Βασιλική Μιχαλοπούλου στο TheOpinion: «Επιθυμώ να συμβαδίζω με την εποχή μου χωρίς να χάνω τον εαυτό μου»

Η τραγουδίστρια, Βασιλική Μιχαλοπούλου, μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΘΕΜΑ THEOPINION ΜΟΥΣΙΚΗ

Δέσποινα Δαϊλιάνη

30 Ιουνίου 2026, 08:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Πρόσθεσε το theopinion.gr ως προτιμώμενη πηγή στο Google

«Απ’ το λίγο που την ξέρω», η Βασιλική Μιχαλοπούλου συγκαταλέγεται στη νέα γενιά καλλιτεχνών, με ένα μουσικό μέλλον που προδιαγράφεται λαμπρό.

Όμως, για να φτάσεις, σήμερα, να την ακούς να φωτίζει ερμηνευτικά το «Σακάκι» στο πλευρό του Πάνου Βλάχου, να ξεδιπλώνεται στο πρώτο προσωπικό της άλμπουμ, με τίτλο «Ενδεχόμενα», ή να τη συναντάς στις διάφορες μουσικές σκηνές, δεν «Είναι Κρίμα» να μη γνωρίζεις τη διαδρομή που την έφερε μέχρι εδώ;

Βασιλική, από τις δικαστικές αίθουσες βρέθηκες στο μουσικό πάλκο…

Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου και άσκησα τη δικηγορία. Ωστόσο, από τα φοιτητικά μου χρόνια με «έτρωγε το μικρόβιο» της μουσικής.

Η αβεβαιότητα του επαγγέλματος, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν προερχόμουν από ένα μουσικό σχολείο, δεν μου επέτρεπαν να τα αφήσω όλα και να αφοσιωθώ αποκλειστικά σε αυτήν.

Το πήρα απόφαση, όταν, στο πέρασμα του καιρού, μου δόθηκε η ευκαιρία μέσα από ορισμένα τραγούδια, «άνοιξαν πόρτες» και φάνηκε να υπάρχει κάποια προοπτική.

Διαχειρίστηκες, δηλαδή, την ανασφάλεια της επόμενης ημέρας, χωρίς να της επιτρέψεις να αλλοιώσει το όνειρό σου.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή το ήθελα πάρα πολύ, ήμουν διατεθειμένη να αναζητήσω μια άλλη επαγγελματική διέξοδο, η οποία θα μου εξασφάλιζε οικονομική σταθερότητα, χωρίς, όμως, να απαιτεί τον χρόνο και την ευθύνη που συνεπάγεται η δικηγορία.

Είχα πολλή στήριξη και από την οικογένειά μου, κάτι που είναι πάρα πολύ σημαντικό. Από την άλλη, κι η ίδια δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ. Οπότε, κάπως έτσι νομίζω ότι κατάφερα να τα ισορροπήσω.

Ποια ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι;

Για να φτάσω στο επιθυμητό, για μένα, επίπεδο, έπρεπε να αφιερώνω τον περισσότερο χρόνο σε ένα από τα δύο. Αυτή είναι η αντικειμενική προσέγγιση.

Υπήρχε, όμως, κάτι ακόμα: δεν περνούσα καλά στη δουλειά. Μου ήταν δυσβάστακτες κάποιες θυσίες που έπρεπε να κάνω γι’ αυτήν.

Για τη μουσική, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι θυσίες γίνονται συνειδητά και δεν θα «γκρινιάξω».

Το «μικρόβιο» της μουσικής, λοιπόν, υπήρχε από τα φοιτητικά σου χρόνια. Υπήρχε, ενδεχομένως, και κάποιο καλλιτεχνικό υπόβαθρο στην οικογένειά σου;

Κανένα απολύτως! Είμαι η μόνη που ασχολείται και η οικογένειά μου γνωρίζει αυτόν τον χώρο μαζί με εμένα.

Μου άρεσε να παίζω μπροστά σε κόσμο, να τραγουδάω, να χορεύω, αλλά δεν είχα ασχοληθεί ποτέ πρακτικά με κάτι αντίστοιχο. Δεν είχα, δηλαδή, κάποια σχετική δραστηριότητα.

Ως φοιτήτρια, ήμουν μέλος σε μια θεατρική ομάδα. Έτυχε να τραγουδήσω και, κάπως έτσι, μου είπαν ότι ήμουν πολύ καλή και πως θα έπρεπε να το ψάξω περισσότερο.

Το ένα έφερε το άλλο. Στο ωδείο γνώρισα κόσμο. Γνώρισα και τον Γιώργο Καψάσκη, ο οποίος γράφει ακόμη τα τραγούδια μου, και μπήκα σε έναν κύκλο ανθρώπων που είχαν μπάντες και δούλευαν με μουσικούς. Έτσι, όλα πήραν τον δρόμο τους…

Μπορεί να χρειάστηκες παρακίνηση, αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν καταλάβαινες η ίδια πόσο ωραία φωνή έχεις!

