Τι αποκαλύπτει το βιβλίο της Ζιζέλ Πελικό

Η Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που έγινε σύμβολο του αγώνα κατά της σεξουαλικής βίας στη Γαλλία και διεθνώς, δημοσίευσε την Τρίτη (17/02) τα απομνημονεύματά της με τίτλο «Ύμνος στη ζωή», ένα βιβλίο – μαρτυρία για τη φρίκη που έζησε αλλά και για τη δύναμη με την οποία στάθηκε ξανά όρθια.

Η 73χρονη σήμερα Πελικό υπήρξε θύμα οργανωμένων βιασμών από τον ίδιο της τον σύζυγο μέσα στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία – μια υπόθεση που συγκλόνισε τη γαλλική κοινωνία και προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της περιγράφει τη στιγμή που «κατέρρευσε» η ζωή της, όταν αποκαλύφθηκε η συστηματική κακοποίηση που υφίστατο, αλλά και την πορεία της προς την αποκατάσταση, την αξιοπρέπεια και, τελικά, την επανασύνδεση με την αγάπη και την ελπίδα.

Γιατί ζήτησε δημόσια δίκη

Στο βιβλίο της εξηγεί επίσης τους λόγους για τους οποίους επέμεινε η δίκη να μην διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών. Η επιλογή της να μιλήσει δημόσια δεν ήταν εύκολη, αποτέλεσε, όμως, συνειδητή πράξη διεκδίκησης και στήριξης άλλων θυμάτων.

Η στάση της συνέβαλε στο να ανοίξει εκ νέου η δημόσια συζήτηση για το πώς ορίζεται ο βιασμός και ποια είναι τα όρια της συναίνεσης, οδηγώντας ακόμη και τη Κυβέρνηση της Γαλλίας σε τροποποιήσεις της σχετικής νομοθεσίας.

Από το τραύμα στο σύμβολο

Η υπόθεση δεν αποκάλυψε μόνο την ακραία μορφή ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας, αλλά και τα κενά προστασίας που μπορεί να υπάρχουν ακόμη και μέσα στον πιο «ασφαλή» χώρο –  το σπίτι. Η Πελικό, ωστόσο, επέλεξε να μετατρέψει την προσωπική της τραγωδία σε δημόσια μαρτυρία.

Ο «Ύμνος στη ζωή» δεν είναι απλώς μια αφήγηση φρίκης. Είναι ένα κείμενο επιβίωσης και αντοχής. Περιγράφει πώς βρήκε τη δύναμη να σταθεί ξανά στα πόδια της, να αποκαταστήσει την αίσθηση του εαυτού της και να διεκδικήσει ξανά το δικαίωμα στην αγάπη και στην αξιοπρέπεια.

Με τη φωνή της, η Ζιζέλ Πελικό υπενθυμίζει ότι η σεξουαλική βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, αλλά κοινωνικό ζήτημα που απαιτεί θεσμική, νομική και πολιτισμική απάντηση. Και ότι ακόμη και μετά την απόλυτη κατάρρευση, η ζωή μπορεί  να ξαναβρεί τον ρυθμό της.

«Στην κόλαση και πίσω»

Περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και τη βίαζε επί χρόνια, η Πελικό γράφει ότι η αστυνομία αρχικά τη ρώτησε αν εκείνη και ο τότε σύζυγός της συνήθιζαν να ανταλλάσσουν συντρόφους. Όταν εκείνη απάντησε πως όχι, τότε της έδειξαν φωτογραφίες στις οποίες εμφανιζόταν η ίδια, αναίσθητη στο κρεβάτι, με άγνωστους άνδρες.

Στη συνέχεια περιγράφει πώς επέστρεψε στο σπίτι της και άπλωσε τα πλυμένα ρούχα του συζύγου της. «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του» γράφει.

Επίσης, περιγράφει πόσο δύσκολο της ήταν να εξηγήσει στους φίλους της και κυρίως στα παιδιά της τι συνέβη, σημειώνοντας ότι γνώριζε πως η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση». Εκτός από τον σύζυγο της Πελικό, άλλοι 50 άνδρες καταδικάστηκαν επειδή βίαζαν τη Ζιζέλ όσο εκείνη ήταν ναρκωμένη.

«Η πίστη στους ανθρώπους (…) είναι η εκδίκησή μου»

Στη διάρκεια της δίκης, η Ζιζέλ δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον σύζυγό της Ντομινίκ Πελικό, αλλά στα απομνημονεύματά της αναφέρει ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να του ζητήσει εξηγήσεις.

«Σκέφτηκες ποτέ “πρέπει να σταματήσω”; Κακοποίησες την κόρη μας; (…) Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; (…) Σκότωσες; (…) Θα του κάνω αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις, μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό» τονίζει.

Η Πελικό εξηγεί ότι πήρε δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που έχει λάβει από γυναίκες από όλο τον κόσμο και από τις γυναίκες που περίμεναν έξω από τη δικαστική αίθουσα. «Λίγο καιρό αφού ξεκίνησε η δίκη, άρχισα να λαμβάνω επιστολές στο τέλος κάθε ημέρας (…) προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών» εξηγεί.

«Πώς θα μπορούσα να πω στις γυναίκες (…) ότι η παρουσία τους έξω από τη δικαστική αίθουσα για εμένα έσβηνε όσα συνέβαιναν μέσα» διερωτάται.

Στα απομνημονεύματά της η Πελικό περιγράφει ότι ξαναβρήκε την αγάπη με έναν άνδρα τον οποίο συνάντησε μέσω κοινών φίλων. Το βράδυ που τον συνάντησε γράφει ότι «ήταν μεθυσμένη από χαρά». «Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν (…) Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου».