Ο Βελόπουλος και η πολιτική της καράφλας

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή που συμπυκνώνουν ολόκληρη τη διαδρομή ενός ανθρώπου σε λίγα δευτερόλεπτα δημόσιας παρουσίας. Μία τέτοια στιγμή συνέβη πρόσφατα όταν ο Κυριάκος Βελόπουλος αναφέρθηκε στη Kimberly Guilfoyle και κατάφερε να την αποκαλέσει Μιλφόιλ. Το γεγονός από μόνο του θα μπορούσε να περάσει ως ένα ακόμη λεκτικό ατύχημα. Όμως στην περίπτωση του προέδρου της Ελληνικής Λύσης δεν πρόκειται για ατύχημα. Πρόκειται για μια μικρή σκηνή από ένα πολύ μεγαλύτερο έργο.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος μιλά συχνά με τον τρόπο που μιλά ένας άνθρωπος που δεν ακούει ποτέ την ερώτηση που του γίνεται. Αντί να απαντήσει στο θέμα, ξεκινά μια προσωπική διαδρομή μέσα από όσα θέλει ο ίδιος να πει. Ρωτάς για ένα γεγονός και η απάντηση μετατρέπεται σε καταιγισμό από άσχετες αναφορές. Ξεκινά με τον Έπσταϊν και πετά μια φωτογραφία της Lady Gaga. Στη συνέχεια διευκρινίζει ότι η φωτογραφία δεν σχετίζεται ακριβώς με το θέμα αλλά τη δείχνει για να υπάρχει στο τραπέζι της συζήτησης. Στην ίδια πρόταση εμφανίζεται και η υπόθεση Μίχου μαζί με υπαινιγμούς για δήθεν συγκάλυψη. Όλα μαζί, χωρίς ειρμό, με μοναδικό συνεκτικό στοιχείο την ένταση.

Αυτή είναι η τεχνική της πολιτικής του.

Δεν χρειάζεται συνοχή όταν υπάρχει καχυποψία. Δεν χρειάζεται απόδειξη όταν υπάρχει ένταση. Η εντύπωση αρκεί.

Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε και μέσα στη Βουλή όταν ο Κυριάκος Βελόπουλος εμφανίστηκε εμφανώς θιγμένος και ζήτησε την παρέμβαση του προεδρείου επειδή ο ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρος τον αποκάλεσε καράφλα. Η ένσταση παρουσιάστηκε περίπου ως προσβολή της κοινοβουλευτικής τάξης. Το ενδιαφέρον είναι ότι η συζήτηση δεν αφορούσε απλώς ένα σχόλιο για την εμφάνιση. Ο ίδιος ο Φλώρος φέρεται να υπενθύμισε με ειρωνική διάθεση ότι ο Βελόπουλος έχει διαφημίσει στο παρελθόν προϊόντα κατά της φαλάκρας, προϊόντα που κατά δήλωσή του μπορούν να αντιμετωπίσουν ακριβώς αυτό το πρόβλημα.

Η σκηνή αποκτά μια σχεδόν ποιητική ειρωνεία.

Ένας πολιτικός που έχει εμφανιστεί επί χρόνια σε τηλεοπτικές εκπομπές προωθώντας προϊόντα για την τριχόπτωση, εμφανίζεται τώρα σοκαρισμένος επειδή κάποιος σχολίασε τη φαλάκρα του. Η πραγματικότητα συναντά το παρελθόν του και το αποτέλεσμα είναι μια μικρή κοινοβουλευτική τραγωδία.

Και όμως αυτή η σκηνή δεν είναι παρά μια ακόμη σελίδα στο ίδιο βιβλίο αντιφάσεων.

Ο ίδιος άνθρωπος που εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της αλήθειας έχει στο παρελθόν παρουσιάσει ως αυθεντικά χειρόγραφα τις περίφημες επιστολές του Ιησού. Όταν αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για προϊόν εμπορικής προώθησης δεν υπήρξε συγγνώμη. Υπήρξε επίθεση προς όσους τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ιστορία.

Ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα μιλά για σοβαρότητα είχε παρουσιάσει κηραλοιφές και διάφορα σκευάσματα ως θαυματουργές λύσεις για προβλήματα υγείας. Ο ίδιος που καταγγέλλει τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος έχτισε τη δημόσια παρουσία του μέσα από το μιντιακό σύμπαν της τηλεοπτικής υπερβολής.

Η περίπτωση των Τεμπών έδειξε ίσως το πιο σκληρό πρόσωπο αυτής της πολιτικής πρακτικής. Εκεί όπου η κοινωνία ζητούσε απαντήσεις και δικαιοσύνη, ο Κυριάκος Βελόπουλος προτίμησε να επενδύσει στους υπαινιγμούς. Μίλησε για μυστικά φορτία και για κρυμμένες αλήθειες χωρίς να παρουσιάσει τεκμηριωμένα στοιχεία. Η τραγωδία μετατράπηκε σε σκηνικό πολιτικής καχυποψίας.

Αυτό είναι τελικά το μυστικό της πολιτικής Βελόπουλου.

Δεν πρόκειται για ιδεολογία. Πρόκειται για σκηνοθεσία. Κάθε εβδομάδα χρειάζεται μια νέα ένταση. Μια νέα καταγγελία. Μια νέα ιστορία που θα τραβήξει το βλέμμα.

Και κάπως έτσι η πολιτική συζήτηση μετατρέπεται σε τηλεοπτικό επεισόδιο. Με τον πρωταγωνιστή να παίζει ταυτόχρονα τον ρόλο του καταγγέλλοντος, του πωλητή και του σχολιαστή της ίδιας του της παράστασης.

Η πολιτική της καράφλας ίσως τελικά να είναι η πιο ειλικρινής περιγραφή. Γιατί πίσω από την ένταση και τις μεγάλες κουβέντες υπάρχει μια απλή πραγματικότητα. Πολύ θόρυβος. Λίγη ουσία. Και μια διαρκής προσπάθεια να μετατραπεί η υπερβολή σε πολιτικό πρόγραμμα.