Στον… τάκο όσοι γκρινιάζουν με τις παρελάσεις…

• Ε, λοιπόν πάρτε το χαμπάρι! Μας αρέσουν οι παρελάσεις! Συγκινούμαστε μπροστά στην γαλανόλευκη, θυμόμαστε δικές μας παρελάσεις με ζήλο και νοσταλγία, αναλογιζόμαστε τις εθνικές αξίες και το χρέος μας προς αυτές και ανατριχιάζουμε μπροστά στον ιερό αυτόν θεσμό! Κι αν εσείς δεν τα αισθανόσαστε όλα αυτά, ε, τότε εσείς χάνετε! Η χαρά της συμμετοχής σε μία κοινή εθνική εορτή είναι σημαντική και κρίμα για όσους αυτοεξαιρούνται από αυτήν!
• Ξεχάστε λοιπόν τις εμμονικές προσεγγίσεις και αφήστε το βλέμμα σας να θαυμάσει ένα καλά εκπαιδευμένο τμήμα μαθητών ή στρατιωτών να παρελαύνει με καμάρι πίσω από την Σημαία μας! Είναι σίγουρο, θα σας αρέσει!

Οι παρελάσεις είναι τελετές που, για ένα έθνος σαν το δικό μας, αποτελούν το σημείο συνάντησης των νεκρών με τους ζωντανούς, του σήμερα με την ιστορική στιγμή που η Πατρίδα τα έδωσε όλα, σε έναν αγώνα που έμεινε στην ιστορία!

Οι παρελάσεις είναι θεσμός, μία παράδοση με στοιχεία μεταφορικά και συμβολικά αλλά και στόχο, αποστολή και νόημα!

Προσομοιάζουν ως πορείες ανθρώπων και σχηματισμών τις παρελάσεις που γίνονται όταν μία πόλη απελευθερώνεται! Αυτό αναπαριστούν: την αέναη πορεία των νικητών μας, την ώρα που τους υποδέχεται ως λυτρωτές οι άμαχοι στους δρόμους για να τους αποθεώσουν!

Αποτελούν εκδηλώσεις μνήμης και τιμής προς τους πεσόντες ήρωες και όσους αγωνίστηκαν για την Πατρίδα!

Στόχος τους παράλληλα είναι να ανυψώσουν το ηθικό και το Πατριωτικό συναίσθημα των πολιτών, αφού αυτοί βλέπουν με τα μάτια τους ότι οι φρουροί του Έθνους μας, τα στρατευμένα νιάτα είναι εδώ, αψεγάδιαστα, έτοιμα, εκπαιδευμένα και αποφασισμένα να τους υπερασπιστούν από κάθε εξωτερική επιβουλή!

Ταυτόχρονα αποτελούν τονωτική ένεση ηθικού προς όσους παρελαύνουν! Αυτοί, γνωρίζοντας την αποθέωση την ώρα της παρέλασης, από τους πολίτες, συνειδητοποιούν το χρέος και την αποστολή τους, που δεν κούφιες διαταγές, σχέδια επί χάρτου, αντικειμενικοί σκοποί και γραφειοκρατία αλλά η προστασία όλων αυτών των συμπατριωτών, κάτι που αποτελεί ύψιστο καθήκον αλλά και προνόμιο!

Οι παρελάσεις δεν είναι κάποιες φθαρμένες συνήθειες, που τις επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο επειδή έτσι συνηθίσαμε!

Είναι ιερές τελετές που φέρνουν σε πρώτο πλάνο την έννοια της Πατρίδας, που συμβολικά εμφανίζεται πρώτη όλων με το σύμβολο της, την γαλανόλευκη!

Κάποιοι δεν νιώθουν τίποτε μπροστά σε μία παρέλαση!

Ε, λοιπόν… αυτοί χάνουν! Αυτοί δεν αισθάνονται την πλημμυρίδα όμορφων πατριωτικών συναισθημάτων! Αυτό είναι απώλεια!

