Φαιδρά Πορτοκαλέα #061: Άγιος Μηνάς, ρύθμιση στον αέρα, η «Δικαστική» Ελπίδα, η πείνα, τα Χρυσά σπιτάκια, ο Δεκαπενταύγουστος, η οικειοποίηση, ο υπερβάλλων Ζήλος και ο Γεραπετρίτης…

Άγιος Μηνάς, πώς το Δημόσιο μετατρέπει τα φιλέτα σε ερείπια!

Θεσσαλονίκη, Άγιος Μηνάς, γωνία Ίωνος Δραγούμη, κάποτε εκεί γινόταν το σώσε! εμπόριο, φωνές, κόσμος. Τώρα; Ένα υπαίθριο σκηνικό για ταινία τρόμου, ιδανικό για περιστέρια και κατσαρίδες. Μισογκρεμισμένα ντουβάρια, βρώμικες στοές και μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ο Άγιος Μηνάς κάνει θαύματα ή εύχεται να είχε μάσκα αερίων. Και ποιος είναι ο σκηνοθέτης αυτής της κατάντιας; Μα φυσικά, το αθάνατο ελληνικό Δημόσιο, με τη συνταγή: «Παραχωρώ, ξεχνάω, αφήνω να σαπίσει και στο τέλος σκάω μύτη σαν υπερήρωας!». 🏛️🤡

Η ιστορία αυτών των κτιρίων είναι πιο μπερδεμένη κι από οδηγίες επίπλου χωρίς βίδες. Ξεκίνησαν από την Εκκλησία, πήγαν για σχολείο, έκαναν γύρες από ταμείο σε ταμείο, μέχρι που προσγείωσαν το κουφάρι τους στις Κτιριακές Υποδομές. Κι εκεί σταμάτησε ο χρόνος! Διότι όταν κάτι ανήκει «στο Δημόσιο», ανήκει στον Κανένα. Η μία υπηρεσία πετάει το μπαλάκι στην άλλη: «Δεν είναι δικό μου», «Δεν έχουμε σάλιο», «Θα το δει η επιτροπή». Στο μεταξύ, τα τούβλα πέφτουν στο πεζοδρόμιο κι η ιστορική γωνιά κατάντησε υγειονομική βόμβα. 📦👻

Και ξαφνικά, εμφανίζονται ο Δήμαρχος Αγγελούδης μαζί με τον Μητροπολίτη Φιλόθεο, αποφασισμένοι να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Εντάξει, έχουμε φάει τόσες «μακέτες» που δικαιολογημένα κρατάμε πισινή. Όμως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτή η κοινή τους πρωτοβουλία να ζητήσουν πίσω τα χαλάσματα, να κατεδαφιστεί το ερείπιο και να αναδειχθεί ο ναός αλλά και τα υπόλοιπο διατηρητέο συγκρότημα, δείχνει τσαγανό. Αν καταφέρουν να νικήσουν τα τέρατα της γραφειοκρατίας και κάνουν το θαύμα τους, θα τους βγάλουμε το καπέλο! 🦸‍♂️⛪🧹

Αυτή είναι η μεγάλη τέχνη του κράτους, αφήνει την περιουσία του να σαπίσει μέχρι να αναγκαστούν οι τοπικές αρχές να μαζέψουν τα σπασμένα! Σαν τον πατέρα που εξαφανίζεται για είκοσι χρόνια κι εμφανίζεται στα γενέθλιά σου με πλαστικό παιχνίδι από το περίπτερο.

«Η Ελλάδα πεθαίνει κάθε μέρα, και κάθε μέρα ανασταίνεται»

Νίκος Καζαντζάκης 🎭

Ρυθμίσεις στον αέρα, η θλιβερή δικαίωση της Φαιδράς Πορτοκαλέας!

