Αλεξάνδρα Ούστα στο TheOpinion: «Αισθάνομαι από τις τυχερές γυναίκες ηθοποιούς»

Η ηθοποιός, Αλεξάνδρα Ούστα, μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΜΑ THEOPINION

Photo credits: Χριστίνα Δενδρινού

Δέσποινα Δαϊλιάνη

20 Μαρτίου 2026, 07:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Πρόσθεσε το theopinion.gr ως προτιμώμενη πηγή στο Google

Υπάρχει, τελικά, «Ο Τέλειος Φόνος»; Η απάντηση θα δοθεί επί σκηνής του Δημοτικού Θεάτρου Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη».

Ο Τόνι Γουέντις, πρώην πρωταθλητής του τένις, ανακαλύπτει ότι η σύζυγός του, Μάργκο, τον απατά με τον συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, Μαρκ Χάλιντεϊ.

Αποφασίζει, λοιπόν, να ξεφορτωθεί τη σύζυγό του για να κληρονομήσει την περιουσία της. Προκειμένου να μην κινήσει τις υποψίες της αστυνομίας, αναθέτει τη δολοφονία της σε έναν παλιό γνωστό του με βεβαρημένο παρελθόν, τον Τσαρλς Σουάν.

Με «όπλα» τον εκβιασμό και την οικονομική αποζημίωση, ο Γουέντις αναγκάζει τον Σουάν να σκοτώσει τη γυναίκα του, σχεδιάζοντας, έτσι, το… τέλειο έγκλημα!

Λίγο πριν ανάψουν τα φώτα της σκηνής, η Αλεξάνδρα Ούστα μας ξεναγεί στον κόσμο της ηρωίδας της, Μάργκο…

Αλεξάνδρα, η αλήθεια είναι πως έχουμε καιρό να σε δούμε στη θεατρική σκηνή της Θεσσαλονίκης.

Πράγματι. Για επαγγελματικούς λόγους έχω πολύ καιρό να έρθω, και είμαι χαρούμενη που μου δίνεται, τώρα, η ευκαιρία.

Έχω φίλους στη Θεσσαλονίκη, μου αρέσει και η πόλη πάρα πολύ. Όταν, μάλιστα, όλο αυτό συνδυάζεται και με δουλειά, γίνεται ακόμα καλύτερο. Είναι μια αφορμή για να ξανατολμήσεις το ταξίδι.

Ξεκινάμε, λοιπόν, την περιοδεία μας πριν ολοκληρωθεί η σεζόν· μια περιοδεία, βέβαια, που θα συνεχιστεί και το καλοκαίρι.

Με ποια κριτήρια επιλέγεις τα θεατρικά έργα στα οποία συμμετέχεις; Οι προτάσεις του Γιώργου Φρατζεσκάκη, για παράδειγμα, έχουν μια ροπή προς το αστυνομικό, το αινιγματικό, ενσωματώνοντας και τη διάδραση με το κοινό.

«Ο Τέλειος Φόνος» είναι ένα αμιγώς έργο μυστηρίου, ένα αστυνομικό θρίλερ που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια των θεατών. Η παράστασή μας, όμως, δεν είναι διαδραστική. Το κοινό δεν έχει άποψη όπως στο «Αθώος ή Ένοχος», το άλλο έργο του Γιώργου Φρατζεσκάκη.

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, όταν διαπιστώνω πως κάτι είναι ενδιαφέρον και προσφέρει μια πρόκληση —τα περισσότερα έργα έχουν στοιχεία για να ανακαλύψεις— δεν τίθεται θέμα επιλογής.

Όταν μου έγινε η πρόταση για αυτό το concept και τον συγκεκριμένο ρόλο, την αποδέχτηκα σχεδόν αμέσως. Μου φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Με αφορά το μυστήριο, όπως και τα κοινωνικά στοιχεία που εμπεριέχει η παράσταση.

Με ποια πρόκληση, δηλαδή, ήρθες αντιμέτωπη, ενσαρκώνοντας τη Μάργκο;

Η Μάργκο αποπνέει την κλασική φινέτσα και την κομψότητα των γυναικών της δεκαετίας του ’50. Αισθανόμουν ότι είναι πάρα πολύ μακριά από μένα.

Οπότε, έπρεπε να φέρω την Αλεξάνδρα πιο κοντά στη Μάργκο· στον τρόπο που στέκεται, στήνεται, σκέφτεται. Είχα να διανύσω μια απόσταση για να φτάσω εκεί. Αυτό, για μένα, είχε ενδιαφέρον.

