ποτήρια, ν’ αρχινήσει η γιορτή. Να ανοίξουν οι ψυχές μας, ν’ αναβλύσει η ζωή».

Φέτος, ο… Μήτσος κλείνει τρεις δεκαετίες μουσικής παρουσίας· μια επέτειος, που αποτυπώνει το δημιουργικό του παρόν και, ταυτόχρονα, γίνεται το εφαλτήριο για τα επόμενα μελωδικά ταξίδια του.

Τριάντα χρόνια καλλιτεχνικής πορείας… «Μεγάλωσες», Δημήτρη Μυστακίδη;

Νομίζω πως ναι. Συνήθως, η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση είναι: «Όχι, ακόμη νιώθω σαν παιδί». Εγώ αισθάνομαι ότι μεγάλωσα.

Τα απολαμβάνω όλα πολύ συνειδητά. Δεν σπαταλάω τον χρόνο μου εκεί που δεν αξίζει. Ξέρω πολύ καλά τι θέλω και, κυρίως, τι δεν θέλω. Οπότε ναι, μεγάλωσα.

Ποια ήταν η πιο σημαντική υπόσχεση που έδωσες απέναντι στον εαυτό σου, στη μουσική και στην κιθάρα σου, και την τηρείς μέχρι και σήμερα;

Θα σου πω τι είπα στον εαυτό μου, όταν πέρασα την πύλη ενός στρατοπέδου στον Έβρο για να υπηρετήσω τη θητεία μου.

Όσο παράλογο κι αν ήταν το περιβάλλον, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα κάνω ποτέ τίποτα που να είναι αντίθετο με τον αξιακό μου κώδικα και τη λογική μου.

Και το κράτησα, όσο κι αν μου κόστισε. Ε, το ίδιο έκανα και στην υπόλοιπη ζωή μου.

Τι ρόλο διαδραματίζει η καλή παρέα σε αυτήν τη διαδρομή; Να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που μοιράζεστε, εκτός από στίχους και νότες, τις ίδιες αξίες;

Τον σημαντικότερο! Οι παρέες είναι αυτές που σε διαμορφώνουν, που σε κάνουν, τελικά, αυτό που είσαι.

Για να στο πω πιο ολοκληρωμένα, θεωρώ ότι είναι αδύνατον να συνυπάρξεις μουσικά με κάποιον, αν δεν μοιράζεστε τις ίδιες αξίες.

Η μουσική, τι σου έδωσε πίσω;

Η ενασχόλησή μου με τη μουσική με οδήγησε στο να ζήσω μια υπέροχη ζωή μέχρι τώρα· μια ζωή πλούσια σε ταξίδια, εμπειρίες, φιλίες, γλέντια, χαρές.

Οπότε, το ερώτημα δεν είναι τι μου έδωσε πίσω η μουσική, αλλά αν εγώ θα μπορέσω ποτέ να προσφέρω κάτι σε αυτήν.

Ανάμεσα σε όνειρα που κατέκτησες και άλλα, ίσως, όχι ακόμη, σε κρίσεις και σχέσεις που σε διαμόρφωσαν, τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί, πιο «ανοιχτός» από ποτέ;

Η ωριμότητα νομίζω πως έρχεται, όταν καταφέρνεις να αναθεωρείς όλους τους περιορισμούς που είχες, όταν μπορείς να δεις πάνω από «φράχτες» και να κινηθείς ανάμεσα σε πραγματικά ή φανταστικά εμπόδια.

Φτάνοντας στο σημείο που είμαι σήμερα, νιώθω ότι θέλω και έχω τη δύναμη να δοκιμάσω μουσικές και συνεργασίες που, μέχρι πρότινος, φαίνονταν αδύνατες για διάφορους λόγους.

Και αυτό σκοπεύω να κάνω. Χωρίς άγχος για επιτυχία, μόνο για τη χαρά της μουσικής και της συνύπαρξης.