Papazó στο TheOpinion: «Μου βγαίνει να είμαι διαρκώς ανήσυχος»

Ο Papazó, ο δημιουργός του πιο viral μουσικού «Μπαλκονιού», μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

15 Μαρτίου 2026, 09:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ο Papazó ανεβαίνει στη σκηνή του WE με ένα μουσικό πρόγραμμα γεμάτο «ΑΝ-ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ».

«Η ξαφνική αναγνωρισιμότητα, οι ευθύνες είτε μιας μουσικής παραγωγής είτε αυτές απέναντι στους ασθενείς, σου δημιουργούν μια ψυχική… ανισορροπία»!

Ο Papazó, κατά κόσμον Βασίλης Παπαζώτος, παίρνει μια μικρή ανάσα από τις υποχρεώσεις του ως ειδικευόμενος οφθαλμίατρος κι έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει τα νέα του κομμάτια, καθώς και διασκευές που έχουν ακουστεί στο πιο δημοφιλές μουσικό «Μπαλκόνι».

Papazó, είσαι ένας άνθρωπος που συνδυάζει την ιατρική και τη μουσική. Ποια καλή πρακτική υιοθετείς για να χωρούν και τα δύο στην καθημερινότητά σου;

Μακάρι να είχα τη λύση… Η σύντομη απάντηση είναι ότι δεν κοιμάμαι!

Για να είμαι ειλικρινής, μου βγαίνει να είμαι διαρκώς ανήσυχος. Στα σχολικά μου χρόνια, από το ωδείο πήγαινα κατευθείαν στο ποδόσφαιρο. Μέχρι τα δεκαέξι, ασχολούμουν επαγγελματικά με τον αθλητισμό. Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, παράλληλα με τις σπουδές καταπιάστηκα με τη μουσική και τη μουσική παραγωγή.

Πολλές φορές, αυτό είναι εξοντωτικό για τον οργανισμό μου. Με την απήχηση, μάλιστα, που έχει πάρει το project με το «Μπαλκόνι», δυστυχώς έχω θυσιάσει και μεγάλο μέρος της προσωπικής μου ζωής. Όλο αυτό συνέβη πολύ γρήγορα και δεν υπάρχει κάποιο «εγχειρίδιο» που να σου λέει πώς να διαχειριστείς ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί κάθε μέρα να θέλουν κάτι από σένα.

Ωστόσο, με χαροποιεί πολύ το γεγονός ότι το κοινό που με ακούει ή έρχεται στις συναυλίες μου, είναι, συχνά, μεγαλύτερο από μένα. Είναι δύσκολο για έναν καλλιτέχνη να καταφέρει κάτι τέτοιο.

Όλες αυτές οι ενασχολήσεις, βέβαια, απαιτούσαν και απαιτούν πειθαρχία.

Θα πω αυτό το κλισέ, δηλαδή ότι είμαι άνθρωπος του προγράμματος. Προσπαθώ, μέσα στη μέρα μου, να διατηρώ ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για να μπορώ να χωρέσω όλα όσα θέλω να κάνω.

Καθένα από τα παραπάνω, καλύπτει μια διαφορετική πτυχή του εαυτού μου. Έτσι έχω μεγαλώσει, είναι αναπόσπαστα κομμάτια μου. Για παράδειγμα, μέχρι και σήμερα εξακολουθώ να παίζω ποδόσφαιρο με τους φίλους μου, συμμετέχουμε σε τουρνουά 5x5.

Οι ισορροπίες σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο ίσως να δοκιμάστηκαν, ωστόσο η στήριξη που δέχτηκες από το περιβάλλον σου αποτέλεσε ένα επιπλέον λιθαράκι σε αυτήν την επιτυχία…

Εκατό τοις εκατό! Ίσως αυτός να είναι ο κυριότερος παράγοντας της επιτυχίας μου. Σε μια τέτοια διαδρομή υπάρχουν πάρα πολλές απογοητεύσεις, οι οποίες, από ένα σημείο και μετά, γίνονται καθημερινότητα.

