Anna Unfiltered: Στα λουλούδια ή στα σκ@τ@;

Πολύ πρόσφατα διάβασα μια από τις αμέτρητες παρομοιώσεις και αλληγορίες, που χρησιμοποιούσε ο Άγιος Παΐσιος στο λόγο του και με εντυπωσίασε αληθινά το πώς ο ‘’αγράμματος’’ αυτός άνθρωπος του Θεού, είχε μια απολύτως εύστοχη απάντηση για κάθε ερώτημα. Καίτοι έχουν περάσει πάνω από 75 χρόνια από τότε που ξεκίνησε τη σκληρή μοναστική του ζωή, τις γεμάτες απόσταγμα σοφίας κουβέντες του και τα όσα εν γένει θαυμαστά έκανε, φαίνεται σαν να είναι μια μορφή εναρμονισμένη με το 2026 ή και του μέλλοντος ακόμα. 

Του είπε, λοιπόν, κάποιος, ότι δεν άντεχε άλλο τους συμφεροντολόγους συνανθρώπους του, που είναι γεμάτοι κακία, πονηριά, που σε πατάνε με την πρώτη ευκαιρία, που δεν διαθέτουν ίχνος αγάπης (η ξεφτισμένη σήμερα από την πολυχρησία ‘’ενσυναίσθηση’’ δεν υπήρχε τότε προφανώς) και που προκαλούν πόνο και θλίψη. Ο Άγιος Παΐσιος του αποκρίθηκε με μια μικρή ιστορία: ήταν, λέει, κάποιος που μιλούσε με τα έντομα και όταν ρώτησε μια μύγα «πού θα βρω λίγα λουλούδια εδώ γύρω» εκείνη του είπε, ότι έχει κάνει άνω-κάτω όλον τον τόπο, μα το μόνο που βρήκε είναι ακαθαρσίες. Και έπειτα ρώτησε μια μέλισσα, να του πει πώς θα αποφύγει τις ακαθαρσίες και εκείνη απορημένη, του απάντησε ότι «τόσον καιρό είμαι εδώ και το μόνο που έχω δει είναι ολάνθιστα μοσχομυριστά λουλούδια». 

Την εβδομάδα που πέρασε, αναγνώστη μου, συνειδητοποίησα (ενοχλημένη σφόδρα, οφείλω να ομολογήσω, αλλά χωρίς να πέφτω από τα σύννεφα), πόσο ξεκάθαρα οι άνθρωποι αυτοκατατάσσονται στις μύγες και στις μέλισσες. Σε μια απρόσμενη στιγμή ειλικρίνειας η Ντόρα Μπακογιάννη μίλησε για ‘’αλαζόνες υπουργούς και στελέχη, που μετά από οκτώ χρόνια διακυβέρνησης έχουν κουράσει’’ και που τους καλεί να ‘’ξεκαβαλικέψουν’’. Εν ριπή οφθαλμού έσπευσαν να γρυλίσουν οι λύκοι  του Μαξίμου, προσπαθώντας να αποτινάξουν όπως-όπως από πάνω τους το στίγμα της οίησης, μόνο για να αποδείξουν, ότι όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Η πολιτική ζαλάδα μόλις ξεκίνησε. Σκέψου τι έχει να γίνει μέχρι την κάλπη! Και κάπου εδώ θυμήθηκα επίσης τον Ίψεν. 

Με διαφορά τριών χρόνων ο Νορβηγός ‘’πατέρας του σύγχρονου ρεαλισμού’’ είχε γράψει δύο από τα μνημειώδη κλασικά θεατρικά, τους Βρυκόλακες (1881) και την Αγριόπαπια (1884). Μέσα σε αυτά τα μόλις τρία χρόνια ο εκ των μεγίστων δραματουργών, αναθεώρησε τρόπον τινά και ενώ στο πρώτο επιτίθεται στο κοινωνικό ψέμα και ζητά μόνο την αλήθεια, στο δεύτερο φαίνεται να ημερεύει και να αναγνωρίζει, ότι η απόλυτη αλήθεια μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη για τους απλούς ανθρώπους, που δεν αντέχουν να την αντικρύσουν κατάματα. Να, λοιπόν, πώς εξηγείται και η κίνηση της Ντόρας και οι απέλπιδες προσπάθειες των αυτοκατατασσόμενων στις μύγες κυβερνητικών στελεχών. Η αλήθεια, όμως, κύριοι, είναι μία και τεκμηριωμένη πανταχόθεν. Αλαζόνες υπήρξατε και συνεχίζετε να είστε, απλά δεν αντέχετε να το ακούτε. 

Βέβαια, το ότι συνταίριαξα σε ένα άρθρο Άγιο Παΐσιο και Ερρίκο Ίψεν ξεπερνά ακόμα κι εμένα, που βρίσκομαι μονίμως με τρικυμία ἐν κρανίῳ, αλλά εν πάση περιπτώσει φτάνουμε κάπου αναγνώστη μου (ευτυχώς). Υπογραμμίζω, λοιπόν, το παράδοξο με τις μύγες και τις μέλισσες: βρίσκονται στον ίδιο ακριβώς τόπο, πετούν πάνω από το ίδιο χώμα, κοιτούν τον ίδιο κόσμο και επιστρέφουν σπίτι τους έχοντας δει/βιώσει δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες, γιατί αυτές τις ελκύουν αντίστοιχα. Εκεί, θαρρώ, βρίσκεται και η δική μας πολιτική δυστυχία. Όχι μόνο, ότι βλέπουμε τα ίδια πράγματα από διαφορετική σκοπιά, αλλά ότι επιμένουμε αρειμανίως στη δική μας ολόσωστη οπτική, που είναι δίκαιο να υιοθετηθεί ασμένως υπό πάντων. Κατάντησαν οι πολιτικάντηδες (με φωτεινές εξαιρέσεις ελάχιστες) να μετατρέψουν την τέχνη της διαφωνίας, σε σπορ όπου αγκομαχούν να αποδείξουν τον λάθος κόσμο του έτερου.

Δεν είναι καθόλου κακό να υπάρχουν διαφορετικές οπτικές. Φεῦ! Τι ανιαρός θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι βλέπαμε τα ίδια. Το κακό ξεκινά, όταν αντί για την αλήθεια, που προφανώς δεν αντέχεις, επιβάλλεις ακυρολεξίες εις επήκοον αναγνώστη και με το έτσι θέλω μετατρέπεις τις μύγες σε μέλισσες. Ε, δε γίνεται! Αφού το είπε και ο Άγιος: αλλού πάνε οι μέλισσες, αλλού οι μύγες. Όταν, λοιπόν, έρθει η ώρα της κάλπης, θα πρέπει κι εσύ να αποφασίσεις πού θες να πας. Στα λουλούδια ή στα σκ@τά;