Ο Νίκος και το κόμμα του. Κυριολεκτικά.

Υπάρχουν πολιτικοί που γράφουν ιστορία και υπάρχουν και πολιτικοί που προσπαθούν απεγνωσμένα να γράψουν έστω μια υποσημείωση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται πως έχει επιλέξει μια πιο δημιουργική προσέγγιση. Αντί να μεγαλώσει το κόμμα, να το ανανεώσει ή έστω να το οδηγήσει κάπου, αποφάσισε να το μικρύνει. Μέθοδος απλή. Διαγραφές.

Η τελευταία πράξη στο πολιτικό αυτό θέατρο παίχτηκε λίγες ώρες πριν το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Εκεί όπου κανονικά τα κόμματα παρουσιάζουν ενότητα, όραμα και στρατηγική για το μέλλον. Ο Νίκος αποφάσισε ότι το καλύτερο μήνυμα που μπορεί να στείλει είναι η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου. Γιατί τι καλύτερο από λίγο εσωκομματικό δράμα πριν ανοίξουν οι κάμερες.

Η σκηνή είναι σχεδόν ποιητική. Ένα συνέδριο που υποτίθεται θα μιλήσει για τη διεύρυνση του κόμματος ξεκινά με μια ωραία συρρίκνωση. Είναι μια νέα πολιτική σχολή. Δεν μεγαλώνεις το κόμμα φέρνοντας κόσμο. Το μεγαλώνεις διώχνοντας όσους έχουν μείνει.

Και εδώ αρχίζει να αποκαλύπτεται το μεγάλο ταλέντο του προέδρου. Ο Νίκος δεν είναι απλώς πρόεδρος. Είναι ένας μοναχικός αρχιτέκτονας πολιτικής σιωπής. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να ηγηθεί ενός κόμματος και ταυτόχρονα να μοιάζει σαν να βρίσκεται διαρκώς σε πρακτική άσκηση για τη θέση.

Η ηγεσία του θυμίζει εκείνον τον μαθητή που κάθεται στο πίσω θρανίο, δεν σηκώνει ποτέ το χέρι και ελπίζει ότι ο καθηγητής δεν θα τον ρωτήσει. Η διαφορά είναι ότι εδώ ο μαθητής είναι ο πρόεδρος του κόμματος.

Βέβαια ο Νίκος δεν έμεινε μόνο στις διαγραφές. Έχει και ένα μεγάλο όραμα για τη διεύρυνση. Μια διεύρυνση τόσο ανοιχτή που χωράει τους πάντες. Κυριολεκτικά τους πάντες. Στο πλαίσιο αυτής της δημιουργικής πολιτικής, είδαμε να εμφανίζονται γύρω από το ΠΑΣΟΚ πρόσωπα που κάνουν ακόμα και παλιούς πασόκους να κοιτούν απορημένοι το ημερολόγιο για να βεβαιωθούν ότι δεν ζουν σε πολιτικό πείραμα.

Η κορυφαία στιγμή αυτής της στρατηγικής ήταν φυσικά η πρόσκληση στον Θεοδόση Πελεγρίνη. Μια κίνηση που αποδεικνύει ότι το ΠΑΣΟΚ του Νίκου δεν έχει ιδεολογικά όρια. Έχει μόνο άδειες καρέκλες.

Κάπου εδώ το πολιτικό εγχείρημα αρχίζει να θυμίζει ένα παράξενο πάρτι. Ένα πάρτι όπου ο οικοδεσπότης καλεί συνεχώς νέους καλεσμένους αλλά στο μεταξύ διώχνει όσους ήδη βρίσκονται μέσα στο σπίτι. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Στο τέλος της βραδιάς μένει μόνο ο οικοδεσπότης να κοιτάζει γύρω του και να αναρωτιέται γιατί η μουσική παίζει σε άδεια αίθουσα.

Και όμως ο Νίκος συνεχίζει. Με σταθερότητα. Με πείσμα. Με την αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου που έχει βάλει στόχο να αποδείξει ότι η πολιτική μοναξιά είναι κι αυτή μια μορφή ηγεσίας.

Ίσως τελικά να μην τον έχουμε καταλάβει σωστά. Ίσως όλο αυτό να είναι ένα βαθιά φιλοσοφικό σχέδιο. Μια πολιτική άσκηση μινιμαλισμού. Ένα κόμμα όσο το δυνατόν μικρότερο ώστε να χωράει άνετα σε ένα τραπέζι συνεδριάσεων.

Αν συνεχίσει έτσι, ο Νίκος βρίσκεται πολύ κοντά στη μεγάλη του στιγμή. Τη στιγμή που το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα γίνει τόσο απλό και τόσο λειτουργικό ώστε δεν θα χρειάζονται ούτε σύνεδροι ούτε ψηφοφορίες.

Θα είναι μόνος του.

Και τότε θα μπορέσει επιτέλους να ολοκληρώσει το μεγάλο του έργο.