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, η ένδοξη φαιδρά Πορτοκαλέα δικαιώθηκε πανηγυρικά , αν και η δικαίωση αυτή είναι, βαθύτατα θλιβερή. Η περίφημη έκτακτη ρύθμιση των 72 δόσεων, που πλασαρίστηκε με τυμπανοκρουσίες ως η «μεγάλη σανίδα σωτηρίας» για το ιδιωτικό χρέος, εξελίσσεται με ακρίβεια στο μεγαλύτερο φορολογικό φιάσκο που έχει ζήσει αυτός ο τόπος. 🤡

Έναν μήνα μετά την ενεργοποίησή της, το ενδιαφέρον των ταλαιπωρημένων οφειλετών παραμένει πιο παγωμένο κι από γρανίτα σε ψυγείο. Από τα εκατομμύρια των δυνητικών δικαιούχων που πνίγονται στη θάλασσα των ληξιπρόθεσμων χρεών, ελάχιστες χιλιάδες πάτησαν τελικά το κουμπί στο myAADE. Και πώς να το πατήσουν, δηλαδή; Όταν για να ρυθμίσεις τα παλιά σου χρέη πρέπει πρώτα να έχεις εξοφλήσει στην τρίχα τα… καινούργια, να αντέξεις τα τσουχτερά επιτόκια και να πληρώνεις ταυτόχρονα ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ και φόρο εισοδήματος, το πράγμα δεν λέγεται «διευκόλυνση», λέγεται επιστημονική φαντασία! 📉

Το πιο εξοργιστικό της υπόθεσης; Κατά τις φήμες που κυκλοφορούν έντονα στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια, οι έμπειροι υπηρεσιακοί παράγοντες τόσο της ΑΑΔΕ όσο και του ΕΦΚΑ είχαν επισημάνει από την πρώτη στιγμή τα κραυγαλέα λάθη και τις παγίδες της διαδικασίας. Κι όμως, οι εισηγήσεις τους αγνοήθηκαν παντελώς! Ποιος, αλήθεια, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις προειδοποιήσεις των ανθρώπων που ξέρουν την αγορά από μέσα; Ποιο αόρατο χέρι αποφάσισε να προσπεράσει τη λογική για χάρη μιας πρόχειρης επικοινωνιακής «φούσκας»; 🤐

Όπως ήταν φυσικό, το «στρατηγικό αυτό αριστούργημα» προκάλεσε βαρύ πονοκέφαλο στο Υπουργείο Οικονομικών, όπου τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν, ψάχνοντας τρόπους να «βελτιστοποιήσουν» τη ρύθμιση. Οι φήμες μάλιστα από τους διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου κάνουν λόγο για έντονη δυσαρέσκεια και εκνευρισμό 🏛️. Η γκρίνια και οι διαμαρτυρίες που προκλήθηκαν από το γραφειοκρατικό αυτό μπέρδεμα είναι πολλαπλάσιες από την… ανύπαρκτη ανακούφιση που ένιωσαν οι μικρομεσαίοι 😤

Μέσα σε αυτό το χάος, η μόνη κρυφή ελπίδα των ταλαιπωρημένων μικροεπαγγελματιών είναι μήπως ο Πρωθυπουργός, ανεβαίνοντας στο βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, βγάλει κανένα «λαγό από το καπέλο» και ανακοινώσει κάποια γενναία βελτίωση της διαδικασίας 🎙️. Την ίδια ώρα βέβαια, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι την Ελληνική Λύση και τα υπόλοιπα, στριμώχνουν άγρια την κυβέρνηση, ζητώντας επιστροφή στις 120 δόσεις και διπλασιασμό της πάγιας ρύθμισης από 24 σε 48 δόσεις 🗳️.

Όλος αυτός ο πολιτικός και οικονομικός αχταρμάς έχει προκαλέσει ένα τεράστιο βραχυκύκλωμα στον κυβερνητικό σχεδιασμό, που τώρα ψάχνει πώς να καλύψει το φιάσκο χωρίς να φανεί ότι υποχωρεί! Τώρα λοιπόν που θυμήθηκαν όλοι ξαφνικά τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, τρέχουν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, μέχρι να φτάσουμε στη ΔΕΘ. Νομίζουμε ότι μπορούμε να απολαύσουμε ένα τραγούδι από τις καρακάξες μας «Κραα, κραα, κραα…..»

