Το νέο Πεντάγωνο και το παλιό μας χούι – Η φιέστα με τα λεφτά των άλλων και τα εγκαίνια που δεν ζήτησε κανείς

Η πρόσφατη εκδήλωση για το νέο κτήριο του Πενταγώνου στην Αθήνα παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως ένα «εθνικό ορόσημο», μία «επένδυση στον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων».

Πίσω, όμως, από τις κορδέλες, τα χαμόγελα και τα κούφια πυροτεχνήματα των δημοσίων σχέσεων, κρύβεται η γνωστή και βαθιά πολιτική επιλογή. Προτεραιότητα συνεχίζει να είναι η στρατιωτικοποίηση μίας χώρας η οποία κάθε άλλο παρά σε πόλεμο βρίσκεται.

Φυσικά, έχουμε ως προτεραιότητα ακριβώς αυτή τη στρατιωτικοποίηση, την ίδια στιγμή που επιμένουμε να παραμελούμε και να αφήνουμε μόνοι μας σε δεύτερη «μοίρα» τη δημόσια υγεία, την παιδεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες αλλά και τη Δικαιοσύνη.

Όταν η επικοινωνία υποκαθιστά την ουσία

Η παρουσίαση του νέου κτηρίου του Πενταγώνου θα μπορούσε να είναι μία απλή τυπική τελετή. Για την ακρίβεια, όφειλε να είναι μία απλή τυπική τελετή. Αντ’ αυτού, είχαμε μία επίδειξη πολυτέλειας που θύμιζε περισσότερο τηλεοπτικό σόου παρά δημόσια τελετή. «Δεν είναι και Ολυμπιακοί Αγώνες» σχολίασε πολύ σωστά μία καλή συνάδελφος.

Τι είδαμε σε αυτό το μάλλον οσκαρικό event; Στρατιωτικά αγήματα σε παράταξη, φώτα, οθόνες, μουσικές, επίσημοι με μεγαλοπρεπές ύφος. Όλα αυτά για να παρουσιαστεί ένα κτήριο. Ένα κτήριο που όσο χτιζόταν από πίσω έπαιζε το γνώριμο soundtrack της δημόσιας σπατάλης – το «όλα πληρωμένα από εμάς», και αν κρίνουμε από το ύφος της παρουσίασης, μάλλον προορίζεται περισσότερο για φωτογραφίες παρά για δουλειά.

Αν κάτι χαρακτήριζε την εκδήλωση ήταν η αίσθηση του απόλυτου κιτς. Το μεγαλείο της υπερβολής: από τις ομιλίες που θύμιζαν διαφημιστικό σποτ, μέχρι την προσπάθεια να παρουσιαστεί το μπετόν σαν «σύμβολο της εθνικής υπερηφάνειας».

Είναι πράγματι εντυπωσιακό το πώς κάθε κρατικό έργο στην Ελλάδα πρέπει να συνοδεύεται από ένα σόου αυτοθαυμασμού. Μία γιορτή δημοσίων σχέσεων για κάτι που – στην ουσία – είναι καθήκον και όχι κατόρθωμα.

Το νέο Πεντάγωνο ίσως πράγματι να είναι ένα σύγχρονο κτήριο. Όμως, τα εγκαίνια ήταν ένα μνημείο κακού γούστου. Μία επίδειξη που αν μη τι άλλο, επιβεβαίωσε πως σε αυτή τη χώρα δεν λείπει η φαντασία, αρκεί να πληρώνει κάποιος άλλος τον λογαριασμό.