Γεράσιμος Ανδρεάτος στο TheOpinion: «Είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε με τον άλλον»

Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, ο Παντελής Θαλασσινός, η Βιολέτα Ίκαρη, η Γεωργία Νταγάκη και το μουσικό σύνολο «Μαΐστρος», ανεβαίνουν στη σκηνή του Θεάτρου Γης την Πέμπτη, 4 Ιουνίου, και ενώνουν τις φωνές τους σε μια συναυλία προσφοράς.

Η παράσταση, «Η ζωή μου, ο άλλος», συνδυάζει ποίηση, αφήγηση και μουσική, προσεγγίζοντας διαχρονικά ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη και τη σχέση με τον «άλλον».

Στο πλαίσιο αυτής, αγαπημένοι καλλιτέχνες θα ερμηνεύσουν τραγούδια από το προσωπικό τους ρεπερτόριο αλλά και παραδοσιακά από διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας, με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο να τιμά τον Πόντο, «ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι του Ελληνισμού» κατά τον ίδιο.

Όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, κύριε Ανδρεάτε, υπάρχει ένα τραγούδι που μας συντροφεύει σε κάθε αποχωρισμό. Ένα τραγούδι που, όσες φορές κι αν το ακούσουμε, μας συγκινεί το ίδιο…

Οι εξαιρετικοί στίχοι του Μιχάλη Γκανά και η εμβληματική μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου συνοδεύουν, από το 1996, ομάδες και ανθρώπους που αποχωρίζονται, τραγουδώντας «Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε»…

Το συγκεκριμένο τραγούδι το λάτρεψα, αλλά και ο κόσμος με «αγκάλιασε» μέσα από αυτό. Η αγάπη, που πρεσβεύει, είναι ο τρόπος με τον οποίο ζω και αντιμετωπίζω τα πράγματα.

Καθώς η αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλον, πώς ερμηνεύεται για εσάς αυτός ο «άλλος»;

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να ζήσει μόνος του. Είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε με τον άλλον, όποιος κι αν είναι αυτός, όποιον επιλέγουμε εμείς να είναι ο δικός μας «άλλος».

Πιστεύω ότι όλα θα είχαν λυθεί και ο κόσμος θα ήταν ένας «παράδεισος», αν συνειδητοποιούσαμε πόση σημασία έχει ο διπλανός μας για να μπορούμε να ζούμε όλοι σε πλήρη αρμονία.

Τη δική σας διαδρομή, ποιος «άλλος» την καθόρισε;

Είμαι ένας ευτυχής άνθρωπος, γιατί έχω πάρα πολλούς «άλλους» που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου· από τη μητέρα και τον πατέρα μου, τα αδέρφια μου, τις συντρόφους μου, τους φίλους μου, τα παιδιά μου μετέπειτα μέχρι τους συνεργάτες μου.

Όλοι όσοι έχω συνεργαστεί, συνυπάρξει, τραγουδήσει μαζί τους, όσοι έχουμε μοιραστεί ένα τραπέζι, μια συζήτηση, ακόμα κι ένα δάκρυ, είναι οι «άλλοι» της ζωής μου. Νιώθω πάρα πολύ ωραία σε αυτήν την ιδέα.

Αισθάνομαι τόσο «μεγάλος», που μπορώ να χωρέσω ολόκληρο τον πλανήτη. Θα ήθελα να μπορώ να γνωρίζω όλους τους ανθρώπους, που υπάρχουν στη Γη, για να μοιραστώ συναισθήματα και αγάπη.

Κύριε Ανδρεάτε, θα λέγατε ότι σας εκφράζει περισσότερο η συνάντηση με το κοινό από τη δημιουργία ενός δίσκου; Υπάρχει, δηλαδή, συνειδητή «αποστασιοποίηση» από μια λογική συνεχούς δισκογραφίας;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω σταματήσει να κυκλοφορώ καινούργια τραγούδια. Μάλιστα, από δω κι έπειτα, θα έχετε κάτι νέο από μένα κάθε είκοσι μέρες. Οι καταστάσεις, όμως, έχουν αλλάξει και τα πράγματα, πια, φτάνουν στους αποδέκτες με διαφορετικό τρόπο.

Η δισκογραφία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι η αφορμή για να πούμε κάτι ζωντανά με τον κόσμο. Αυτό είναι το ζητούμενο, κι όσο πιο πολλά τραγούδια υπάρχουν τόσο περισσότερα έχουμε να μοιραστούμε με το κοινό.

Έχοντας παρακολουθήσει συνεντεύξεις σας, παρατήρησα έναν προβληματισμό σε σχέση με το πώς έχει διαμορφωθεί η σύγχρονη μουσική πραγματικότητα…

Πράγματι, είναι μια σκέψη που έχω μοιραστεί δημόσια, αλλά απευθύνεται σε ανθρώπους μιας ηλικίας και πάνω. Με τους μικρότερους δεν μπορώ να μοιραστώ κάτι τέτοιο, γιατί δεν έχουν ζήσει όσα εμείς. Ίσως δεν κατανοούν, κιόλας, ποιος είναι ο Καζαντζίδης, ο Γαβαλάς, ο Θεοδωράκης…  

Βέβαια, δεν τους αδικώ. Για να είμαστε ειλικρινείς, κάθε άνθρωπος έχει ως σημείο αναφοράς τα τραγούδια που παράγονται την εποχή που ζει, δημιουργεί, ερωτεύεται και βιώνει νέες εμπειρίες.