«Όταν η τύχη σφάλλει, τα πάντα αποβαίνουν ματαίως»🎭

Ευριπίδης

Το Παράδοξο της «Δικαστικής» Ελπίδας

Αχ, η ελληνική πολιτική σκηνή! Ένας τόπος όπου τα θαύματα δεν τελειώνουν ποτέ και οι αντιφάσεις ανθίζουν πιο γρήγορα από τα θερινά αγγούρια. Το ηγετικό δίδυμο της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», η Μαρία Καρυστιανού και η δεξιά της χείρα, Μαρία Γρατσία, προσφέρουν ένα αριστουργηματικό μάθημα πολιτικής σουρεαλιστικής τραγικωμωδίας. 🎭

Επί χρόνια και όχι αδικαιολόγητα σε τραγικές υποθέσεις όπως αυτή των Τεμπών, η κυρία Καρυστιανού έψαλλε τον εξάψαλμο στη δικαιοσύνη και την κυβέρνηση. Κατήγγειλε τους θεσμούς ως συστημικά γρανάζια κουκουλώματος, ανεπάρκειας και αυταρχισμού. Η ελληνική δικαιοσύνη ήταν, κατά την ίδια, ένα απέραντο «σύστημα» που δεν εμπιστεύεται κανείς σώφρων πολίτης. ⚖️

Κι όμως! Μόλις φύσηξε ο πρώτος εσωκομματικός βοριάς, μόλις άρχισαν οι αποχωρήσεις και οι καταγγελίες περί αυταρχισμού, το αφήγημα έκανε μια πιρουέτα που θα ζήλευαν και οι ολυμπιονίκες της ενόργανης. Η ελληνική δικαιοσύνη, η «τυφλή» και «κατευθυνόμενη», μεταμορφώθηκε έξαφνα στο απόλυτο καταφύγιο! Όσοι διαμαρτύρονται, όσοι αποχωρούν και όσοι τολμούν να αμφισβητήσουν το αλάθητο του ηγετικού διευθυντηρίου, απειλούνται τώρα με δικαστικά μέτρα και αγωγές! 🤸‍♀️

Δηλαδή, για τα μεγάλα εθνικά ζητήματα η δικαιοσύνη είναι «πουλημένη» και «σάπια», αλλά για να προστατευτεί η εσωκομματική πειθαρχία και η «φυλλοροή» του κόμματος, γίνεται αίφνης ο μόνος έγκυρος κριτής! Πρόκειται για την απόλυτη πολιτική σχιζοφρένεια, βρίζεις το δικαστήριο το πρωί, αλλά το απόγευμα του καταθέτεις μήνυση για να σωθεί η «καρέκλα» σου (την οποία, κατά τα άλλα, κανείς δεν μοιράζεται γιατί όλοι είναι «απλοί στρατιώτες»). 🎪

«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα» 🐖 Τζορτζ Όργουελ στη «Φάρμα των Ζώων»

Η Υπουργός όλων των οικογενειών… εκτός από αυτές που «πεθαίνουν» της πείνας

Η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου μάς ενημέρωσε, με τη γνωστή της θεσμική σοβαρότητα, ότι είναι υπουργός «κάθε ελληνικής οικογένειας». Πυρηνικής, μονογονεϊκής, πολύτεκνης, ανάδοχης, άτεκνης, με ένα παιδί, με τρία, με όσα θέλετε, όλες. Εκτός, φυσικά, από εκείνες που ακόμα περιμένουν το κουπόνι σίτισης που η ίδια φρόντισε να τους στερήσει με τη δική της τροπολογία. 😏

Τι ωραία ειρωνεία! Ενώ η κυρία υπουργός δηλώνει βαθιά ευγνώμων στην παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια και ταυτόχρονα ανοιχτή σε κάθε άλλη μορφή, οι οικογένειες που δεν έχουν να φάνε περιμένουν… τον Σεπτέμβριο. Σαν να λέει: «Σας αγαπώ όλες, αλλά το φαγητό θα το δείτε μετά τις διακοπές». Πολύ προοδευτικό, πολύ σύγχρονο, πολύ… υπουργικό. 🤡

