Οι πανελλήνιες δεν μας καθορίζουν- Και εγώ που πέρασα στην σχολή που ήθελα, τι κατάλαβα

Γονείς, καθηγητές, δημοσιογράφοι σας ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για αυτό το άρθρο, απλά μερικά πράγματα πρέπει να ειπωθούν.  

Μαθητές, όσοι με διαβάζετε, η ζωή σας δεν θα τελειώσει με τις Πανελλήνιες. Άμα νομίζεται πως δεν τα πήγατε καλά ή άμα όντως δεν τα πάτε καλά έχετε μια ολόκληρη ζωή μπροστά σας για να βρείτε αυτό που θέλετε να κάνετε πραγματικά, χωρίς την πίεση να τελειώσετε μια σχολή ή να περάσετε σε αυτήν η ακόμα και να ασχοληθείτε με το αντικείμενο που σπουδάσατε. Είτε είστε 18, είτε 22, είτε 52.

Οι εξετάσεις αυτές δεν καθορίζουν το μέλλον σας, ούτε την εξυπνάδα σας, ούτε την καριέρα σας, ούτε το πόσα λεφτά θα βγάλετε.

Το δικό μου όνειρο από μικρή ήταν να γίνω δημοσιογράφος, να περάσω στην σχολή Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ και να ξεκινήσω να δουλεύω μέχρι να γίνω πετυχημένη (με τους δικούς μου όρους). Ευτυχώς ήμουν από τις καλές προς μέτριες μαθήτριες, πάντα εργατική και αρκετά πεισματάρα και τα κατάφερα. όταν σκεφτόμουν στην 3η λυκείου να σπουδάζω στο τμήμα του ΑΠΘ, με έπιαναν τα κλάματα, τόσο πολύ  το ήθελα, τόσο πολύ προσπάθησα και μόχθησα για αυτό, με συνεχές άγχος για έναν χρόνο, ασταμάτητο διάβασμα και μια περηφάνεια από εδώ μέχρι απέναντι. Άμα δεν περνούσα, άμα δεν πετύχαινα τον στόχο μου, τον μοναδικό στόχο που είχα ποτέ στην ζωή μου θα ένιωθα κατεστραμμένη και αποτυχημένη, αυτό πίστευα.

Ευτυχώς πέρασα, το διάβασμα μου δεν πήγε στα σκουπίδια, πήρα πολλά δώρα, ένιωθα υπερβολικά περήφανη και νόμιζα πως τα κατάφερα, πως επιτεύχθηκε ένας δικός μου στόχος (not). Να μην τα πολυλογώ, όταν πέρασαν τα χρόνια στην σχολή, μπήκα στην δουλεία, έφαγα την μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου. Κατάλαβα πως ξόδεψα όλα μου τα σχολικά χρόνια να προσπαθώ για κάτι που τελικά δεν ήθελα εγώ, δεν θα μου δώσει ποτέ αρκετά χρήματα και να μην ξέρω πως άμα εκεί που θα πηγαίνω ο χώρος εργασίας μπορεί να είναι πιο τοξικός από το Τσέρνομπιλ.  

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια στο σκοτάδι για να βρω έναν αληθινό στόχο, κάτι που θα με έκανε πραγματικά ευτυχισμένη, εμένα και μόνο εμένα. Μετά από πέντε χρόνια, μάλλον γιατί ποτέ δεν ξέρεις, βρήκα ότι αυτό που θα με κάνει χαρούμενη, ανεξάρτητη και με λίγα λεφτά παραπάνω να δίνω σε ψυχολόγους, είναι κάτι που δεν θέλει πτυχίο, δεν θέλει δημοσιές σχέσεις και τοξικότητα και σίγουρα δεν ήθελε πολλαπλές κρίσεις πανικού στα 17 μου.

Τώρα που πήγα να δω την αδελφή μου να δίνει πανελλήνιες και θυμήθηκα εκείνες τις εποχές, έλεγα σε όλα τα παιδάκια την ίδια φράση: «Μην αγχώνεστε παιδία, και εγώ που πέρασα εκεί που ήθελα, τι κατάλαβα, περίπτερο θέλω να ανοίξω τώρα»