Μαρία και Στέλλα Παπά στο TheOpinion: Οι δίδυμες εικαστικοί που έφτασαν μέχρι το Φεστιβάλ Καννών

Η τέχνη μπορεί να ξεκινήσει από διαφορετικές αφετηρίες, όμως συχνά καταλήγει να λειτουργεί ως κοινή γλώσσα έκφρασης, συναισθημάτων και προσωπικών βιωμάτων.

Η Μαρία Παπά και η Στέλλα Παπά, δύο δημιουργοί από τη Λάρνακα της Κύπρου, ακολουθούν ξεχωριστές επαγγελματικές πορείες στον χώρο της πληροφορικής και των οικονομικών, ωστόσο μοιράζονται την ίδια βαθιά ανάγκη για καλλιτεχνική δημιουργία.

Μέσα από τη ζωγραφική, οι δύο καλλιτέχνιδες μεταφέρουν προσωπικές εικόνες, σκέψεις και ιστορίες, δίνοντας στο κοινό τη δυνατότητα να γνωρίσει τον δικό τους εσωτερικό κόσμο.

Η Μαρία Παπά αντλεί έμπνευση από ανθρώπους, τοπία και στιγμές της καθημερινότητας, με ιδιαίτερη αγάπη για την Αθήνα, την οποία αποτυπώνει συχνά στα έργα της μέσα από έντονα χρώματα και συμμετρικές συνθέσεις. Παράλληλα, η ενασχόλησή της με την εικονογράφηση βιβλίων του πατέρα της, του Κύπριου λαϊκού ποιητή Αντώνη Γαβριήλ Παπά, αποκαλύπτει τη στενή σχέση της τέχνης με την οικογενειακή της παράδοση και τις προσωπικές της αναφορές.

Από την άλλη, η Στέλλα Παπά έχει καταφέρει να αποκτήσει έντονη διεθνή παρουσία, με συμμετοχές σε σημαντικές εκθέσεις, biennale και διεθνείς διοργανώσεις σε Ευρώπη και Αμερική. Η δουλειά της επικεντρώνεται κυρίως στο πορτρέτο και στη συναισθηματική δύναμη των ανθρώπινων εκφράσεων, αξιοποιώντας στοιχεία αφαιρετικής και σύγχρονης τέχνης. Με αφορμή τη μέχρι τώρα πορεία τους, οι δύο καλλιτέχνιδες μιλούν για την έμπνευση, τη δημιουργική διαδικασία, τις προσωπικές τους επιρροές και τη σχέση τους με την τέχνη σήμερα.

Όσα είπαμε με την Μαρία Παππά

Πώς θα περιγράφατε τη διαδρομή σας από την πληροφορική προς τη ζωγραφική;

Ασχολούμαι παράλληλα με την πληροφορική και τη ζωγραφική. Η πληροφορική μου έδωσε πειθαρχία και τρόπο σκέψης, ενώ η ζωγραφική είναι ο τρόπος να εκφράζομαι δημιουργικά

Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε μαθήματα ζωγραφικής και να εξελίξετε τη δημιουργική σας πλευρά;

Η ζωγραφική μου άρεσε από πάντα και έκανα κυρίως πορτραίτα με μολύβι. Ήθελα όμως να εξελιχθώ και να μάθω νέες τεχνικές και υλικά, οπότε όταν το επέτρεψε η δουλειά μου ξεκίνησα μαθήματα ζωγραφικής

Πώς επηρεάζει η καθημερινή σας εργασία την καλλιτεχνική σας ματιά;

Η δουλειά μου μού έδωσε υπομονή και με έμαθε να σκέφτομαι εναλλακτικούς τρόπους για να λύνω προβλήματα. Αυτό το εφαρμόζω και στη ζωγραφική, δοκιμάζοντας διαφορετικές τεχνικές και αφιερώνοντας χρόνο στα έργα μου.

Η Αθήνα εμφανίζεται συχνά ως πηγή έμπνευσης στα έργα σας. Τι είναι αυτό που σας “κρατά” σε αυτή την πόλη καλλιτεχνικά;

Η Αθήνα με εμπνέει γιατί συνδυάζει ιστορία, πολιτισμό και ελευθερία. Οι αρχαιότητες που υπάρχουν μέσα στην καθημερινότητα της πόλης δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και μου δίνουν έμπνευση.

Στα έργα σας κυριαρχούν έντονα χρώματα και συμμετρία. Τι εκφράζει αυτή η επιλογή για εσάς;

Η συμμετρία για μένα εκφράζει την ισορροπία της ζωής, ότι υπάρχουν και καλές και δύσκολες στιγμές χωρίς να χάνουμε την ελπίδα μας. Τα έντονα χρώματα δείχνουν την αισιοδοξία και τη θετική μου ενέργεια.

Υπάρχει κάποιο έργο σας που θεωρείτε σημείο αναφοράς στη μέχρι τώρα πορεία σας;

Ναι, το έργο “Ψάχνοντας Αγάπη στο Λιμάνι” είναι σημείο αναφοράς για μένα, γιατί μου χάρισε το πρώτο μου διεθνές βραβείο. Απεικονίζει έναν άνδρα που περιμένει στο λιμάνι με φόντο τα φώτα της πόλης και μέσα από αυτό άρχισα να δίνω πιο προσωπικό χαρακτήρα στα έργα μου.