Ίσως το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας να λειτουργεί με εποχιακό ωράριο. Το καλοκαίρι οι οικογένειες χωρίς κουπόνι μπαίνουν σε καθεστώς «αναμονής αλληλεγγύης». Τον Σεπτέμβριο, αν όλα πάνε καλά και δεν υπάρξει νέα τροπολογία, ίσως θυμηθούν ότι υπάρχουν κι αυτοί. 📅

Η κυρία Μιχαηλίδου σέβεται τη διαχρονική αξία της οικογένειας. Απλώς, φαίνεται, σέβεται περισσότερο το timing. «Είμαι υπουργός κάθε οικογένειας», λέει. Ναι. Απλώς κάποιες οικογένειες είναι πιο «κάθε» από τις άλλες. Οι υπόλοιπες μπορούν να περιμένουν, με άδειο στομάχι, αλλά με πλήρη κατανόηση της θεσμικής της ευθύνης. 🍽️ Μπράβο, κυρία υπουργέ. Κρατήστε αυτή τη γραμμή, είναι τόσο συμπεριληπτική, που κάποιοι έχουν ήδη εξαιρεθεί από το μενού. 🔥

«Ο νόμος, στη μεγαλοπρεπή του ισότητα, απαγορεύει στους πλούσιους όπως και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν στους δρόμους και να κλέβουν ψωμί». Ανατόλ Φρανς, Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής

Τα Χρυσά Σπιτάκια της Ανακύκλωσης, πώς το πλαστικό μπουκάλι μετατράπηκε σε χρυσή λίρα

Αχ, η ανακύκλωση… αυτή η ευγενής τέχνη του πολιτισμένου ανθρώπου. Στην Ελλάδα όμως την πήραμε και την κάναμε λιανική πώληση χρυσού. Τα περίφημα «σπιτάκια» της ΤΕΧΑΝ κόστισαν από 365.000 έως 370.760 ευρώ το καθένα. Όχι, δεν είναι διαμέρισμα με θέα Ακρόπολη. Είναι μεταλλικό κοντέινερ που δέχεται μπουκάλια και δίνει ρέστα σαν τσιγγάνα με κρυστάλλινη σφαίρα. Και τα αγοράσαμε σα να ήταν συλλεκτικά Rolex, 33,3 εκατομμύρια ο ΕΔΣΝΑ, 18 εκατομμύρια η Αθήνα, 17,7 η Θεσσαλονίκη, και πάει λέγοντας μέχρι τον Χολαργό και το Παλαιό Φάληρο. Φανταστείτε τον απλό πολίτη να στέκεται μπροστά στο σπιτάκι, να ρίχνει ένα άδειο μπουκάλι και να σκέφτεται: «Έκανα το καλό ». 🏠💸

Την ίδια στιγμή, κάποιοι άλλοι έκαναν το καλό τους με τιμές που θα ζήλευε και μεσίτης στα νότια προάστια. Ενώ υπήρχαν αντίστοιχα σπιτάκια στο ένα πέμπτο της τιμής, εμείς προτιμήσαμε την έκδοση «premium με χρυσές βίδες και άρωμα δημόσιου χρήματος». Και τώρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μυρίζει το θέμα από χιλιόμετρα και ζητάει πίσω σχεδόν 40 εκατομμύρια, τα σπιτάκια μένουν ορφανά. Σαν ακριβά παιχνίδια που αγόρασε το παιδί και μετά βαρέθηκε. 🤡♻️

Το αστείο της υπόθεσης είναι πως η πράσινη ανάπτυξη αποδείχθηκε εξαιρετικά χρυσοφόρα… για τους λίγους. Ο πολίτης ανακυκλώνει πλαστικό και παίρνει σεντς. Το Δημόσιο ανακυκλώνει εκατομμύρια και παίρνει έρευνες, πορίσματα και μια εταιρεία που ξαφνικά αποφάσισε να «τραβήξει την πρίζα». Κλασική ελληνική συνταγή, πρώτα πληρώνουμε πανάκριβα, μετά ανακαλύπτουμε ότι υπήρχε φθηνότερο, και στο τέλος πληρώνουμε και τα πρόστιμα. Κυκλική οικονομία στην εντέλεια. 💰🌍

