Στον… τάκο όσοι δεν ακούν την ιστορία

Γνώρισα τον Αμντουλάχ, ας τον πούμε έτσι, ένα Ιρανό μεσήλικα προοδευτικό πολίτη σε ένα επιχειρηματικό συνέδριο πριν από περίπου τρία χρόνια. Έκτοτε αλλάζουμε καμιά φορά μηνύματα, πάντα όταν η χώρα του βγαίνει στην κορυφή της ειδησεογραφίας, που το κάνει δυστυχώς για τους λάθος λόγους, μόνο για κακές, βίαιες ειδήσεις.

Προχτές πανηγύριζε! “Είναι η πρώτη φορά που γεννιέται μία ελπίδα ότι οι μουλάδες θα πέσουν”, μού είπε καθώς έβλεπε από το γραφείο του τις βόμβες των Ισραηλινών και των Αμερικανών να λαμπαδιάζουν διάφορα κυβερνητικά κτίρια στο κέντρο της Τεχεράνης!

Προσπάθησα να μπω στη θέση του. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να αντιληφθείς πώς ένας άνθρωπος μπορεί να χαίρεται όταν ξένες δυνάμεις βομβαρδίζουν την ίδια του την πατρίδα!

Μ’ αυτά που έχει περάσει είναι λογικό, σκέφτηκα!

Ο συνομιλητής μου όπως και εκατομμύρια άλλοι Ιρανοί ζούνε τη ζωή τους κάτω από μία στυγνή δικτατορία. Δεν μιλάμε μόνο για ένα ανελεύθερο καταπιεστικό καθεστώς που καταπατά κάποια από τα βασικά ανθρώπινη δικαιώματα, είναι και θεοκρατικό- σκοταδιστικό επιπλέον. Όλο το κοινωνικό- πολιτειακό- κρατικό σύστημα κανοναρχείται από τα πιο οπισθοδρομικά στοιχεία της χώρας, από άτομα που μεγαλώνουν μέσα στον ισλαμοφασισμό και τον ασκούν σε κάθε συλλογική δραστηριότητα.

Πολύ εύκολα ένας επαγγελματίας, ένας επιστήμονας, ένας επιχειρηματίας μπορεί να κατηγορηθεί για ενέργειες κατά των Μουλάδων και να συρθεί χωρίς καμία διαδικασία στη φυλακή. Ο αριθμός των απαχθέντων και των αγνοουμένων είναι άγνωστος, αλλά σίγουρα τεράστιος.

Για τις γυναίκες ας μην κάνουμε καλύτερα καμία κουβέντα.

Η Φατίμα, επίσης Ιρανή, την οποία γνώρισα πέρυσι στη Βηρυτό, τα περιέγραψε όλα με τα μελανότερα χρώματα. Το καθεστώς συμπεριφέρεται στις γυναίκες σαν υπανθρώπους, μέχρι και Αστυνομία Ηθών έχει ιδρύσει για να παρακολουθεί μεθοδικά τα νεανικά ξεσπάσματα, για να επιβάλει την μπούργκα και να απλώνει παντού ένα θλιβερό όσο και πνιγηρό δίχτυ καταπίεσης.

Βέβαια, δεν ευτύχησαν ποτέ να νιώσουν την στοργή των προοδευτικών διαδηλωτών, την συμπαράσταση της κοινωνίας της Δύσης, ούτε καν των γυναικών που μάχονται για την ισότητα! Βλέπετε, οι φιλόστοργες προοδευτικές “πσυχούλες” της Δύσης κινητοποιούνται μόνο όταν η καταπίεση προέρχεται από κάποιον Δυτικό, όλες οι άλλες περιπτώσεις τους αφήνουν παγερά διάφορες.

Οι δύο Ιρανοί γνωστοί μου είχαν να μου διηγηθούν εκατοντάδες ιστορίες καταπίεσης και στυγνής διακυβέρνησης από τους φανατικούς ισλαμοφασίστες, πάνω στους οποίους κολλάνε (όπως και σε κάθε καθεστώς), οι κάθε είδους γλύφτες και συμφεροντολόγοι και δρουν ανεξέλεγκτοι και χωρίς τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο.

Οι Μουλάδες με πρώτο τον Αγιατολάχ Χομεϊνί κάνουν τους φιλοπρόοδους ανθρώπους του, φορείς ενός από τους πρώτους και τους σημαντικότερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας να στενάζουν κάτω από την μπότα τους.

Οι άνθρωποι βλέπουν τους βομβαρδιστές τους ως σωτήρες, αυτή είναι η ειρωνική πραγματικότητα σήμερα στο Ιράν!

Είναι μουσουλμάνοι και προσβλέπουν στους Εβραίους και τους Χριστιανούς για τη χώρα τους.

Βέβαια η επίθεση δεν έγινε γιατί Τραμπ και Νετανιάχου σκέφτονται τον Ιρανικό λαό. Την αποφάσισαν για τα δικά τους συμφέροντα, τα οποία μπορεί να ξεκινούν από την αφαίρεση από τον χάρτη ενός μη ελεγχόμενου από αυτούς καθεστώτος και να φτάνουν μέχρι τον έλεγχο του πετρελαίου.

Ωστόσο, πολλές φορές… μπρος στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα!

Είναι θαυμάσιο όταν κάτι καλό προωθείται, όχι επειδή οι ισχυροί το προτάσσουν, αλλά επειδή ως κίνηση εναρμονίζεται με κάποιες άλλες, τις οποίες αυτοί θέλουν. Είναι αυτό που πολλοί ονομάζουν “ταύτιση συμφερόντων” και αποτελεί συνταγή επιτυχίας. Εάν κατορθώσεις να παρουσιάσεις τα δικά σου συμφέροντα ως ταυτόσημα με αυτά των ισχυρών τότε νικάς.