Η στήριξη, τόσο της οικογένειάς μου όσο και των φίλων μου, είναι σημαντική. Χωρίς αυτήν, μπορεί σήμερα και να μη μιλούσαμε οι δυο μας…

Οι γονείς μου είναι οδοντίατροι. Ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα στο σπίτι, η μητέρα μου έγραφε ποιήματα. Αυτή ήταν που με πίεσε να πάω στο ωδείο, στην αρχή δεν ήθελα με τίποτα!

Ήταν πάντα υποστηρικτικοί. Βέβαια, υπήρχε και το άγχος για το αν θα παρατούσα την ιατρική. Μέχρι στιγμής, προσπαθώ να τα συνδυάζω και τα δύο.

Οι ασθενείς σου, πλέον, σε αναγνωρίζουν;

Ναι, από μια ηλικία και κάτω με αναγνωρίζουν. Έχουν συμβεί πολλά περιστατικά στο νοσοκομείο, τα οποία εμπεριέχουν το κομμάτι της αναγνωρισιμότητάς μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει να συνδέονται, αλλά αναπόφευκτα αυτό συμβαίνει.

Με αφορμή, λοιπόν, τη DIY ψηφιακή σκηνή που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, μίλησέ μας για το «Μπαλκόνι» σου.

Πρόκειται για το μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού, στο κέντρο της Αθήνας. Μπορεί, λοιπόν, να έβγαινα κάθε μέρα σε αυτό, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ την ομορφιά της συγκεκριμένης γωνίας.

Δύο χρονιά πριν, έκανα μια διασκευή στο «ZARI» της Σάττι κι αυτό ήταν το πρώτο μου βίντεο. Στη συνέχεια, άρχισα να καλώ τους συνεργάτες μου για να τραγουδήσουν. Ουσιαστικά, δημοσιευόταν ένα βίντεο κάθε Κυριακή την ίδια ώρα.

Όλο αυτό άρχισε να ανεβαίνει σταδιακά και μετά εκθετικά, καθώς έρχονταν όλο και πιο αναγνωρίσιμοι καλλιτέχνες με τους οποίους ήθελα να συνεργαστώ, αλλά και νέοι ανερχόμενοι δημιουργοί.

Τον χειμώνα, που σκοτεινιάζει νωρίς κι έχει και κρύο, το project μεταφέρεται στο bedroom studio που έχω διαμορφώσει.

Είναι ένα project, το οποίο εξελίσσεις. Παρατήρησα σε ένα βίντεο ότι έχεις εντάξει και τη νοηματική.

Η Θελξιέπεια είναι μια καλλιτέχνιδα, η οποία παράγει βίντεο στη νοηματική. Ήθελα να υπάρχει και μια τέτοια προσθήκη στο «Μπαλκόνι». Όταν είναι οικονομικά εφικτό, προσπαθώ αυτό να συμβαίνει και στα live μου.

Papazó, όλα τα «όχι» σου έγιναν «ναι» κι αυτό μόνο σε καλό σου βγήκε. Αναφέρομαι και στο γεγονός ότι δεν ήσουν υπέρ των διασκευών, επιζητούσες περισσότερο την πρωτότυπη μουσική.

Πριν ξεκινήσω αυτό το project, δεν έκανα ποτέ διασκευές. Έγραφα μόνο πρωτότυπα κομμάτια.

Ίσως αυτή να είναι η ειδοποιός διαφορά. Νομίζω ότι σε κάθε κομμάτι υπάρχει το υφολογικό χαρακτηριστικό, που επιτρέπει στον ακροατή να καταλάβει ότι πρόκειται για μια δική μου διασκευή.

Πριν υπάρξεις στον χώρο, ήσουν κι ο ίδιος θαυμαστής κάποιων καλλιτεχνών. Ποιους από αυτούς έχεις φιλοξενήσει στο «Μπαλκόνι» σου;

Είναι πολλοί… Τον Κωστή Μαραβέγια, με τον οποίο έχουμε γυρίσει δύο βίντεο. Την Ελεωνόρα Ζουγανέλη.