«Η κυβέρνηση που κλέβει από τον Peter για να πληρώσει τον Paul, μπορεί πάντα να υπολογίζει στην υποστήριξη του Paul» George Bernard Shaw

Από τα Ελευσίνια στο «Πάσχα του Καλοκαιριού»🍇

Η 15η Αυγούστου δεν είναι απλώς το «Πάσχα του Καλοκαιριού» είναι η επίσημη μέρα που η χώρα κατεβάζει ρολά, παρατάει τα πάντα και αποφασίζει συλλογικά να φάει μέχρι λιποθυμίας. Είτε βρίσκεται κανείς σε νησί, είτε σε ορεινό χωριό, είτε ξεχασμένος στην άδεια πόλη, η γιορτή της Παναγίας είναι η μόνη που καταφέρνει να ενώσει τους πάντες σε μια εθνική κατάσταση νιρβάνας. 🏖️

Φυσικά, η πατέντα δεν είναι τωρινή. Στην αρχαία Ελλάδα, την ίδια ακριβώς εποχή (στο κλείσιμο του μήνα Μεταγειτνιώνος), οι πρόγονοί μας έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα, τελείωναν τη συγκομιδή, γιόρταζαν τη θεά Δήμητρα και την Περσεφόνη, κι έπιναν στην υγειά της γονιμότητας της γης. Απλώς αντί για πανηγύρια με κλαρίνα και γουρουνόπουλα, είχαν Ελευσίνια Μυστήρια και Ηράκλεια, αποδεικνύοντας ότι το ταλέντο μας στις θερινές γιορτές είναι καθαρά DNAικό. 🏛️

Με το πέρασμα των αιώνων, η λατρεία της Μητέρας Γης πέρασε οργανικά στη Μητέρα του Θεού, αλλά το πνεύμα παρέμεινε το ίδιο, μια γιορτή ελπίδας, παρηγοριάς και… απεριόριστου φαγητού. Από την Τήνο και τη Σουμελά μέχρι το τελευταίο καφενείο στην ορεινή Ελλάδα, ο Δεκαπενταύγουστος είναι ο απόλυτος συνδυασμός κατάνυξης, οικογενειακών συζητήσεων πάνω από τη σχάρα και επιστροφής στις ρίζες. 🙏

Τελικά, είναι η μοναδική στιγμή του χρόνου που ο χρόνος σταματά, τα email μένουν αναπάντητα χωρίς καμία τύψη και η χώρα θυμάται πώς είναι να ανασαίνει. Και μεταξύ μας, αυτό από μόνο του είναι ένα μικρό θαύμα. ✨

«Η Παναγία είναι η μητέρα όλων των ανθρώπων, η σκέπη και η παρηγοριά των θλιβομένων, η μεσίτρια που ενώνει τη γη με τον ουρανό.»

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 🕊️

« Όλβιος, ευτυχισμένος δηλαδή, είναι όποιος πάει κάτω από τη γη έχοντας δει αυτά τα Μυστήρια γιατί γνωρίζει το τέλος της ζωής, αλλά και τη δοσμένη από τον Δία αρχή της» Πίνδαρος (για τα Ελευσίνια Μυστήρια) 🌾

Οικειοποίηση κατά συνήθειαν….