Πόσο σημαντική είναι για εσάς η σύνδεση της τέχνης με την οικογενειακή σας παράδοση;

Είναι πολύ σημαντική για μένα, γιατί μεγάλωσα μέσα σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Ο πατέρας μου, Αντώνης Γαβριήλ Παπάς, είναι ποιητής με πολλές διακρίσεις και βιβλία. Μάλιστα, έχουμε συνεργαστεί και μαζί σε βιβλία που έχω εικονογραφήσει.

Όσα είπαμε με την Στέλλα Παππά

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη ζωγραφική, παρά την ακαδημαϊκή σας πορεία στα οικονομικά;

Η ζωγραφική μπήκε στην ζωή μου όταν μπήκε στις ζωές όλων μας ο κορονοϊός και έψαχνα ένα τρόπο να εκφράσω όσα συναισθήματα και σκέψεις και προβληματισμούς ήταν παγιδευμένοι στην ψυχή και το μυαλό μου.

Τι σας οδήγησε να επικεντρωθείτε κυρίως στο πορτρέτο ως καλλιτεχνική έκφραση;

Με οδήγησε η ανάγκη να αποτυπώνω το συναίσθημα και την ανθρώπινη ψυχή πίσω από τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου. Το πορτρέτο για μένα δεν είναι απλώς μια εικόνα· είναι ένας διάλογος ανάμεσα στο βλέμμα, τις εμπειρίες και τα συναισθήματα του ανθρώπου που απεικονίζεται. Μέσα από τα πρόσωπα νιώθω πως μπορώ να εκφράσω ιστορίες, ευαισθησίες και εσωτερικές μάχες με έναν τρόπο άμεσο και αληθινό.

Περιγράφετε τα έργα σας ως «ημερολόγιο συναισθημάτων». Τι σημαίνει πρακτικά αυτό στη δημιουργία σας;

Για μένα κάθε έργο λειτουργεί σαν μια καταγραφή στιγμών, σκέψεων και εσωτερικών διακυμάνσεων. Δεν ζωγραφίζω απλώς αυτό που βλέπω, αλλά αυτό που αισθάνομαι τη στιγμή της δημιουργίας. Τα χρώματα, οι κινήσεις και οι μορφές γίνονται ένας προσωπικός τρόπος έκφρασης, σαν σελίδες ενός συναισθηματικού ημερολογίου.

Πώς αποφασίζετε τα χρώματα και τις υφές που χρησιμοποιείτε σε κάθε έργο;

Συνήθως τα χρώματα προκύπτουν αυθόρμητα, ανάλογα με το συναίσθημα ή την ενέργεια που θέλω να αποδώσω. Άλλοτε επιλέγω έντονες αντιθέσεις για να εκφράσω ένταση και πάθος, και άλλοτε πιο ήπιους τόνους για να δημιουργήσω μια αίσθηση ηρεμίας ή ευαισθησίας. Οι υφές προσθέτουν βάθος και κάνουν το έργο πιο “ζωντανό”, σχεδόν σαν να μεταφέρει την ένταση της στιγμής.

Η αποστασιοποίηση από τον ρεαλισμό είναι συνειδητή επιλογή. Τι θέλετε να πετύχετε μέσα από αυτό;

Ναι, είναι μια συνειδητή επιλογή γιατί δεν με ενδιαφέρει η απόλυτη πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Με ενδιαφέρει περισσότερο η αίσθηση, η ενέργεια και το συναίσθημα που αφήνει μια μορφή. Μέσα από την αποστασιοποίηση από τον ρεαλισμό, ο θεατής έχει χώρο να νιώσει, να ερμηνεύσει και να συνδεθεί προσωπικά με το έργο.

Πώς βιώνετε τη διεθνή παρουσία και τις εκθέσεις σε τόσο διαφορετικά πολιτιστικά περιβάλλοντα;

Είναι μια εμπειρία ιδιαίτερα συγκινητική και δημιουργική. Κάθε πολιτιστικό περιβάλλον “διαβάζει” τα έργα με διαφορετικό τρόπο και αυτό με βοηθά να βλέπω την τέχνη μέσα από νέες οπτικές. Παρά τις διαφορές κουλτούρας, είναι όμορφο να συνειδητοποιώ πως το συναίσθημα μέσα στην τέχνη παραμένει μια παγκόσμια γλώσσα.

Υπάρχει κάποια διάκριση ή συμμετοχή που θεωρείτε καθοριστική για την πορεία σας μέχρι σήμερα;

Κάθε συμμετοχή και κάθε διάκριση έχει τη δική της σημασία, γιατί αποτελεί μια επιβεβαίωση ότι η δουλειά μου επικοινωνεί με τον κόσμο. Ωστόσο, πιο καθοριστικές θεωρώ τις στιγμές όπου ένιωσα πως το έργο μου άγγιξε πραγματικά έναν θεατή ή δημιούργησε έναν συναισθηματικό διάλογο. Αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη αναγνώριση.

Τι θα θέλατε να “κρατήσει” ο θεατής όταν βλέπει ένα έργο σας για πρώτη φορά;

Θα ήθελα να κρατήσει ένα συναίσθημα — ακόμη κι αν δεν μπορεί να το εξηγήσει με λόγια. Να νιώσει πως το έργο του μίλησε προσωπικά, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα. Αν ένας πίνακας μπορεί να δημιουργήσει μια μικρή εσωτερική σύνδεση ή σκέψη, τότε νιώθω πως έχει ολοκληρώσει τον σκοπό του.