Φρίκη στην Κυψέλη, μέσα στη σιωπή της γειτονιάς

Κατά κανόνα, τα “έγκριτα” ΜΜΕ προτιμούν να καταπιάνονται με ζητήματα… σοβαρά. Τέτοια θεωρούνται όσα αφορούν την οικονομία, τους πολέμους, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, τις μεγάλες φυσικές καταστροφές, την υγεία, τον πολιτισμό και την παιδεία. Εγκλήματα όπως αυτό στην Κυψέλη προκαλούν αμηχανία στον δημοσιογραφικό κόσμο, κάτι που όμως ισχύει και για το αναγνωστικό κοινό· άλλωστε κανείς δεν θέλει να κατηγορηθεί ότι τον διακατέχει το σύνδρομο της κλειδαρότρυπας.

Η σχέση των Ελλήνων με την κλειδαρότρυπα είναι μάλλον ιδιόρρυθμη. Μας αρέσει το κουτσομπολιό, μα αρνούμαστε να χαρακτηριστούμε ρουφιάνοι. Ρουφιάνος θεωρείται όποιος καταγγέλλει κάτι στις αρχές, άρα δεν έχουμε σχέση με τους Γερμανούς. Εμείς παρακολουθούμε παρανομίες να διαπράττονται χωρίς να αντιδρούμε θεσμικά.

Η εν λόγω συλλογική στάση αποδίδεται στην ξένη κυριαρχία επί πολλούς αιώνες. Συνεπώς, άλλοτε χαρακτηριζόταν ουδέτερη -αν όχι θετική- διότι προσέφερε κοινωνική συνοχή. Πλέον είθισται να κάνουμε τα στραβά μάτια για το μέγεθος ενός αυθαίρετου κτίσματος, την παράνομη απόρριψη σκουπιδιών ή το συστηματικό πιάσιμο μιας θέσης στάθμευσης στο πεζοδρόμιο.

Τις τελευταίες δεκαετίες παρουσιάστηκε ένα νέο φαινόμενο: η επιβεβλημένη διακριτικότητα έναντι των άλλων, ως σεβασμός στην προσωπική τους σφαίρα. Οι σύγχρονοι ηθικοί κανόνες, όπως έχουν επιβληθεί μετά τη δεκαετία του ‘60, ορίζουν πως δεν επιτρέπεται να κρίνουμε τους άλλους και πως η ζωή του καθενός είναι εντελώς δική του υπόθεση. Εξυπακούεται ότι αυτή η πεποίθηση είναι σε γενικές γραμμές σωστή, όταν έχουμε να κάνουμε με ενήλικες που διαθέτουν ιδία βούληση και αυτοδιάθεση. Δυστυχώς όμως, η στάση αυτή πλέον τηρείται για σχεδόν τα πάντα. Φτάσαμε λοιπόν να θυμίζουμε τους Αμερικανούς, για τους οποίους ανέκαθεν ακούγαμε πως αν δουν κάποιον να πέφτει στο έδαφος θα τον προσπεράσουν με απάθεια.

Πόσο καιρό ήταν νεκρό το μικρό μωράκι στην Κυψέλη; Άγνωστο προς το παρόν. Εντούτοις, από όσα έχουν ως τώρα δημοσιοποιηθεί, η διευρυμένη οικογένεια δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί «φυσιολογική». Δια γυμνού οφθαλμού φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτούς τους ανθρώπους. Ωστόσο, οι άνθρωποι αυτοί ευθύνονταν για παιδάκια. Ακολουθώντας τη ραγιάδικη λογική «ου μπλέξεις», κάποιοι γείτονες σίγουρα διαπίστωναν πως αυτά τα παιδάκια θα μπορούσαν να βρίσκονται σε κίνδυνο, μα δεν αντέδρασαν. Και φυσικά το ίδιο περίπου συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις ακραίας παιδικής κακοποίησης, όπως στον Κολωνό, στην Πάτρα, στην Αμαλιάδα, στην Κόρινθο, στην Κρήτη, στον Πύργο, στο Περιστέρι.

Το να σεβόμαστε τους άλλους δεν σημαίνει ότι θα πρέπει και να αδιαφορούμε για όσους χρειάζονται παραπάνω φροντίδα. Δεν πρόκειται να μάθουμε πώς θα κατέληγαν τα άμοιρα θύματα αν είχε εκδηλωθεί λίγο ανθρώπινο ενδιαφέρον. Σημειωτέον ότι τα δύο διασωθέντα παιδάκια είναι προσβεβλημένα από σύφιλη, δηλαδή από ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα. Αν λοιπόν οι περίοικοι είχαν ειδοποιήσει έγκαιρα τις αρχές, ενδεχομένως η τραγωδία θα είχε αποφευχθεί. Από την άλλη, ίσως το κακό να ήταν αναπόφευκτο. Ένα από τα δύο ζωντανά παιδιά είχε συλληφθεί για κλοπή, ενώ βεβαρημένο ποινικό μητρώο είχε και ο φερόμενος πατέρας. Ωστόσο, οι υπηρεσίες του Υπουργείου Οικογένειας και Πρόνοιας δεν είχαν κάνει πολλά.

Άσχετα αν έφταιγε το νομικό πλαίσιο, η ολιγωρία των κρατικών λειτουργών ή η γειτονιά, ένα μωράκι βρέθηκε νεκρό από μαχαιριές σε μια κατάψυξη. Ένα αθώο μωράκι βίωσε την απόλυτη φρίκη στις τελευταίες του στιγμές, με τον πατέρα του(;) να το αποκαλεί σατανιασμένο.