Κάποτε, για να ζητήσει κανείς την ψήφο του λαού, έπρεπε να έχει επιδείξει κάτι χειροπιαστό, μια επιτυχημένη επιστημονική διαδρομή, μια αξιοσημείωτη επιχειρηματικότητα, ένα πλούσιο φιλανθρωπικό έργο ή έστω την ικανότητα να κουρέψει το γκαζόν του γείτονα χωρίς να καταστρέψει τα τριαντάφυλλα. Η πολιτική ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το επιστέγασμα μιας ήδη γεμάτης πορείας.📜

Σήμερα, η τέχνη της υποψηφιότητας έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο αφηρημένο, σχεδόν μεταφυσικό. Παρατηρούμε μια νέα γκάμα επίδοξων εθνοπατέρων, οι οποίοι, στερούμενοι προσωπικών επιτευγμάτων, υιοθετούν μια πρωτοποριακή στρατηγική, την πολιτική φωτοσύνθεση. Αντί να παρουσιάσουν το δικό τους έργο, το οποίο συχνά εξαντλείται στο ότι κατάφεραν να συνδέσουν το Bluetooth στο αυτοκίνητο χωρίς να πάρει φωτιά η κονσόλα, περιφέρονται στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης, δείχνοντας τα κυβερνητικά έργα και χαμογελούν σαν να τα έχτισαν οι ίδιοι τα Σαββατοκύριακα. 📸

«Βλέπετε αυτόν τον δρόμο;» δείχνει ο υποψήφιος. «Εγώ ήμουν στην πόλη όταν έπεφτε η άσφαλτος!». Η φιλοσοφική απορία του πολίτη είναι εύλογη, αν η ιδιότητα του απλού θεατή ενός έργου αρκεί για να σε στείλει στη Βουλή, τότε γιατί να μην κατέβει υποψήφιος ο κυρ-Θανάσης ο συνταξιούχος, που παρακολουθεί τις εκσκαφές με τα χέρια στη μέση από τις επτά το πρωί 🏗️

Το να ζητάς την εμπιστοσύνη μιας πόλης καπηλευόμενος το σύνολο του κυβερνητικού έργου στην περιοχή δεν είναι απλώς πολιτικός καιροσκοπισμός είναι σαν να μπαίνεις σε ξένο γάμο, να κόβεις πρώτος την τούρτα και να ζητάς από τους καλεσμένους να σου φέρουν και τα δώρα. Στο τέλος, ο υποψήφιος αυτός δεν ζητά να τον ψηφίσεις για αυτά που πέτυχε ο ίδιος, αλλά για το αν έβγαλε καλή φωτογραφία μπροστά στην κορδέλα των εγκαινίων.. 🎟️

«Το πρόβλημα με τα πολιτικά ανέκδοτα είναι ότι μερικές φορές εκλέγονται»

W.C. Fields, Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και ζογκλέρ

Ο Ζήλος που καταπίνει τη λογική

Ο υπερβάλλων ζήλος είναι η μόνη αρρώστια που δεν κολλάει με σταγονίδια, αλλά με το που πιάνεις στα χέρια σου στυλό και μπλοκάκι κλήσεων. Στη Θεσσαλονίκη, την πρωτεύουσα του «άσε μάστορα, από Δευτέρα» και του πολύωρου καφέ, οι νέοι στην υπηρεσία παθαίνουν ξαφνικά μια επικίνδυνη αλλεργία στη χαλάρωση. Εμφανίζεται λοιπόν ο πρωτάρης υπάλληλος, με το μπλοκάκι ακόμα να μυρίζει φρέσκο χαρτί και τη σφραγίδα να γυαλίζει, έτοιμος να φέρει την κάθαρση στον Θερμαϊκό με το έτσι θέλω. 🖊️

Ο φρέσκος με το στυλό ανά χείρας δεν αστειεύεται. Νιώθει σαν τον Σούπερμαν της γραφειοκρατίας, μόνο που αντί για κάπα φοράει το άγχος της δοκιμαστικής περιόδου. Δεν τον νοιάζει αν γύρω μας ο κόσμος χάνεται αυτός έχει ιερή αποστολή. Εντοπίζει τη μικρότερη, πιο γελοία αφορμή, παίρνει το ύφος του αυστηρού ιεροεξεταστή και αρχίζει να γράφει με την ταχύτητα που εκτελεί φάουλ ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, πιστεύοντας ακράδαντα ότι αν δεν ρίξει το πρόστιμο, θα καταστραφεί ο πολιτισμός. 🚨

