Anna Unfiltered: Όλοι έχουν γνώμη – Πολύ κακώς!

Σίγουρα θα έχεις ακούσει την έκφραση «ο τρελός του χωριού». Κάθε χωριό, μικρό ή μεγάλο, είχε τουλάχιστον έναν. Δεν του έδιναν σημασία, δεν τον έβαζαν στη μέση του καφενείου να πει τη γνώμη του, δεν τον άκουγαν προσηλωμένοι και προφανέστατα δεν τον έπαιρναν στα σοβαρά.

Τα χρόνια πέρασαν, τα χωριά ερήμωσαν, τα καφενεία έκλεισαν, οι τρελοί -ώ του θαύματος- παρέμειναν και φευ! πολλαπλασιάστηκαν με γεωμετρική πρόοδο. Το χείριστο όλων: βρήκαν τρόπο να αναιρέσουν την πρότερη απαξιωτική γι’ αυτούς κατάσταση. Και βρήκαν, επίσης, χώρο να το κάνουν θριαμβευτικά. Ονομάζεται Social Media. Μέσα στον Yottabyte-κόσμο τους όλοι έχουν γνώμη. Κυρίως δε «οι τρελοί του χωριού».

Η ευθύνη, αδιαμφισβήτητα, είναι δική σου. Εσύ τους έχεις βάλει «στη μέση του καφενείου», εσύ τους ακούς με γνάθους ορθάνοιχτες ωσάν χάνος, εσύ τους ακολουθείς, εσύ τους σχολιάζεις, εσύ τους αναπαράγεις. Κι εσύ αναρωτιέσαι τελικά: «Μα καλά είναι δυνατόν να γράφονται τέτοιες ανοησίες στα σόσιαλ και ο κόσμος να τις πιστεύει»; Εσύ είσαι ο κόσμος και ναι, είναι δυνατόν.

Σε μια από τις αμέτρητες διαλέξεις, που έχω παρακολουθήσει στην ακαδημαϊκή μου διαδρομή, άκουσα με προσοχή έναν φωτισμένο Καθηγητή να επιμένει -με μανία σχεδόν- ότι «η γνώμη θέλει γνώση». Έκτοτε το χρησιμοποιώ/ακολουθώ απαρέγκλιτα, ως άλλος Αλιόσα Καραμαζόφ, και με το ίδιο πάθος το επαναλαμβάνω on any given Sunday.

Σήμερα σου υπογραμμίζω (με την ενδόμυχη ελπίδα, ότι το έχεις ήδη σκεφτεί κατά καιρούς) το γελοίον του πράγματος. Δεν μπορεί ο καθένας να έχει γνώμη για όλα. Δεν γίνεται, δεν επιτρέπεται. Αυτό το «δεν επιτρέπεται» μάλιστα, θα έπρεπε να νομοθετηθεί με αντίστοιχη διάταξη, που θα υπογραφεί από τη Βουλή ανάμεσα στις μύριες όσες υπογράφονται αξημέρωτα. Όσο λογικό σου φαίνεται να συμβουλευτείς τον χασάπη για τη διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης του ωαρίου της κόρης σου, άλλο τόσο λογικό είναι να αναλώνεσαι σε συζητήσεις -ο Θεός να τις κάνει- στα SM, προσπαθώντας να τετραγωνίσεις τον κύκλο με ανθρώπους, που το μέγιστο κατόρθωμά τους περιορίζεται στο ότι κάποιο βράδυ άνοιξαν την μπύρα με τα δόντια.

Και είναι κάτι ακόμα, έτι εφιαλτικότερο, δυσοίωνο και ανησυχητικό, που προσωπικά μου προκαλεί από ανατριχίλα ως έμετο. Η ευκολία με την οποία δέχεσαι να (και παραδέχεσαι μετά παρρησίας ότι) είσαι «ακόλουθος», αγγλιστί follower. Με άλλα λόγια πιόνι. Με άλλα λόγια φερέφωνο. Με άλλα λόγια πρόβατο. Θυμάσαι τον Godfather, ε; Θυμάσαι στην αρχή την μαριονέτα, που έδειχνε να την κουνάνε κάποια δάχτυλα; Μάντεψε! Δεν είσαι τα δάχτυλα. Αυτά τα δάχτυλα στα SM κερδίζουν χιλιάδες ή εκατομμύρια κι εσύ απλά τα ακολουθείς, όντας η μαριονέτα.

Βέβαια, αυτός είναι ο σκοπός: να έχεις γίνει κυριολεκτικά ο hunchback που κραδαίνει το κινητό, αποχαυνωμένος μέσα στις viral «συζητήσεις» με ομόσταβλους, να μην προλαβαίνεις (ή να μη θέλεις ή να μην ξέρεις) να διαβάσεις ένα βιβλίο, να μην αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται έξω από το echo chamber, που οικειοθελώς κλείστηκες (γιατί φοβάσαι μην χάσεις καμιά διαδικτυακή εξέλιξη), να απέχεις συνειδητά από το δικαίωμα της ψήφου (αφού «εγώ δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά») και όταν η ζωή περάσει ανεπιστρεπτί, να αναρωτηθείς «τίς πταίει»  για το απραγματοποίητο ταξίδι στα Κύθηρα.

Εσύ φταις. Εσύ, που έδωσες σημασία «στον τρελό του χωριού» και τώρα που έγινε Ρασκόνικοφ, κάτσε να τον ακούς να σου αναλύει, πώς σκοτώθηκαν οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία και οι μητέρες στα Τρίκαλα.