Το βιβλίο ως «θεραπεία»

Δεν έχω πτυχίο στην ανθρώπινη ψυχή. Δεν θα σου μιλήσω για έρευνες, στατιστικές και επιστημονικά δεδομένα. Θα σου μιλήσω όμως για εκείνες τις βραδιές που ένιωθα το κεφάλι μου να βουίζει από σκέψεις και το μόνο πράγμα που με ηρέμησε ήταν να ανοίξω ένα βιβλίο.

Για μένα, το βιβλίο δεν είναι λύση. Δεν είναι μαγικό φίλτρο. Δεν είναι το κουμπί που πατάς και ξαφνικά όλα μπαίνουν στη θέση τους. Μακάρι να ήταν τόσο απλό.

Κανείς δεν έγινε καλά από όλα του επειδή διάβασε 200 σελίδες

Και αν έγινε, θέλω επειγόντως τον τίτλο.

Κι όμως, κάτι συμβαίνει.

Υπάρχουν μέρες που δεν θες συμβουλές. Δεν θες σκέψου θετικά. Δεν θες αναλύσεις. Θες απλώς να μην είσαι μόνος μέσα σε αυτό που νιώθεις. Και εκεί έρχεται ένα βιβλίο και σου ψιθυρίζει “Σε καταλαβαίνω”. Μέσα από έναν ήρωα που φοβάται, που αποτυγχάνει, που ερωτεύεται λάθος άνθρωπο, που δεν ξέρει τι θέλει ,βλέπεις τον εαυτό σου χωρίς να χρειάζεται να εκτεθείς.

Αυτό για μένα, είναι θεραπευτικό.

Δεν είναι ότι το βιβλίο σου λύνει το πρόβλημα. Είναι ότι σου δίνει χώρο να το κοιτάξεις αλλιώς. Σου δίνει απόσταση. Σαν να παίρνεις ανάσα. Σαν να λες οκ, δεν είμαι ο μόνος που το περνάει αυτό. Και μόνο αυτό καμιά φορά φτάνει για να μην νιώθεις ότι πνίγεσαι.

Προσωπικά, έχω κλείσει βιβλία και έχω μείνει να κοιτάω το ταβάνι. Όχι γιατί βρήκα τη μεγάλη απάντηση της ζωής, αλλά γιατί κάτι μέσα μου μετακινήθηκε. Μια σκέψη άλλαξε θέση. Μια πληγή μαλάκωσε. Μια αλήθεια που απέφευγα με κοίταξε κατάματα. Και όσο κι αν δεν μου αρέσει να το παραδέχομαι μερικές φορές ένα μυθιστόρημα με έχει βάλει να σκεφτώ περισσότερο απ’ ό,τι δέκα συζητήσεις.

Και έχει και πλάκα όλο αυτό γιατί μπορεί να λες διαβάζω για να ξεφύγω και τελικά να βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα στις σελίδες. Μπορεί να ξεκινάς ένα βιβλίο για χαλάρωση και να καταλήγεις να κάνεις εσωτερικό ξεσκαρτάρισμα στις 2 το βράδυ.

Εντάξει ,δεν το λες και spa εμπειρία, αλλά δουλεύει!

Το βιβλίο ως θεραπεία δεν σημαίνει απομόνωση. Δεν σημαίνει ότι αντικαθιστά ανθρώπους ή ειδικούς. Σημαίνει ότι γίνεται συνοδοιπόρος. Ότι κρατάει μια μικρή λάμπα αναμμένη όταν όλα μοιάζουν μπερδεμένα. Ότι σου δίνει λέξεις για πράγματα που ένιωθες αλλά δεν ήξερες πώς να τα πεις. Και ξέρεις τι άλλο κάνει; Σε μαθαίνει να ακούς. Όχι μόνο τους χαρακτήρες.

Κυρίως εσένα. Πώς αντιδράς. Πού θυμώνεις. Πού συγκινείσαι. Πού ταυτίζεσαι χωρίς να το περιμένεις. Είναι σαν ένας καθρέφτης που δεν σε κρίνει. Απλώς σε δείχνει.

Δεν λέω ότι κάθε βιβλίο θα σου αλλάξει τη ζωή. Ούτε ότι πρέπει να διαβάζεις με στόχο να θεραπευτείς. Λέω απλώς ότι καμιά φορά, μέσα σε μια ιστορία, βρίσκεις το κομμάτι εκείνο που χρειαζόσουν τη συγκεκριμένη στιγμή. Και αυτό έχει μεγάλη αξία.

για μένα το βιβλίο δεν είναι φάρμακο. Είναι παρέα. Είναι παύση. Είναι εκείνη η μικρή μετατόπιση που δεν φαίνεται αμέσως, αλλά με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι σε πήγε λίγο πιο μπροστά.

Και αν τελικά η θεραπεία δεν είναι πάντα να διορθώσεις τα πάντα, αλλά να αντέξεις λίγο καλύτερα αυτό που ήδη ζεις, τότε ναι ένα βιβλίο μπορεί να γίνει, με τον δικό του ήσυχο τρόπο, μια μορφή «θεραπείας».

Και για να μην παρεξηγηθώ, το βιβλίο δεν θα αντικαταστήσει ποτέ μια απαραίτητη συνάντηση με τον ειδικό.

Αυτό που θα κάνει όμως ειναι μια «αγκαλια» σε μια στιγμή που την χρειάζεσαι και όσο και αν δεν το πιστεύεις την βρίσκεις ανάμεσα σε σελίδες και γράμματα .

Αν είσαι booklover σίγυορα καταλαβαίνεις τι λεω .

Αν όχι ,αυτό είναι το σημάδι σου να ανοίξεις τις σελίδες και να αφεθείς .