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αυτή η ακατανίκητη κάψα να «εφαρμοστεί ο νόμος» πιάνει τον νεοσύλλεκτο πάντα στα πιο ασήμαντα πράγματα. Η ουσιαστική δουλειά μπορεί να περιμένει, αλλά ο πρωτάρης πρέπει να κάνει αισθητή την παρουσία του εδώ και τώρα. Ο υπερβάλλων ζήλος με το μπλοκάκι δεν είναι τίποτα άλλο από το απόλυτο καταφύγιο του ανασφαλούς, όταν είσαι καινούργιος και δεν ξέρεις πώς να λύσεις ένα πραγματικό πρόβλημα, εξαντλείς όλη σου την αυστηρότητα στο τίποτα για να φανείς σπουδαίος. 📝

Έτσι, η πόλη παρακολουθεί ατάραχη το αιώνιο θέατρο των νέων με τα στυλό που κορδώνονται σαν παγώνια, νομίζοντας ότι σώζουν την κοινωνία,

«Ο μόνος τρόπος να συναναστραφείς έναν κόσμο χωρίς ελευθερία είναι να γίνεις τόσο απολύτως ελεύθερος, ώστε η ίδια σου η ύπαρξη να είναι μια πράξη επανάστασης».

Αλμπέρ Καμύ ✊

Διπλωματία χωρίς ντουντούκα

Αν η ελληνική διπλωματία είχε κουμπί έντασης, ο Γιώργος Γεραπετρίτης θα το είχε μονίμως στο τρία. Δεν φωνάζει, δεν χτυπάει τραπέζια, δεν εμφανίζεται κάθε δεύτερη μέρα ως Μεγαλέξανδρος του Αιγαίου. Κι όμως, επιμένει σε μια εξωτερική πολιτική δεμένη με το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο έχει χαρακτηρίσει υπαρξιακό ζήτημα για την Ελλάδα. Σε μια εποχή που η διεθνής πολιτική θυμίζει καβγά πολυκατοικίας, ο Γεραπετρίτης επιμένει να κρατά τον κανονισμό. 🌍

Και το ενδιαφέρον είναι ότι η δουλειά δεν μένει στα μικρόφωνα. Μέσα στο 2026 η Ελλάδα κινήθηκε από την τριμερή συνεργασία με Κύπρο και Ιορδανία μέχρι την ευρωπαϊκή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων, ενώ ο ίδιος ταξίδεψε σε Ιαπωνία, Βιετνάμ και Νότια Κορέα, ανοίγοντας πόρτες σε μια περιοχή όπου πλέον γράφεται μεγάλο μέρος της οικονομικής και γεωπολιτικής ιστορίας. Με απλά λόγια, δεν περιμένουμε πια να μας χτυπήσει το κουδούνι η εξωτερική πολιτική, παίρνουμε το σακάκι και πάμε να τη βρούμε. ✈️

Στα ελληνοτουρκικά, πάλι, έχει επιλέξει το δύσκολο άθλημα, διάλογο χωρίς αφέλεια. Έχει χαρακτηρίσει το casus belli απαράδεκτο βάρος στις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι η διακοπή κάθε επικοινωνίας με την Τουρκία θα ήταν πολιτική καταστροφής. Δηλαδή ούτε «σφάξε με αγά μου να αγιάσω», ούτε και διπλωματία με περικεφαλαία, μουστάκι και νταούλι στην πλατεία Συντάγματος. Στην περίπτωση Γεραπετρίτη, το «ραβδί» λέγεται επιχειρήματα, συμμαχίες και Διεθνές Δίκαιο. 🇬🇷

Μπορεί κανείς να διαφωνεί με επιλογές του, αλλά δύσκολα του αρνείται συνέπεια, ψυχραιμία και σοβαρότητα. Και στην εξωτερική πολιτική, όπου ένα λάθος κοστίζει περισσότερο από εκατό τηλεοπτικές κορώνες, αυτά δεν είναι καθόλου λίγο.

«Μίλα απαλά και κράτα ένα μεγάλο ραβδί, θα πας μακριά» 😄

Θεόδωρος Ρούζβελτ, 26ος Πρόεδρος των ΗΠΑ