Είμαστε όμως κι εμείς που μας πλημμυρίζει η συγκίνηση ενώπιον της παρέλασης, σαν κι αυτής που σήμερα έχουμε στην Θεσσαλονίκη!

Ριγείς μπροστά στη σημαία, ανατριχιάζεις όταν ακούς τα εμβατήρια, νιώθεις έναν κόμπο στον λαιμό καθώς ένα άψογα κινούμενο άγημα, είτε στρατιωτών, είτε μαθητών, προσκόπων, φουστανελοφόρων ή οτιδήποτε άλλων νέων ή και ολιγότερο νέων βαδίζει ζωηρά και με ορμή αλλά και πλήρη ομοιογένεια, χάρη και αρμονία.

Θυμάσαι παλιές δικές σου παρελάσεις, αναπολείς τα παιδικά σου χρόνια όταν οι γονείς σου σε έφερναν κάπου εδώ να δεις την παρέλαση, ψάχνεις στα βλέμματα των νέων που παρελαύνουν λίγη από την ορμή των δικών σου νιάτων και βουρκώνεις.

Γιατί αυτό είναι η παρέλαση! Είναι μία γραμμή που έρχεται από τα παλιά! Είναι η τελετή στην οποία ο αγαθός Πατριωτισμός φουντώνει μέσα σου, καθώς θυμάσαι τις αρετές τις φυλής, τους αγώνες των προγόνων, τα επιτεύγματα όσων προηγήθηκαν και τα όσα συγκροτούν την Ελλάδα μας!

Και τότε συνειδητοποιείς αυτόματα ότι εσύ, ως πρόσωπο, ως βιολογική μονάδα δεν είσαι ένα φτερό στον άνεμο, που ήρθε, θα βαδίσει και θα χαθεί στο πέρασμα των χρόνων! Αλλά ότι είσαι μέλος ενός συνόλου, ότι ανήκεις κάπου, ότι η μικρή υπόσταση σου διογκώνεται όταν ανακαλύπτει πως διαθέτει διαδρομή, καθήκον, χρέος.

Οι παρελάσεις λοιπόν, πέρα από όλα τα παραπάνω είναι μέσα, εργαλεία, αγωγοί! Είναι αυτά που μας κάνουν να συνειδητοποιούμε τα στοιχεία της κοινότητας μας. Είναι μέσα διάδοσης και ενδυνάμωσης του Πατριωτισμού!

Γι’ αυτό και πρέπει όχι απλώς να τα διατηρήσουμε αλλά να τα κάνουμε όλο και πληρέστερα, όλο και λαμπρότερα!

Ανήκω σ αυτούς που απολαμβάνουν τις παρελάσεις! Τις αντιλαμβάνομαι προσωπικά ως μυσταγωγίες που μού προσφέρουν πολλά!

Συγκινούμαι, αναπολώ, δακρύζω!

Γνωρίζω επίσης ότι κάποιους δεν τους αγγίζουν τέτοιες προσεγγίσεις και αρχίζουν τις (τόσο βαρετές) κουβέντες εναντίον των παρελάσεων, κάνοντας λόγο για μπανάλ, μιλιταριστικές συνήθειες που είναι άχρηστες στον μοντέρνο κόσμο μας ή για απομεινάρια χουντικών και εθνικιστικών εποχών.

Όποιος δεν νιώθει… αυτός χάνει!

Όποιος αποφασίζει να αυτοεξαιρεθεί από όλα αυτά που συγκροτούν την αγνή έννοια της Πατρίδας είναι ο χαμένος!

ΥΓ: Την καλύτερη απάντηση έδωσαν χτες τα παιδιά που παρήλασαν στην Θεσσαλονίκη! Υπό καταρρακτώδη βροχή! Τους πρότειναν να ματαιώσουν την παρέλαση και αυτά απάντησαν… “όχι, θα έχουμε κάτι να θυμόμαστε! Τιμούμε αυτούς που σκοτώθηκαν, εμείς για λίγη βροχή θα δειλιάσουμε”, είπαν τα παιδιά και έγιναν τα πιο χαμογελαστά μουσκίδια που έχουμε δει ποτέ!