Θυμάμαι, μικρό παιδί, να ακούω στο ραδιόφωνο τον Γιάννη Πλούταρχο και, τελικά, να τον φιλοξενώ στο «Μπαλκόνι» μου. Κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα συνειδητοποιήσεις.

Δεν έχω συνεργαστεί με καλλιτέχνη του οποίου το έργο δεν θαυμάζω. Εκτιμώ όσους έρχονται.

Καλλιτεχνικά, συμπράττεις και με τον Akyla. Ποια η γνώμη σου για το τραγούδι και την ελληνική συμμετοχή στη Eurovision;

Με τον Akyla γνωριζόμαστε τουλάχιστον τρία χρόνια. Έχουμε γράψει πολλά κομμάτια μαζί, το «Ατελιέ» έχει γίνει η πιο μεγάλη επιτυχία.

Η τελευταία μας συνεργασία με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ νομίζω πως προσδίδει μια διαφορετική χροιά και αίσθηση σε αυτό το κομμάτι, και φανερώνει και το μουσικό εύρος του Akyla ως καλλιτέχνη. Είναι πολυδιάστατος.

Το τραγούδι θεωρώ ότι είναι ευφυέστατο. Έχει όλα όσα χρειάζεται ένας διαγωνισμός, όπως είναι η Eurovision.

Νομίζω ότι όλοι κλάψαμε τη στιγμή, που επί σκηνής αγκαλιάζει τη μαμά του. Κάτι μέσα μας «ξύπνησε».

Ο Akylas είναι πολύ ικανός, από τους καλύτερους performer που έχουμε αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα. Είναι ένα όνειρο αυτό που ζει, και όλοι χαιρόμαστε πολύ για όσα του συμβαίνουν.

Με έναν τρόπο, η Eurovision σε περιτριγυρίζει…

Step 1: Έλα στο «Μπαλκόνι». Step 2: Πηγαίνεις στη Eurovision. Κάπως έτσι πάει το πράγμα… Πέρυσι ήρθε η Κλαυδία, φέτος ο Akylas και η Αντιγόνη που εκπροσωπεί την Κύπρο.

Η αλήθεια είναι ότι μου έγιναν προτάσεις να συμμετάσχω είτε ως μουσικός παραγωγός είτε ως στιχουργός, αν αυτό με ρωτάς. Δεν νομίζω, όμως, ότι είναι κάτι κοντά στο δικό μου ύφος. Επίσης, δεν προλάβαινα να το κάνω και αυτό.

Μουσικά και στιχουργικά, από πού αντλείς την έμπνευσή σου;

Η έμπνευση ξεκινά, καταρχάς, από την προπόνηση. Πρέπει να γράφεις μέχρι να προκύψει κάτι που να σου αρέσει και να είναι αξιόλογο. Δεύτερον, αυτό που πιστεύω ότι συνδέει την ιατρική με τη μουσική μου φύση, είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις χρειάζεται παρατηρητικότητα.

Μου αρέσει να παρατηρώ τι γίνεται γύρω μου, τον κόσμο: μια κουβέντα που θα ακούσω στο μετρό, μια κοπέλα που είναι αγχωμένη, έναν άνθρωπο που περπατά στη βροχή ή προσφέρει ένα λουλούδι σε κάποιον άλλον. Όλα αυτά καταγράφονται με έναν τρόπο μέσα μου κι όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, οι ιστορίες συνδέονται.

Το «Ατελιέ», για παράδειγμα, είναι ένα σύμπλοκο από πολλές εικόνες που είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου. Υπάρχει μια αλληγορία σε όλες αυτές. Επιδιώκω ο στίχος να περιέχει εικόνες, οι οποίες να μπορούν να μεταφράζονται από τον ακροατή ανάλογα με τις προσλαμβάνουσές του.