Θα ήθελα, όμως, οι νέες γενιές να γνωρίζουν τον Μίκη Θεοδωράκη. Θα ήθελα τα νέα παιδιά να πάρουν ένα μεγάλο παράδειγμα από αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο για το πώς να ζουν, να αγωνίζονται για τους ίδιους και για τον συνάνθρωπό τους, για τα δικαιώματά τους, για την ελευθερία. Αλλά η εποχή μάς προλαβαίνει…

Συγκεκριμένα τώρα, με την τεχνητή νοημοσύνη στη ζωή μας, προβληματίζομαι ιδιαίτερα. Φανταζόμαστε διάφορα, αλλά δεν ξέρουμε αυτό πού θα οδηγήσει.

Δεν σας κρύβω ότι έχω συναντήσει ανθρώπους, οι οποίοι μου έχουν παρουσιάσει τραγούδια, χωρίς, ωστόσο, να έχουν οι ίδιοι ιδέα από μουσική. Κάπως έτσι, με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, προκύπτει ένα ολοκληρωμένο τραγούδι, τραγουδισμένο από φωνές που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα.

Όλο αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να οδηγήσει σε κάτι όμορφο. Οι μηχανές δεν έχουν συναισθήματα και δεν μπορούν να κάνουν αυτό που κάνει ο άνθρωπος: να πάει κόντρα στο κατεστημένο και να δημιουργήσει από μέσα του εκείνη την ιδέα που θα ανοίξει μια πόρτα σε κάτι άγνωστο, οδηγώντας μας όλους κάπου αλλού.

Οι μηχανές ξέρουν αυτό που υπάρχει, δεν ξέρουν αυτό που δεν υπάρχει. Εμένα μου αρέσουν η ανθρωπιά, το λάθος, το ημιτελές, η προσπάθεια, ο μόχθος…

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που, όταν το λέτε, νιώθετε ότι καταθέτετε κάτι βαθιά προσωπικό;

Δεν είναι μόνο ένα, κι αυτό αλλάζει με τον καιρό. Αυτήν την περίοδο, για παράδειγμα, μου αρέσει πάρα πολύ το τραγούδι «Κι εσύ θα φύγεις» με το οποίο καταπιαστήκαμε —ένα τραγούδι που είχε πει τόσο ωραία ο Τόλης Βοσκόπουλος— κάνοντας, από την πλευρά μας, μια πιο εσωτερική και αφαιρετική προσπάθεια, με δύο κιθάρες.

Ανυπομονώ να το τραγουδήσω στο κοινό. Νιώθω ότι έχω να μοιραστώ και να πω κάτι με τους φίλους μου, θα ήθελα να δω την ίδια συγκίνηση και στα δικά τους μάτια.

Επίσης, δεν βλέπω την ώρα να ηχογραφήσω και να παρουσιάσω ένα τραγούδι που μου έστειλε, πριν από μερικούς μήνες, ένας μουσικός από την Κέρκυρα, με το οποίο έχω συγκλονιστεί. Επειδή το θεωρώ πολύ σημαντικό και θέλω να του δώσω ακόμα μεγαλύτερη τύχη, κάλεσα έναν πολύ σπουδαίο φίλο, τον δικό σας Θεσσαλονικιό, Δημήτρη Ζερβουδάκη, για να το πούμε μαζί.

Αυτό το τραγούδι είναι τόσο όμορφο και ανθρώπινο. Λαχταράω να το κυκλοφορήσουμε.

Πότε αισθάνεστε ότι κάτι αγγίζει την ουσιαστική επικοινωνία με τον κόσμο;

Αν αυτό του δημιουργεί ένα συναίσθημα, μια συγκίνηση. Αν «ανοίγει» την ψυχή και το μυαλό προς δρόμους που, πριν, δεν είχε σκεφτεί, και τον «ταρακουνά», του «λέει» κάτι άλλο…

Πληροφορίες

«Η ζωή μου, ο άλλος»

Με τους: Γεράσιμο Ανδρεάτο, Παντελή Θαλασσινό, Βιολέτα Ίκαρη, Γεωργία Νταγάκη, μουσικό σύνολο «Μαΐστρος»

Τα κείμενα αποδίδει ο ηθοποιός, Δημήτρης Αλεξανδρής

Θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη

Πέμπτη 4 Ιουνίου & ώρα 21:00 (oι πόρτες ανοίγουν στις 20:00)

Εισιτήρια: ticketservices.gr

Τα έσοδα από τη συναυλία θα διατεθούν, μέσω του Γενικού Φιλόπτωχου Ταμείου, σε υποτροφίες φοιτητών που χορηγεί μηνιαία η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης

Συντελεστές

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Πάνος Δημητρακόπουλος

Επιμέλεια κειμένων: Ηλίας Λιαμής

Μουσικοί: Πάνος Δημητρακόπουλος (κανονάκι), Σωτήρης Μαργώνης (βιολί), Βαγγέλης Μαχαίρας (μπουζούκι, λαούτο), Γιώργος Θεοδωρόπουλος (πιάνο), Τάκης Φραγκούς (κοντραμπάσο), Δημήτρης Εμμανουήλ (τύμπανα, κρουστά), Διονύσης Θεοδώσης (κλαρίνο, καβάλ)

Τεχνικοί ήχου: Γιώργος Καρυώτης, Ευτύχης Γιαννακούρας

Διοργάνωση: Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης – Γραφείο Νεότητας

Εκτέλεση παραγωγής: Μελωδικό Καράβι