Ο καθένας μας ψάχνει να βελτιώσει τις ατέλειες ή τα λάθη σε αυτό που κάνει…

Προφανώς αντιλαμβανόμουν ότι μπορώ να τραγουδήσω —γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, συνεχίζω— αλλά μέχρι και σήμερα εστιάζω στο πού χρειάζομαι περισσότερη δουλειά.

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι από την κυκλοφορία του πρώτου σου προσωπικού άλμπουμ, «Ενδεχόμενα». Από την αρχή, φαίνεται ότι διατηρείς σταθερές συνεργασίες. Ποια στοιχεία αναζητάς στους ανθρώπους, ώστε να τους εμπιστευτείς τα τραγούδια που θα ερμηνεύσεις;

Η γνωριμία μου με τον Γιώργο Καψάσκη μετράει πολλά χρόνια. Είμαστε σαν οικογένεια, οπότε δεν τίθεται θέμα εμπιστοσύνης ή ασφάλειας. Με γνωρίζει και τον γνωρίζω τόσο καλά, με αποτέλεσμα να είναι απολύτως πηγαία όσα γράφει κι εγώ ερμηνεύω.

Από κει και πέρα, σε ό, τι αφορά νέες συνεργασίες που έχουν προκύψει, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το γεγονός ότι θαυμάζω και εκτιμώ τη δουλειά του άλλου, αλλά και ο τρόπος που ταιριάζουμε μεταξύ μας.

Θέλω να συσχετίζομαι με ανθρώπους που είναι πηγαία καλοί, το επιζητώ. Σε ό, τι καινούργιο κάνω, αυτό συμβαίνει επειδή κάποιοι άνθρωποι «τρύπωσαν», με έναν τρόπο, μέσα μου και μου ενέπνευσαν την ασφάλεια να προχωρήσω.

Πώς βίωσες τη μετάβαση σε μια πιο εξωστρεφή δημόσια παρουσία;

Όσον αφορά την προσωπική μου ζωή, είμαι πολύ κλειστός άνθρωπος. Έξω είμαι ιδιαίτερα κοινωνική και αυτό μου αρέσει. Μου δίνει ζωή.

Δεν σου κρύβω πως ήταν δύσκολο να περάσω από το ένα προφίλ στο άλλο. Προσπαθώ, όμως, να υπερνικώ τη σοβαροφάνεια. Σκέφτομαι ότι βρίσκομαι σε μια διαδικασία που βιώνω κάτι τόσο όμορφο, οπότε, γιατί να μην το ζήσω;

Μου αρέσει η χαλαρότητα. Μου αρέσει κάποιος να μπορεί να είναι ο εαυτός του υπό οποιαδήποτε συνθήκη και αυτή η δουλειά μού το προσφέρει απλόχερα.

Απολαμβάνεις τη νομαδική ζωή των καλλιτεχνών, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες;

Μου αρέσει να έχω σταθερά τη βάση μου κάπου, αλλά λατρεύω και τα ταξίδια. Όταν αυτό αρχίζει να συμβαίνει και με τη μουσική, με ενθουσιάζει.

Ρεαλιστικά, δεν λείπεις τόσες πολλές μέρες από το σπίτι σου. Την εισπράττω ως μια ευχάριστη συνθήκη. Αν φτάσει, κάποτε, να είναι κουραστική, θα είναι μια από αυτές τις θυσίες που με ευχαρίστηση θα έκανα για τη μουσική.

Γράφεις μουσική ή και στίχους;

Το προσπαθώ κατά καιρούς, αλλά, δυστυχώς, όχι. Δεν γράφω.

Γιατί όχι;

Είναι συνδυασμός πολλών παραγόντων. Στην αρχή, πίστευα ότι, εκ φύσεως, δεν έχω αυτό το ταλέντο. Βέβαια, δεν είναι κάτι στο οποίο έχω επιμείνει ιδιαίτερα. Έχω ρίξει όλη την ενέργειά μου στο τραγούδι.

Ίσως, πάλι, να είναι και λάθος. Μπορεί να μη γράφω όπως ο Άλκης Αλκαίος, αλλά σίγουρα μπορώ να αποτυπώσω τη σκέψη μου και να εκφράσω το συναίσθημά μου.

Τώρα που το θέτεις, θα προσπαθήσω να το κάνω φέτος. Το έχουν κάνει, άλλωστε, πολλές γυναίκες που θαυμάζω, όπως η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη. Γυναίκες που, πέρα από τις εμβληματικές τους φωνές, έχουν αφήσει το δημιουργικό αποτύπωμά τους.

Τι μουσικές επιρροές και ακούσματα έχεις;

Είναι πολλά και διαφορετικά τα είδη, καθώς ανήκω σε μια γενιά που μπήκε από πολύ νωρίς στον ψηφιακό κόσμο και είχε τη δυνατότητα να ανακαλύψει μεγάλη ποικιλία.

