Στέλιος Τσουκιάς στο TheOpinion: «Ζούμε σε μια εποχή που όλα μοιάζουν πολύ κοντά και ταυτόχρονα πολύ μακριά»

Ο Στέλιος Τσουκιάς, με αφορμή την εμφάνισή του στην πόλη, μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

17 Μαρτίου 2026, 08:30

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ο Στέλιος Τσουκιάς επιστρέφει στον δρόμο για ένα ανοιξιάτικο tour, για να παρουσιάσει τον καινούργιο του δίσκο. Πρώτος σταθμός της περιοδείας του είναι η Θεσσαλονίκη.

Ένταση και συνύπαρξη είναι οι δύο άξονες που διατρέχουν τον καινούργιο δίσκο του Στέλιου Τσουκιά, με τίτλο «Στη Δύση».

Από τη μία, η δυναμική ενορχήστρωση, η ηλεκτρική ατμόσφαιρα και τα συναισθηματικά φορτισμένα κομμάτια συνθέτουν το νέο ηχητικό τοπίο. Από την άλλη, στον πυρήνα αυτής της δουλειάς βρίσκεται η έννοια της συνύπαρξης: των μουσικών που μοιράζονται τη σκηνή, της συνάντησης με το κοινό, αλλά και της αντίφασης ανάμεσα στον μαθηματικό και τον μουσικό μέσα του· δύο ιδιότητες που συγκλίνουν στο ίδιο κάδρο.

Στέλιο, τι σηματοδοτεί η «Δύση» για σένα; Είναι ένας γεωγραφικός και πολιτισμικός προορισμός που σε καθόρισε ή, ενδεχομένως, λειτουργεί κι ως ένας συμβολισμός για τη… «δύση» μιας περιόδου της ζωής σου και το πέρασμα σε κάτι καινούργιο;

Η «Δύση», για μένα, είναι περισσότερο μια στιγμή παρά ένας τόπος. Είναι εκείνη η ώρα που το φως αλλάζει και, για λίγο, όλα μοιάζουν διαφορετικά. Κάτι κλείνει τον κύκλο του και κάτι άλλο ετοιμάζεται να αρχίσει, χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι είναι. Σε προσωπικό επίπεδο, νιώθω ότι αυτός ο δίσκος γράφτηκε σε ένα τέτοιο μεταίχμιο.

Δεν είναι απολογισμός, ούτε υπόσχεση για κάτι καινούργιο. Είναι απλώς η στιγμή που κοιτάς τον εαυτό σου χωρίς πολλά φίλτρα και λες: «Εδώ είμαι τώρα». Από κει και πέρα, ο καθένας μπορεί να βρει τη δική του «Δύση» μέσα στα τραγούδια.

Η περιοδεία σου ξεκινά από τη Θεσσαλονίκη, στις 20 Μαρτίου. Τι προσμένεις από αυτήν την πρώτη τετ α τετ συνάντηση του κόσμου της πόλης με το νέο σου υλικό;

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που έχει βαθιά σχέση με τη μουσική και αυτό το νιώθεις αμέσως όταν παίζεις εκεί. Προσωπικά, ανυπομονώ να δω πώς θα «αναπνεύσουν» τα τραγούδια μπροστά σε κόσμο για πρώτη φορά.

Ο δίσκος γράφτηκε στο στούντιο, αλλά η πραγματική του ζωή ξεκινάει στη σκηνή· εκεί που ο κόσμος αντιδρά, τραγουδάει, ιδρώνει μαζί σου.

Αυτή η πρώτη συνάντηση αποτελεί πάντα ένα «άγνωστο έδαφος» και γι’ αυτό ακριβώς έχει τόση ένταση. Έχει και κάτι ακόμα όμορφο αυτή η εκκίνηση από τη Θεσσαλονίκη: η μπάντα έχει ισχυρούς δεσμούς με την πόλη.

Οι περισσότεροι μουσικοί που παίζουμε μαζί, έχουν ζήσει, παίξει και διαμορφωθεί μουσικά εκεί. Οπότε, με έναν τρόπο, νιώθω ότι ξεκινάμε από έναν τόπο που τους είναι οικείος. Αυτό δίνει μια ιδιαίτερη ενέργεια από την αρχή.

