Να μην είστε άξεστοι, γνώμη μου…

Τα πρωινά, όπως πολλοί άνθρωποι, έτσι κι εγώ παίρνω τον καφέ μου. Συνήθως από ένα συγκεκριμένο κατάστημα. Λέμε πάντα δυο κουβέντες με τους υπαλλήλους που εργάζονται εκεί. Για αρχή μια καλημέρα, μετά “πού την είδες…”, χαμόγελο, σχολιάζουμε τα… της ημέρας που μόλις άρχισε και καμιά φορά θα γκρινιάξουμε και για αυτά που μας χαλούν τη διάθεση.

Και το τελευταίο διάστημα όλο και πιο συχνά μου λένε ότι έχουν κουραστεί με την αγένεια πολλών πελατών.

Που μπαίνουν στο μαγαζί χωρίς να πουν μια καλημέρα και λένε “τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου”, λες και ο άλλος είναι υποχρεωμένος να θυμάται τον καθένα μας, αν πίνει φρεντάκι σκέτο και την αγαπημένη του μάρκα τσιγάρων.

Και δυστυχώς, λένε, δεν είναι ένας και δύο. Είναι αρκετοί.

“Ο άλλος μου πέταξε τα κέρματα με ύφος και έδειξε πίσω μου το πακέτο που ήθελε να του δώσω. Κανονικά θα έπρεπε κι εγώ να του πετάξω το πακέτο, αλλά κρατήθηκα” μου είπε υπάλληλος καταστήματος ψιλικών που κάνει και καφέ.

Και αναρωτιέμαι πώς γίνεται να συμπεριφερόμαστε με τέτοιον τρόπο, σε ανθρώπους που απλώς κάνουν τη δουλειά τους.

Και στο κάτω-κάτω, δεν μας χρωστάνε και κάτι. Αντίθετα, μας εξυπηρετούν και θα μπορούσαν να είναι τα αδέρφια μας, ή τα παιδιά μας. Αλλά ό,τι και να είναι, δεν έχουν υποχρέωση να ανέχονται τον κάθε άξεστο.

Γι΄αυτό, καλό είναι να μην είστε άξεστοι, γνώμη μου…