Ο μπαμπάς μου άκουγε λαϊκή μουσική, ενώ η μαμά μου με έφερε σε επαφή με το έντεχνο τραγούδι. Δύο παιδικές μου φίλες, η Λίνα και η Φωτεινή, με μύησαν στον κόσμο του Αλκίνοου Ιωαννίδη, του Σωκράτη Μάλαμα και του Μίλτου Πασχαλίδη.

Παράλληλα, έχω ακούσει πολύ Χάρις Αλεξίου, Τάνια Τσανακλίδου και Ελένη Βιτάλη. Τραγουδιστικά, ένιωθα πάντα κάτι συγγενικό και με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη.

Απολαμβάνω να ακούω και ξένους τραγουδιστές, όπως η Amy Winehouse, η Adele και ο Teddy Swims. Αυτό δεν έχει τελειωμό.

Κατά καιρούς, ανακαλύπτω κι άλλα πράγματα, ίσως και λιγότερο δημοφιλή. Συνεχώς αναζητώ νέα ερεθίσματα.

Συναυλίες θα πας να ακούσεις;

Πηγαίνω σε πολλές συναυλίες —στην Ελλάδα, άλλωστε, η θερινή σεζόν είναι πολύ δυναμική— αλλά και μέσα στη χρονιά δεν σταματάω να παρακολουθώ live, ακόμα και συναδέλφων της δικής μου γενιάς. Προσπαθούμε, όσο μπορούμε, να διατηρούμε αυτήν την επικοινωνία μεταξύ μας.

Βασιλική, πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου, μουσικά, σε ορίζοντα πενταετίας;

Θα ήθελα να διατηρήσω τον ίδιο ενθουσιασμό που είχα στην αρχή. Συχνά, «μπαίνοντας στον χορό», τα βλέπεις όλα πιο ρεαλιστικά. Δεν ζεις, πλέον, ένα παιδικό όνειρο.

Θα ήθελα να παραμείνω σε επαγρύπνηση και να μη βολευτώ με κάτι. Κι αν αυτό συμβεί, να έχω τη διαύγεια να το προσπεράσω, να ανασκουμπωθώ και να συνεχίσω να δημιουργώ καινούργια πράγματα.

Επιθυμώ να συμβαδίζω με την εποχή μου, να εκφράζομαι μέσα σε αυτήν με τρόπο που δεν είναι παράταιρος, χωρίς να χάνω τον εαυτό μου.

Θεωρώ ότι, κάθε καλλιτεχνική προσωπικότητα, διαθέτει και μια περισσή ευαισθησία. Τι σε προβληματίζει και τι σε ευχαριστεί στην εποχή μας;

Πρέπει να έχεις και κάτι «ραγισμένο» μέσα σου. Κάτι παραπάνω να έχεις αισθανθεί, βιώσει, περάσει… Προσωπικά, πάντα με συγκινούσαν περισσότερο αυτοί οι καλλιτέχνες.

Είναι άγρια η εποχή που ζούμε. Σκέφτομαι, καμιά φορά, και ποια δεν ήταν έτσι; Κάθε εποχή έχει έναν διαφορετικό χαρακτήρα στην αγριότητά της.

Τώρα, όλα είναι πάρα πολύ γρήγορα. Θεωρώ ότι βιώνουμε τεράστια παραπληροφόρηση· όλοι κάτι κοινοποιούν, κάτι παραποιούν, έχουν άποψη για κάτι, πολλές φορές χωρίς να είναι επαρκώς ενημερωμένοι ή εκπαιδευμένοι πάνω σε αυτό για το οποίο μιλούν.

Ζούμε σε μια εποχή χωρίς δικαιοσύνη, ευαισθησία, καλλιέργεια. Είναι περίεργοι οι καιροί, απρόσωποι.

Ωστόσο, με ευχαριστεί που υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που παλεύουν κόντρα σε όλο αυτό. Ίσως να μην υπήρξε άλλη εποχή —ίσως αυτό να είναι και το χαρακτηριστικό της— που είναι τόσο ελεγχόμενο το μυαλό μας. Χρειάζεται διπλός και τριπλός κόπος για να παραμείνεις στον πυρήνα σου.

Όταν, λοιπόν, συναναστρέφομαι με ανθρώπους που βλέπω ότι το παλεύουν και το προσπαθούν, είναι ενεργοί στη ζωή τους, αυτό μου δίνει χαρά και κουράγιο. Το ίδιο θέλω να πρεσβεύω κι εγώ. Δεν θέλω να πρεσβεύω, σε καμία περίπτωση, τη «μιζέρια».

Να «σηκώνουμε τα μανίκια» και να ζούμε, να μαθαίνουμε, να διαβάζουμε πολύ, να ενημερωνόμαστε ως πολίτες για όσα συμβαίνουν γύρω μας και να έχουμε άποψη. Υπάρχουν άνθρωποι που όλα αυτά τα διατηρούν ζωντανά και χαίρομαι.