Που να πήγε τόση αγάπη, γνώμη μου…
Άρης Κουτσιούκης 
Σου αρέσει, δεν σου αρέσει ο Αντώνης Ρέμος, οφείλεις να παραδεχτείς ότι η συναυλία του στη Θεσσαλονίκη για τα 30 χρόνια της μουσικής πορείας του στην πρώτη γραμμή, ήταν υπερπαραγωγή, φαντασμαγορική, μεγαλειώδης.
Προηγήθηκε η… διαμάχη για τον Μέγα Αλέξανδρο, το φόντο, αλλά και το αν θα έπρεπε να ακυρωθεί η συναυλία μετά τον απροσδόκητο χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη.
Προφανώς και κανείς δεν ήταν χαρούμενος από αυτή την τραγική εξέλιξη. Κάποιοι καλλιτέχνες που είχαν προγραμματισμένες εμφανίσεις, τις ακύρωσαν, όλα καλά. Άλλοι πάλι έκαναν κανονικά συναυλίες, αφιέρωσαν τραγούδια στον αδικοχαμένο “Μαζώ” και πάλι όλα καλά, ήταν μια χαρά αποδεκτοί. Ο Ρέμος κάποιους τους ενοχλούσε, ενδεχομένως για άλλους λόγους.
Να μην σου αρέσει είναι -προφανώς- δικαίωμά σου. Να έχεις δύο μέτρα και δύο σταθμά, επειδή δεν σου αρέσει, ή επειδή μπορεί να έχει εκφράσει κάποιες απόψεις με τις οποίες διαφωνείς, νομίζω ότι αυτό είναι άδικο.
Όταν άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς το απόγευμα, κάποιοι σχολίαζαν με κακεντρέχεια πως ήταν… θεία δίκη. Είχαν προεξοφλήσει ότι η συναυλία με τόσους μεγάλους καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα ακυρωθεί. Κάποιοι μπορεί να χαιρόντουσαν κιόλας. Ανακοίνωση για ακύρωση της συναυλίας, όμως, δεν έβγαινε. Και όταν κατά τις 20:00 η βροχή σταμάτησε, ο κόσμος έδωσε την απάντησή του.
Και άρχισε να βγαίνει στους δρόμους σαν τα… σαλιγκάρια. Το κέντρο γέμισε από ανθρώπους κάθε ηλικίας, από νέα παιδιά, που αρκετά από αυτά μπορεί να μην ακούν καν το ρεπερτόριο του Ρέμου και κατέβηκαν… “για τη φάση”, μέχρι οικογένειες που ήρθαν για τη συναυλία από γειτονικές πόλεις, από πιο μακρινές, ακόμα και από άλλες χώρες. Από αγάπη για έναν ερμηνευτή που έχει βάλει τη δική του σφραγίδα στο ελληνικό πεντάγραμμο. Σου αρέσει, δεν σου αρέσει.
Και φυσικά και ο Αντώνης Ρέμος στην έναρξη της συναυλίας μίλησε για την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, ενός καλλιτέχνη με τον οποίο είχε συνεργαστεί και είχε συνυπάρξει τόσο σε μουσικά σχήματα, όσο και σε μουσικά talent shows. Και του αφιέρωσε το “Ανήκω σε μένα”, με τον κόσμο να συμμετέχει ζεστά σε αυτόν τον αποχαιρετισμό.
Σε μια παραγωγή που σίγουρα ήταν από τα σημαντικότερα μουσικά γεγονότα της χρονιάς για τη Θεσσαλονίκη και κάποιοι τη σύγκριναν με τη μεγαλειώδη συναυλία των U2, στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, τον Σεπτέμβριο του 1997, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης.
Κάποιοι μπορεί να το χαρακτηρίσουν ιεροσυλία. Μπορεί. Όμως, στον Αντώνη Ρέμο διάβασα ότι πήγαν 100.000 θεατές. Άλλος έγραψε 200.000. Είδα ακόμη και εκτίμηση για 300.000 κόσμο.
Πού να πήγε τόση αγάπη, γνώμη μου…
