Δεν έχει σημασία το θέμα. Αρκεί να τσακωθούμε

Υπάρχει πλέον κάτι σχεδόν καθησυχαστικό στην ελληνική επικαιρότητα. Ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω μας, όσο σοβαρά κι αν είναι τα πραγματικά προβλήματα, ξέρεις ότι κάπου εκεί έξω θα εμφανιστεί το θέμα της εβδομάδας. Το θέμα που θα μας ενώσει όλους σε ένα πράγμα: στο να χωριστούμε ξανά στα δύο.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιο θα είναι. Αρκεί να προσφέρεται για στρατόπεδα.

Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν ο Αντώνης Ρέμος και η συναυλία στη Θεσσαλονίκη. Η σκηνή μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου προκάλεσε αντιδράσεις, ο Δήμος ζήτησε αλλαγές στο στήσιμο και η οικογένεια του γλύπτη θυμήθηκε πως υπάρχει άγαλμα και κινήθηκε νομικά.

Μέχρι εδώ, όλα φυσιολογικά. Μια δημόσια συζήτηση για τη χρήση ενός δημόσιου χώρου και τον σεβασμό ενός μνημείου είναι απολύτως θεμιτή.

Μόνο που εμείς δεν κάνουμε ακριβώς δημόσια συζήτηση.

Κάνουμε εμφύλιο.

Ξαφνικά έπρεπε να αποφασίσεις. Είσαι με τον Ρέμο ή με τον Μέγα Αλέξανδρο; Με τη συναυλία ή με το άγαλμα; Με τη διασκέδαση ή με την Ιστορία; Και προφανώς, αν επέλεγες το ένα, αυτομάτως θεωρούνταν ότι μισείς το άλλο.

Γιατί στην Ελλάδα η πιθανότητα να πεις «ναι, ίσως υπήρξε λάθος στο στήσιμο, αλλά δεν θεωρώ ότι καταστράφηκε και ο δυτικός πολιτισμός» είναι μάλλον εξαιρετικά περίπλοκη θέση.

Χρειάζεται απόχρωση.

Και οι αποχρώσεις δεν κάνουν καλό engagement.

Πριν καλά καλά τελειώσει το προηγούμενο debate, ήρθε το επόμενο. Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη και τα ερωτήματα γύρω από το ιδιωτικό ιατρείο στο οποίο είχε μεταβεί πριν καταρρεύσει. Η υπόθεση βρίσκεται ακόμη υπό διερεύνηση, η αιτία θανάτου δεν είχε προσδιοριστεί από τα πρώτα ευρήματα της νεκροψίας, ενώ ο Άδωνις βγήκε και δήλωσε ότι το συγκεκριμένο ιατρείο είχε άδεια παθολογικού ιατρείου και όχι για τη συγκεκριμένη πράξη πλασμαφαίρεσης.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς να περιμένουμε.

Αστείο.

Μέσα σε μερικές ώρες αποκτήσαμε χιλιάδες ιατροδικαστές, διοικητές νοσοκομείων, ειδικούς στην αδειοδότηση ιδιωτικών δομών, ποινικολόγους και καθηγητές Ιατρικής.

Ο ένας ήξερε ότι φταίει ο γιατρός. Ο άλλος ότι φταίει το κράτος. Ο τρίτος ότι φταίει ο Άδωνις. Ο τέταρτος ότι αποκλείεται να φταίει ο Άδωνις. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπήρχε μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια: οι αρμόδιες αρχές ακόμη ερευνούσαν τι πραγματικά συνέβη.

Αλλά ποιος έχει χρόνο για έρευνες όταν υπάρχει Facebook;

Νομίζω ότι αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Δεν συζητάμε πια για να καταλάβουμε. Συζητάμε για να τοποθετηθούμε.

Και κυρίως για να τοποθετηθούμε γρήγορα.

Και ακόμη πιο κυρίως για να νιώσουμε έστω και στιγμιαία σημαντικοί, ότι παίρνουμε κάτι από την πίτα της τοξικότητας.