Η ηρωίδα σου παγιδεύεται ανάμεσα στις ενοχές για την απιστία της και στον τρόμο μιας απειλής, την οποία αντιλαμβάνεται;

Εξαρχής γνωρίζουμε ότι η Μάργκο έχει εραστή. Ωστόσο, αποφασίζει να λήξει αυτήν τη σχέση, δίνοντας άλλη μία ευκαιρία στον γάμο της.

Το γεγονός ότι παρέκκλινε από έναν συμβατικό έγγαμο βίο και σε συνδυασμό με το κοινωνικό της status, έχουν να κάνουν, σίγουρα, με το κομμάτι των ενοχών που φέρει. Έτσι, δεν διαισθάνεται τον κίνδυνο που διατρέχει η ζωή της. Δεν τον έχει αντιληφθεί, σαν να φοράει παρωπίδες.

Σε κάθε παράσταση ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο. Αισθάνομαι, πια, ότι αυτή η γυναίκα οριακά κακοποιείται ψυχολογικά μέσα στον γάμο της. Εξαιτίας των ενοχών της, δεν το παραδέχεται ούτε στον ίδιο της τον εαυτό, και συνεχίζει να μένει και να παλεύει για αυτόν τον γάμο.

Τελικά, ο τέλειος φόνος, το τέλειο έγκλημα, υπάρχει;

Πρόκειται για ένα έργο ανατροπών… Στην προκειμένη περίπτωση, ο τέλειος φόνος μάλλον δεν υπάρχει!

Αλεξάνδρα, τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός στην Ελλάδα σήμερα;

Είναι ένας διαρκής αγώνας· να τρέξεις, να μάθεις, να σε δουν, να σε θέλουν… Δεν είναι πάντα εύκολα τα πράγματα.

Βέβαια, αισθάνομαι από τις τυχερές γυναίκες ηθοποιούς. Ξεκίνησα, δηλαδή, με φόρα, με τύχη και με όλα τα καλά.

Στην πορεία μου, σαφώς υπήρξαν διαστήματα που έπρεπε να κυνηγήσω ακόμα περισσότερο τις καταστάσεις για να μπορέσω να δουλέψω. Όπως, επίσης, και περίοδοι που δεν δούλεψα. Σε αυτές, όμως, με ενδιέφερε πάντα να βρίσκομαι σε εγρήγορση.

Με το μουσικό κομμάτι ασχολείσαι ακόμη;

Έτσι έγινε η αρχή. Φοίτησα στο ωδείο στα χρόνια του Δημοτικού, συνέχισα σε μουσικό Γυμνάσιο κι έπειτα σε συμβατικό Λύκειο. Ακολούθησαν σπουδές σε μουσική σχολή, για άλλα δύο-τρία χρόνια, πάνω στο τραγούδι και στην κιθάρα. Μέσα από εκείνη τη σχολή γνώρισα το κομμάτι της υποκριτικής, με ένα musical.

Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά χρόνια να ασχοληθώ ενεργά με τη μουσική. Ακούω συνέχεια —δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν— και τραγουδάω, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, αλλά μέχρι εκεί. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πολύ στη δύναμη της εξάσκησης.

Είστε μια καλλιτεχνική οικογένεια. Δεν ξέρω κατά πόσο το μικρότερο μέλος της θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτόν τον δρόμο…

Ο μικρός μας έχει δείξει καλλιτεχνικές ανησυχίες σε διάφορα και διαφορετικά πράγματα. Εμείς τον χαιρόμαστε και τον απολαμβάνουμε. Από κει και πέρα, ό, τι είναι να μάθει ή να δοκιμάσει, θα το ανακαλύψει μόνος του στην πορεία, χωρίς πίεση.

Άλλωστε, είναι πολύ μικρός. Του αρέσουν κι άλλα πράγματα εκτός από τα καλλιτεχνικά. Ανακαλύπτει σιγά σιγά τον κόσμο.

Δεν ανησυχώ καθόλου. Η ζωή είναι του καθενός, είναι μία και πρέπει να την επιλέξει, να την ευχαριστηθεί και να υποστεί τις όποιες συνέπειες έχει το καθετί.

Την κριτική που αφορά την επαγγελματική σου δραστηριότητα, πώς τη διαχειρίζεσαι;

Το θέμα είναι από ποιον προέρχεται η κριτική. Ζούμε και σε μια εποχή, κατά την οποία όλοι έχουμε άποψη και όλοι έχουμε την ευκαιρία να την εκφράσουμε…

Αν προέρχεται από κάποιον που έχει σχηματίσει μια άποψη χωρίς να έχει δει τη δουλειά μου, εκεί δεν με ενδιαφέρει. Όταν, όμως, κάποιος δει αυτό που κάνω και σχολιάσει στοχευμένα, ανοίξει ένας εποικοδομητικός διάλογος κι αυτό έχει νόημα, φυσικά και θα τον ακούσω.