Θα σε γυρίσω πίσω στην περίοδο της καραντίνας. Τότε, που οι λέξεις μετατράπηκαν σε μια «σανίδα σωτηρίας». Μπορείς να μας περιγράψεις τον χώρο, τα συναισθήματά σου, τη στιγμή που άρχισες να ξεδιπλώνεις στο χαρτί την… πολυσημία του «Δέλτα»;

Ήταν μια περίοδος περίεργης σιωπής. Οι δρόμοι άδειοι, οι μέρες να μοιάζουν μεταξύ τους και ο χρόνος να κυλάει κάπως αλλιώς. Θυμάμαι πολλά βράδια να ακούω μουσική, να γράφω φράσεις χωρίς να σκέφτομαι αν θα γίνουν ποτέ τραγούδι.

Το «Δέλτα» γεννήθηκε έτσι, σαν μια ανάγκη να μπει κάπου όλο αυτό το συναίσθημα που δεν είχε διέξοδο. Το περίεργο είναι ότι, τότε, δεν σκεφτόμουν καθόλου τη μουσική. Ήταν απλώς λέξεις. Μόνο χρόνια μετά, όταν άκουσα τη μελωδία, κατάλαβα τι δρόμο μπορούσε να ανοίξει αυτό το τραγούδι.

Τι ήταν αυτό που ανακάλυψες για τους στίχους σου μέσα από τις μελωδίες της Λαμπρινής Γρηγοριάδου;

Πολλές φορές, ο ίδιος ο δημιουργός δεν ξέρει ακριβώς τι έχει γράψει. Όταν άκουσα τις μελωδίες της Λαμπρινής, ένιωσα ότι κάποια κομμάτια των στίχων «άνοιξαν» αλλιώς· σαν να φωτίστηκαν από μια άλλη πλευρά.

Έδωσε ρυθμό και ένταση σε πράγματα που εγώ τα είχα γράψει πολύ εσωτερικά, κι αυτό ίσως να ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της συνεργασίας. Οι λέξεις έπαψαν να είναι μόνο δικές μου και έγιναν τραγούδια με μια καινούργια ζωή.

Ο δίσκος σου αποπνέει την έννοια της συνύπαρξης· συνύπαρξης των αντικρουόμενων συναισθημάτων σου, των ιδιοτήτων σου, της δικής σου με το κοινό αλλά και με τους συνεργάτες σου. Είναι αυτή η απάντησή σου απέναντι στη μοναξιά της σύγχρονης εποχής;

Ίσως είναι περισσότερο μια ανάγκη παρά μια απάντηση. Ζούμε σε μια εποχή που όλα μοιάζουν πολύ κοντά και ταυτόχρονα πολύ μακριά. Έχουμε τρόπους να επικοινωνούμε συνεχώς, αλλά πολλές φορές μένουμε μόνοι μέσα σε αυτόν τον «θόρυβο».

Για μένα, η μουσική είναι ένας τρόπος για να σπάσει λίγο αυτή η μοναξιά· στη σκηνή, στο στούντιο, ακόμα κι όταν κάποιος ακούει ένα τραγούδι μόνος του. Εκεί δημιουργείται μια μικρή «γέφυρα», κι αυτό καμιά φορά αρκεί.

Ανάμεσα στη «μοναχικότητα» ενός στούντιο και στον «θόρυβο» των συναυλιών, πού νιώθεις πιο κοντά στον εαυτό σου;

Και στα δύο, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Στο στούντιο υπάρχει μια σιωπή που σε φέρνει πολύ κοντά σε αυτό που θέλεις να πεις. Είναι σαν να ψάχνεις μέσα σου.

Στη σκηνή, όμως, συμβαίνει κάτι άλλο. Τα τραγούδια παύουν να είναι μόνο δικά σου. Γίνονται κοινή εμπειρία. Υπάρχει ένταση, παλμός, μια αίσθηση ότι, για λίγο, όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο.

Αν πρέπει να διαλέξω, μάλλον θα πω τη σκηνή. Εκεί, τα τραγούδια παίρνουν πραγματικά φωτιά!

Ανυπομονώ να τα παίξουμε ζωντανά στο SOUL, στις 20 του μήνα, και να συναντηθούμε. Νομίζω ότι εκεί θα πάρουν την πραγματική τους μορφή.