Η φράση «δεν γνωρίζω αρκετά για να έχω άποψη» έχει γίνει περίπου ένδειξη κοινωνικής αδυναμίας. Τι πάει να πει δεν ξέρεις; Πάρε θέση. Τώρα. Το γεγονός συνέβη πριν σαράντα λεπτά και εσύ ακόμη δεν έχεις αποφασίσει ποιος φταίει;

Απαράδεκτο.

Έχουμε μετατρέψει την άποψη από αποτέλεσμα γνώσης σε αντανακλαστικό. Πρώτα διαλέγουμε πλευρά και μετά ψάχνουμε τα στοιχεία που τη δικαιολογούν. Αν βρούμε κάτι που δεν μας βολεύει, ακόμη καλύτερα: αμφισβητούμε την πηγή.

Και κάπως έτσι καταφέρνουμε το εκπληκτικό: να τσακωνόμαστε ακόμη και για πράγματα για τα οποία, πριν από 24 ώρες, οι περισσότεροι δεν γνωρίζαμε απολύτως τίποτα.

Προσωπικά, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν μας ενδιαφέρει καν τόσο πολύ το εκάστοτε θέμα.

Μας ενδιαφέρει η σύγκρουση.

Η στιγμιαία απόλαυση του «εγώ σας τα έλεγα». Η βεβαιότητα ότι εμείς ανήκουμε στους λογικούς και απέναντι βρίσκονται οι ηλίθιοι. Η δυνατότητα να γράψουμε ένα σχόλιο, να εισπράξουμε μερικά likes από τους ήδη συμφωνούντες και να κοιμηθούμε το βράδυ λίγο πιο σίγουροι ότι σώσαμε τη χώρα.

Μέχρι αύριο.

Γιατί αυτό είναι το ακόμη πιο εντυπωσιακό.

Σε λίγες ημέρες δεν θα θυμόμαστε τίποτα.

Όχι επειδή απαντήθηκαν τα ερωτήματα. Όχι επειδή βγήκε κάποιο πόρισμα. Όχι επειδή ως κοινωνία επεξεργαστήκαμε το γεγονός και καταλήξαμε κάπου.

Απλώς επειδή θα έχει εμφανιστεί το επόμενο θέμα.

Ένα βίντεο. Μια συναυλία. Μια δήλωση. Μια φωτογραφία. Ένας καλλιτέχνης. Ένας υπουργός. Ένας δήμαρχος. Μια λέξη που ειπώθηκε λάθος σε μια τηλεοπτική εκπομπή.

Και ξανά από την αρχή.

Θα δημιουργηθούν δύο στρατόπεδα. Θα γράψουμε «ντροπή» και «μπράβο» με την ίδια ευκολία. Θα απαιτήσουμε παραιτήσεις ανθρώπων που χθες δεν ξέραμε ότι υπάρχουν. Θα αποφανθούμε για επιστημονικά ζητήματα που μάθαμε το πρωί από ένα reel. Θα μαλώσουμε με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Και ύστερα, εξαντλημένοι από τη μάχη για τη σωτηρία του έθνους, θα περιμένουμε το επόμενο notification.

Ίσως τελικά αυτό είναι που θα έπρεπε πραγματικά να μας προβληματίζει.

Όχι αν σε κάθε υπόθεση έχει δίκιο η μία ή η άλλη πλευρά. Σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχουν πραγματικά ζητήματα, ευθύνες και ερωτήματα που αξίζουν σοβαρή συζήτηση.

Αλλά το ότι έχουμε χάσει εντελώς την ικανότητα να αφήνουμε ένα γεγονός να αναπνεύσει πριν το καταδικάσουμε.

Να δεχτούμε ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι λίγο πιο σύνθετη από ένα tweet.

Να πούμε καμιά φορά «δεν ξέρω».

Και, κυρίως, να αντιληφθούμε ότι δεν χρειάζεται κάθε γεγονός να μετατρέπεται σε δημοψήφισμα για το ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί.

Βέβαια, μπορεί να υπερβάλλω.

Άλλωστε είναι Πέμπτη.

Έχουμε ακόμη μερικές ημέρες μέχρι να βρούμε το θέμα για το οποίο θα μισιόμαστε την επόμενη εβδομάδα.