Πότε θα μιλήσουμε σοβαρά για τα εργατικά δυστυχήματα στην Ελλάδα

Το τραγικό δυστύχημα στο εργοστάσιο «Βιολάντα» δεν έπρεπε να σταθεί η αφορμή για να λυθεί ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα της χώρας. Αλλά να το προλάβουν οι αναρίθμητες  έρευνες και στοιχεία που μας δείχνουν στις πρώτες θέσεις εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων.

Η προστασία του εργάτη και του εργαζομένου στην χώρα μας θα έπρεπε να είναι ένα καίριο ζήτημα που να απασχολεί πρώτα την πολιτεία και μετά τους εργοδότες. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, αν δεν υπάρχουν οι εργάτες, τα αφεντικά δεν θα είχαν κέρδος και επιχείρηση. Ο καπιταλισμός μας έχει οδηγήσει σε απάνθρωπους αυτοματισμούς, όπως να σκεφτόμαστε πρώτα το προϊόν, τα κέρδη και τα αφεντικά. Αν δεν υπάρχει η ανθρώπινη ζωή που δουλεύει για να παραχθεί ένα προϊόν, guess, δεν θα υπάρχει κέρδος και προϊόν. 

Δεν μπορώ να διανοηθώ πως είναι να μυρίζεις αέριο, να φοβάσαι ότι το κακό θα γίνει, να μιλάς στους ανωτέρους σου, να σε γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι και να φοβάσαι να μην απολυθείς γιατί επιμένεις για την ασφάλεια της ζωής σου. Και όλα αυτά γίνονται από άκρη σε άκρη σε αυτή την χώρα. Σύμφωνα με στοιχεία της ΟΣΕΤΕ, ο αριθμός των εργατικών ατυχημάτων, όχι απλά μειώνεται αλλά διπλασιάζεται κάθε χρόνο. Και να προσθέσουμε πως πολλά εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα δεν καταγράφονται καν, είτε για να μην υπάρξουν αποζημιώσεις είτε για να μην κατηγορηθούν οι υπαίτιοι.

Και δεν θα μείνω καν στα μεγάλα εργοστάσια ή σε εξωτερικές δουλειές. Εδώ σε απλές δουλείες γραφείου αν χαλάσει κάτι που σε επηρεάζει, άμα το επισημάνεις τα ακούς και από πάνω. Φυσικά για να φτιαχτεί κάτι ή να διορθωθεί (αν γίνει) θα πάρει μήνες παρακαλετών. Με τι τρόμο δουλεύεις όταν ξέρεις πως είσαι σε ένα δύσκολο εργασιακό περιβάλλον και τα μικρά σου προβλήματα δεν είναι ένας χαλασμένος υπολογιστής ή μια μη λειτουργική τουαλέτα, αλλά να υπάρχει διαρροή προπανίου ή να πέσεις από καμία σκαλωσιά. 

Όσο μερικοί αυτές τις μέρες θέλουν να μας πείσουν ότι οι συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα είναι τρομερές ή ότι δεν έχουμε τόσα εργατικά ατυχήματα, οι λογικοί και νοήμονες σε αυτή την χώρα να μην ξεχνάμε τα γεγονότα.

Υ.Σ.: Μερικοί από εσάς είστε πολύ τυχεροί που δεν αποτελείται το εργατικό δυναμικό της χώρας, κινητήρια δύναμη για όλη την οικονομία, αλλά παραμένετε άχρηστοι σε γραφεία. Γιατί πολλοί τυχεροί, που δεν έχουν μοχθήσει για κάτι στην ζωή τους, νομίζουν πως το να είσαι εργάτης είναι υποδεέστερο, απλό και δεν χρειάζεσαι την απαραίτητη παιδεία. Πιστέψτε με όμως είναι όλα θέμα τύχης για το πως θα καταλήξεις σε αυτή την ζωή. Πόσο έχεις γεννηθεί σε προνομιούχο περιβάλλον πόσες πισντ ποδιές έχεις φιλήσει, ποσά παρακαλετά, πόσο ξεδιάντροπός θα γίνεις για μια θέση εργασίας. Στο τέλος έρχονται οι ικανότητες και η εκπαίδευση  σε αυτή την ζωή. Δεν έχω δει ποτέ κανένα προνομιούχο εργάτη.

Άρα άμα δεν είσαι προνομιούχος και αρκείσαι στα γλυψίματα για να παραμείνεις κάπου, μην σκέφτεσαι ότι το εργοστάσιο ή το χωράφι είναι κάτι μακρινό, αλλά δες το σαν μια κατάληξη που δεν έχεις επειδή στερείσαι ηθικής, όχι ικανοτήτων. Στην θέση αυτών των γυναικών εργατριών μπορούσαμε να είμαστε όλοι, άμα ήθελε να μας τα φέρει έτσι η ζωή.