Αξίζει το τίμημα «ανάπτυξης» του Διάπορου;
Φάνης Ουγγρίνης 
Για όσους είχαν την τύχη να βουτήξουν στα υπέροχα νερά του, το νησάκι του Διάπορου αποτελεί ένα εξαιρετικό μυστικό της Σιθωνίας. Έχοντας παραμείνει τόπος χαμηλής ανάπτυξης, τις ερημικές παραλίες του γνώριζαν και επισκέπτονταν λιγοστοί μυημένοι, συνήθως με βαρκάκια ή μεγαλύτερα σκάφη. Εντάσσεται στο χωροθετημένο Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους Βουρβουρού, ενώ ειδικά στον Όρμο Κρύφτου έχει καταγραφεί Μικρός Νησιωτικός Υγρότοπος, με απόφαση του 2023. Το εν λόγω γεγονός αναδεικνύει τόσο την αισθητική αξία του όσο και τη μεγάλη περιβαλλοντική ευαισθησία της περιοχής. Ας μη ξεχνάμε ότι στην ίδια περιοχή βρίσκονται και οι διάσημες Καβουρότρυπες, η επισκεψιμότητα των οποίων πολλές συζητήσεις έχει προκαλέσει -δικαίως.
Η ειδυλλιακή εικόνα του άσπιλου γήινου παραδείσου αναμένεται να σβήσει σύντομα. Αιτία της αλλαγής, η επιθυμία για πλήρη ιδιωτικότητα σε πολυτελείς παραθεριστικές εγκαταστάσεις. Η προϋπολογισμού 41,7 εκατ. ευρώ δρομολογημένη επένδυση «Diaporos Green Retreat» εγκρίθηκε ως στρατηγική επένδυση από το Υπουργείο Ανάπτυξης. Πρόκειται για πράξη σύμφωνη με τον πάγιο κυβερνητικό στόχο θεαματικής αύξησης των τουριστικών εσόδων.
Σύμφωνα με την υποβληθείσα Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, το επενδυτικό σχέδιο αφορά τη δημιουργία πολυτελούς ριζόρτ και περιλαμβάνει την κατασκευή πεντάστερου ξενοδοχειακού συγκροτήματος. Αν και στην ίδια μελέτη αναφέρεται σύνολο 345 φιλοξενούμενων, εργαζομένων και επισκεπτών, από κατοίκους της περιοχής θεωρείται βέβαιο ότι ο αριθμός αυτός θα είναι υψηλότερος.
Την ίδια στιγμή, πολλά ακούγονται για περαιτέρω επενδυτικό ενδιαφέρον. Εκτός του ριζόρτ, το μικροσκοπικό νησάκι, όπου σήμερα βρίσκονται ελάχιστα παραθεριστικά, ενδέχεται να φιλοξενήσει επίσης κάμπινγκ πολυτελείας και συγκρότημα μεζονετών. Κατά συνέπεια, θα μπορούσε να αυξηθεί υπερβολικά ο αριθμός επισκεπτών και εργαζομένων.
Σε ένα τόσο χωρικά περιορισμένο και ευάλωτο οικοσύστημα, προβληματισμό προξενεί η σχεδιαζόμενη λειτουργία βιολογικού καθαρισμού· η καταλληλότητα και η αξιοπιστία του έχουν ζωτική σημασία. Αντίστοιχος προβληματισμός επικρατεί για την ύδρευση. Επιπλέον, υπάρχει το ζήτημα της ηλεκτροδότησης. Η υφιστάμενη τοπική υποδομή είναι ικανή να σηκώσει την κατανάλωση του νέου συγκροτήματος; Θα χρειαστούν ειδικές νέες επενδύσεις εκ μέρους της ΔΕΔΔΗΕ; Και αν ναι, ποιος θα καταβάλει το κόστος όλων αυτών των νέων υποδομών;
Οι διαμαρτυρίες για τον Διάπορο έρχονται για να μας θυμίσει ότι υπερτουρισμός δεν ταλαιπωρεί μόνο τις Κυκλάδες. Σε αντίθεση με την Κασσάνδρα, η Σιθωνία εξακολουθεί να διαθέτει εκτάσεις κατάλληλες για την κατασκευή μεγάλων μονάδων φιλοξενίας. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι τα ερημικά νησάκια της Βουρβουρού ταιριάζουν για τέτοιου είδους χρήσεις. Πέραν αυτού, η σχέση κόστους-οφέλους για την τοπική κοινωνία και την εθνική οικονομία είναι συζητήσιμη. Μιλάμε για εγκαταστάσεις αξιοποιούμενες για έξι -το πολύ- μήνες τον χρόνο, στις οποίες θα απασχολείται και μεγάλος αριθμός αλλοδαπών εργαζομένων. ‘Αρα δικαιολογείται το ρίσκο για το περιβάλλον και η δαπάνη για πρόσθετες υποδομές;
Η χώρα -ιδίως η Χαλκιδική- σαφώς χρειάζεται περισσότερο ποιοτικό τουρισμό και λιγότερο μαζικό. Τούτου λεχθέντος, χρειάζεται και σωφροσύνη ως προς την εκμετάλλευση της ελληνικής φύσης, του πολυτιμότερου προσόντος μας. Εάν δεν είμαστε προσεκτικοί, ίσως σκοτώσουμε την κότα με τα χρυσά αυγά.