Εγκρίνουμε τους δράστες στο Άλσος Μετεώρων;
Τα πρόσφατα περιστατικά βίας στο Άλσος Μετεώρων αποδίδονται σε συμμορίες τιμωρών κατά παιδεραστών. Συμφωνούμε με τις πράξεις τους;
Φάνης Ουγγρίνης 
Όπως δείχνουν οι ως τώρα πληροφορίες, εξιχνιάστηκε η υπόθεση επιθέσεων στο Άλσος Μετεώρων. Οι δράστες δεν ήταν ληστές, δεν ήταν σεσημασμένοι ποινικοί. Ήταν αυτόκλητοι τιμωροί, που έδερναν και εξευτέλιζαν ώριμους άνδρες. Και ποιό το έγκλημα των θυμάτων; Έκλειναν ραντεβού με 14χρονες, ώστε να συνευρεθούν σεξουαλικά.
Έτσι όπως έχει εξελιχθεί ο ελληνικός ποινικός κώδικας, το πιθανότερο είναι πως αυτά τα ανήλικα παιδιά θα τιμωρηθούν ελαφρά. Η πιθανότητα αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι τα θύματα δεν θα θέλουν περαιτέρω διερεύνηση της προσωπικής ζωής τους. Θα θεωρείται αυτό ορθό; Ναι, σύμφωνα με παραδοσιακούς άγραφους νόμους. Τούτα τα αγόρια και κορίτσια ενήργησαν βάσει ενστίκτων που θεωρούνται υγιή. Το δυστύχημα από την όλη ιστορία είναι ότι θα έχουν πάρει ένα λάθος μάθημα. Θα έχουν διδαχθεί ότι η αυτοδικια είναι αποδεκτή.
Το αστυνομικό δελτίο αφορά σε πολύ μεγάλο ποσοστό υποθέσεις όπου εμπλέκονται ανήλικοι: σχολικός εκφοβισμός, οπαδικες συμπλοκές, ναρκωτικά, μικροκλοπές, μαχαιρώματα και μαλλιοτραβήγματα μπροστά σε κοινό έχουν καταντήσει ρουτίνα στα ΜΜΕ, με πολύ περισσότερα περιστατικά να μην καταγγέλλονται ποτέ. Υπάρχει η αίσθηση ότι η νεολαία είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτη· ότι πορεύεται δίχως στόχους, δίχως επίβλεψη, δίχως συνείδηση καλού και κακού. Όπως έχει διαμορφωθεί ο σύγχρονος κόσμος, οι δύο πρώτες πεποιθήσεις γενικά ισχύουν. Ωστόσο, αν τουλάχιστον κρίνουμε από όσα έγιναν στην Πολίχνη, αρκετά παιδιά γνωρίζουν το κακό, δεν το θέλουν στη ζωή τους, και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για να το ξεφορτωθούν. Από αυτή την άποψη, πρόκειται για θετική διάσταση του γεγονότος, κόντρα στον καθιερωμένο σχετικισμό.
Υπάρχει λοιπόν αρνητική διάσταση; Δυστυχώς ναι. Το να παίρνουν το νόμο στα χέρια τους είναι σφάλμα, επειδή μας επιστρέφει σε καθεστώς ημιάγριας κοινωνίας. Η ανθρωπότητα υιοθέτησε γραπτούς κανόνες κοινής ζωής και δημιούργησε τους μηχανισμούς επιβολής τους, επιδιώκοντας να μην επιβάλλεται το δίκαιο του δυνατότερου. Εκ των πραγμάτων, η αυτοδικια καταλήγει είτε σε φαινόμενα αυθαιρεσίας, είτε σε πολύχρονες βεντέτες. Το ότι κάποιος κάποτε ίσως είχε δίκιο καθίσταται αδιάφορο, όταν όλοι οι εμπλεκόμενοι καταλήγουν να έχουν λερωμένα χέρια. Στο παράδειγμα της Πολίχνης, όποιο θύμα επιθυμεί να εκδικηθεί θα το πράξει, ακόμη και κλιμακώνοντας τη βία. Εάν όμως είχαν εμπλακεί η αστυνομία και η δικαιοσύνη, τα πράγματα θα ακολουθούσαν μια προβλεπόμενη οδό.
Εξυπακούεται ότι τα παιδιά στράφηκαν στην αυτοδικία διότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη έχουν απολέσει το κύρος τους σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ένας συνδυασμός αδιαφορίας, ανικανότητας, πολιτικών παρεμβάσεων και φυσικά χαώδους πολυνομίας ευθύνεται γι αυτό. Κατά συνέπεια, πολλοί νέοι εξωθούνται πια σε ακραίες επιλογές, ή έστω γοητεύονται από αυτές. Νέοι σήμερα, μα οικογενειάρχες αύριο.
Διεύρυνση των ανισοτήτων, απομόνωση της ελίτ, υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, χαμηλές ατομικές προσδοκίες, τώρα και συμμορίες τιμωρών: η μεσογειακή Ελλάδα εξελίσσεται σε κανονική λατινοαμερικανική μπανανία.