Anna Unfiltered: Από το #ferto στην Καισαριανή, αγορά πλήθουσα η Ελλάς

Θα πει κάποιος διαβάζοντάς με -εύλογα ίσως-, ότι δεν χρωστώ καλή κουβέντα σε κανέναν και μεμψιμοιρώ, διαμαρτυρόμενη για τούτο και για τ’ άλλο. Όμως θα εξαπατώ τον ίδιο μου τον εαυτό, απ’ το κάτοπτρο του οποίου ουδείς δύναται να κρυφτεί, αν, χασκογελώντας ανερυθρίαστα, συνομολογώ, ότι στην κοινωνία που ζούμε «όλα καλά, όλα ανθηρά». Δεν είναι. Η εβδομάδα που πέρασε, μάλιστα, αφαίρεσε ένα ακόμα απ’ τα διαμάντια της παγκόσμιας διανόησης και του σύγχρονου ανώτερου πολιτισμού και έκανε αυτήν την κοινωνία έτι φτωχότερη.

Στα 100 παρά ένα της χρόνια η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μας αποχαιρέτισε, αφήνοντας ανεκτίμητη ιστορική παρακαταθήκη τις ιδιότητες μιας εξέχουσας προσωπικότητας, larger than life. Και δεν θα παραθέσω εδώ το εκτενές βιογραφικό της, ο καθένας μπορεί να το βρει με ένα κλικ. Θα μείνω, όμως, σε εκείνα που η ίδια αφηγήθηκε (ΤΟ ΒΗΜΑ, 2.10.2014): «ήμουν αριστερή, ΕΠΟΝίτισσα, φτωχή και έμαθα ότι είναι καλύτερο να πεθάνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός». Η παγκοσμίου φήμης βυζαντινολόγος που -ανάμεσα στα άλλα αξιομνημόνευτα- έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και η πρώτη γυναίκα Πρύτανης (1976-1981) στα 770 έτη λειτουργίας του.

Υπάρχει αυτή η παροιμία που ομολογεί με κυνισμό, ότι η φτώχια γεννάει ανθρώπους και ο πλούτος τέρατα. Το παράδειγμα της Αρβελέρ δεν είναι το μόνο, που επιβεβαιώνει τα ως άνω. Εκτός από την αριστερή, φτωχή κοπέλα, μέλος της νεολαίας της Αντίστασης, που έζησε και μεγαλούργησε για σχεδόν 100 χρόνια, υπήρξαν κι άλλοι αμέτρητοι, που οι αξίες και οι επιλογές τους τους οδήγησαν στο ίδιο μονοπάτι: της φτώχιας μεν, της Αντίστασης δε. Με μια διαφορά της τάξεως του ‘’ασήμαντου’’, βέβαια: δεν πρόλαβαν να ζήσουν, δεν μεγαλούργησαν. Ήταν οι Κομμουνιστές πατριώτες, που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Όπως και χιλιάδες άλλοι, που εκτελέστηκαν απ’ τον κατακτητή -συνεπικουρούμενου των δωσίλογων, για να μην ξεχνιόμαστε- επειδή ακριβώς δεν άπλωσαν το χέρι και δεν είπαν …#ferto.

Δεν έχει επιβεβαιωθεί, μέχρι τη στιγμή που γράφεται το παρόν άρθρο, η γνησιότητα των ντοκουμέντων, που βρέθηκαν να πωλούνται κάπου στο eBay. Προσωπικά, εικάζω ότι δεν είναι έργο τεχνητής νοημοσύνης. Και πάντως δεν είναι τεχνητό το ρίγος που διαπερνά τη ραχοκοκαλιά μας, κοιτώντας βαθιά στα μάτια αυτών των ανδρών, οι οποίοι -όντες οδεύοντας προς ‘’εννέα όγδοα στης Καισαριανής τον τοίχο’’- ομοιάζουν με Καπετάν-Μιχάληδες, ψηλά κρατώντας το κεφάλι, με ηθικό ανάστημα ανυπέρβλητο και ψυχή ηρωική. Όπως ακριβώς τους είχε αποτυπώσει στο πανί ο Βούλγαρης με ‘’Το τελευταίο σημείωμα’’ το 2017.

Αν κάτι οφείλουμε στους εαυτούς μας, ως έσχατο έστω δείγμα αυτοσεβασμού, είναι να μην καταντούμε οσφυοκάμπτες, χειροκροτητές, αυλοκόλακες, Λουκάδες και Γκρούεζες, με την αξία του κοστουμιού υπερβαίνουσα της αξίας του τομαριού μας. Ας προσπαθούμε να ‘μαστε ευθυτενείς, αγέρωχοι, περήφανοι, με άσβεστο τον πόθο υπεράσπισης ιδανικών, που «αν είναι να πεθάνουμε για το δίκιο, θε να πεθάνουμε για το δίκιο». Κι αυτό σίγουρα δεν θα το κατακτήσουμε με το #ferto!

Η Αρβελέρ, οι 200 της Καισαριανής και το #ferto. Αγορά πλήθουσα η Ελλάς, αναντίρρητα. Αυτό που αναρωτιέμαι, βέβαια, είναι αν όλοι αυτοί οι Θρασύμαχοι, με τη ρητορική δεινότητα και κυρίως την αμετροέπεια, που μπορούν με χαρακτηριστική ευκολία να αποτείουν φόρο τιμής στην Αρβελέρ ή στους 200 και ταυτόχρονα να πανηγυρίζουν φορώντας viral σκουφιά σκύλου, αντιλαμβάνονται σε τι ακριβώς λένε #ferto. Να προσπαθήσει κάποιος να τους εξηγήσει; Μπα! Άδικος κόπος. Το να συνομιλείς με ανόητους, είναι σαν να ανάβεις δάδα στους τυφλούς.