Θεσμός των εκπλήξεων για τους άλλους, «αγγαρεία» για εμάς
Γιατί το κύπελλο Ελλάδος ήταν και εξακολουθεί να είναι μία «αγγαρεία», σε αντίθεση με τα κύπελλα... όλων των υπολοίπων χωρών
Αντώνης Παπαδόπουλος
Μπορεί στις περισσότερες χώρες το κύπελλο να αποτελεί τον θεσμό των εκπλήξεων, ωστόσο στην Ελλάδα αυτό δεν ίσχυε -σχεδόν- ποτέ.
Ίσως η μοναδική χώρα στην οποία ακόμη και στις φάσεις των «32», των «16» και πάει λέγοντας είχε διπλούς αγώνες ήταν η Ελλάδα. Και μιας και το κύπελλο της πατρίδας μας αποτελούσε ήδη μια «αγγαρεία» για «μεγάλους» και «μικρούς» ήρθε ο νέος τρόπος διεξαγωγής να το κάνει ακόμη… χειρότερο.
Ναι, η League Phase για τους περισσότερους -και για εμένα- έχει κάνει τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις να έχουν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, με κάθε αποτέλεσμα, κάθε γκολ υπέρ-κατά, να έχει τη δική του σημασία. Το κύπελλο μίας χώρας δεν είναι σε καμία περίπτωση κάτι παρόμοιο, ούτως ώστε να υιοθετήσει αυτό το σύστημα. Στο κύπελλο όλων των χωρών, συμμετέχουν ομάδες από… όλες τις κατηγορίες, ενώ στο «δικό μας» συμμετέχουν… επιλεκτικά. Η διαφορετικότητα του ποδοσφαίρου σε αντίθεση με τα υπόλοιπα αθλήματα, έγκειται στο γεγονός ότι ο «μικρός» μπορεί να κερδίσει τον «μεγάλο» αν τον βρει… μπόσικο. Στην Ελλάδα αυτό δεν το… θέλουμε απ’ ότι φαίνεται εδώ και χρόνια.
Πέρσι στη Γερμανία αποκλείστηκαν σε μονούς αγώνες σχεδόν όλοι οι «μεγάλοι» και στα προημιτελικά, στα ημιτελικά, αλλά και στον τελικό, έφτασαν αρκετές ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών. Στην Ισπανία κάθε χρόνο ομάδες 3ης-4ης-5ης κατηγορίας αποκλείουν ομάδες των πρώτων δύο. Τα παραδείγματα… άπειρα. Στην Ελλάδα από την άλλη βλέπουμε τα… εντελώς ανάποδα. Οι «μεγάλοι» να περνάνε άνετα και οι «μικροί» να μην έχουν το… δικαίωμα για το όνειρο (πάντα υπάρχουν και μερικές -ελάχιστες- εξαιρέσεις).
Οι μονοί αγώνες, τουλάχιστον μέχρι τη φάση των «8», είναι αυτοί που δίνουν την ελπίδα και σε έναν μικρότερο σύλλογο να ελπίζει στο όνειρο. Σε αρκετές χώρες μετά το πέρας των 90′, ο αγώνας οδηγείται απευθείας στα πέναλτι (θα γίνει φέτος στην ενδιάμεση φάση και τους «8» του κυπέλλου Ελλάδος, αλλά νωρίτερα πρέπει να έχεις περάσει έναν… γολγοθά). Με διπλά παιχνίδια ή με League Phase, βλέπουμε τις ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών -και δυναμικότητας- να μη δίνουν καν σημασία στις αναμετρήσεις του κυπέλλου και να κάνουν ροτέισον, ξεκουράζοντας παίκτες για το πρωτάθλημα, δεχόμενες σε πολλές περιπτώσεις 5 και 6 τέρματα από τα «δεύτερα» της ομάδας από την μεγαλύτερη κατηγορία. Ταυτόχρονα, οι «μεγάλοι» ξέρουν ότι θα έχουν ως επί το πλείστον ένα εύκολο απόγευμα και τα ματς μετατρέπονται σε «αγγαρείες». Πάλι καλά που υπάρχει και ο κανονισμός για τους παίκτες κάτω των 18 και τουλάχιστον βλέπουμε μερικούς νεαρούς ποδοσφαιριστές να παίρνουν χρόνο συμμετοχής.
Ας μη θυμηθώ τα τελευταία χρόνια τι συνέβαινε στη χώρα μας, όταν κάποιος «μικρότερος» πήγε να διεκδικήσει… κάτι. Ας χάσουν και κανένα τρόπαιο οι «μεγάλοι», δεν θα… χαλάσει ο κόσμος. Ίσα ίσα, θεωρώ πως αν αυτό συμβεί, μόνο καλό μπορεί να κάνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, από πολλές απόψεις. Προφανώς δεν είναι εφικτό, ούτε με διπλούς αγώνες, ούτε με League Phase…