Στον… τάκο οι καθ’ έξιν οργισμένοι διαδηλωτές- ταραξίες!

Στην Πατρίδα μας όπως και σε κάθε μεσογειακή χώρα δεν είναι φαινόμενο να μπολιάζεται με έναν βαθύ συναισθηματισμό κάθε ανθρώπινη δράση. Οι άνθρωποι παθιάζονται με την δουλειά τους, βουτάνε στον έρωτα, διαλαλούν τις αγάπες τους, αφήνονται να παρασυρθούν σε εξάρσεις χαράς, πόνου, λύπης, απογοήτευσης, επιτυχίας.

Η πολιτική κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις σ’ αυτήν την συναισθηματική ακράτεια, εδώ και δεκαετίες.

Δεν είναι ασύνηθες αυτή η ροπή να τους οδηγεί στον φανατισμό, στο σημείο δηλαδή εκείνο της συναισθηματικής κατάστασης που το άτομο προτιμά  να χάσει την ψυχραιμία του και να αντιδράσει ακόμη και με βία από το να ηρεμήσει μέσω της αδράνειας και της συνετότερης στάσης.

Φανατισμένοι υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Ο πολιτικός φανατισμός όπως και κάθε φανατισμός αναπτύσσεται κυρίως μέσα σε αδούλευτα μυαλά.

Μία από τις κύριες εκφάνσεις του πολιτικού φανατισμού είναι η μεταφορά της πολιτικής διαφοράς σε προσωπική υπόθεση. Ο φανατικός από ένα σημείο και μετά νιώθει να φουντώνει μέσα του ως προσωπικό του θέμα το μίσος εναντίον ενός πολιτικού του αντιπάλου. Αντιλαμβάνεται αυτήν την πολιτική διαφορά ως απόλυτα ικανό παράγοντα ώστε να του προκαλέσει την προσωπική του απέχθεια ή ακόμη και το μίσος για έναν πολιτικό της άλλης πλευράς. Σ’ αυτόν τον (κατηφορικό) τρόπο οικοδόμησης πολιτικών- προσωπικών διαφορών παίζουν ρόλο όλα! Από τις πολιτικές θέσεις και απόψεις μέχρι τον τρόπο ομιλίας, ένδυσης και συμπεριφοράς του “εχθρού”. Αιτία εμμονής μπορεί να γίνει ακόμη και το γέλιο, ένας μορφασμός, τα φουντωτά φρύδια, μία κίνηση του χεριού, η κόμμωση, όλα!

Από το πες-πες κάποιοι νομίζουν ότι έχουν προσωπικές διαφορές, ότι αποκτούν δικαιολογημένα σοβαρό προσωπικό ζήτημα!

Αυτό ζούμε με τον Άδωνι Γεωργιάδη…

Η κατάσταση μαζί του έχει ξεφύγει τόσο πολύ, σε σημείο να διερωτόμαστε εάν ο ίδιος γεννά αυτές τις αντιδράσεις στους άλλους, λόγω της πολιτικής συμπεριφοράς του ή οι αντιδράσεις όσων του επιτίθενται είναι εκείνες που πυροδοτούν την ιδιαίτερη πολιτική συμπεριφορά του!

Υπάρχουν άνθρωποι που τον αντιπαθούν για στοιχεία του που δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική του υπόσταση, πολύ δε περισσότερο με την ιδιότητα του υπουργού, που λίγοι έχουν την δυνατότητα και την ευχέρεια να παρακολουθούν.

Βέβαια, οι περισσότεροι δεν του συγχωρούν το στοιχείο της δυναμικής αντεπίθεσης, που τον διακρίνει!

Αλλά αυτό το αστείο πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει.

Ο ίδιος πρέπει να είναι πιο εγκρατής γιατί ως πολιτικός οφείλει να είναι πιο θεσμικός και καθωσπρέπει.

Όχι ότι αυτό θα τον σώσει από τους φανατικούς που τον κατατρέχουν, αλλά τουλάχιστον θα στέκεται εκεί που πρέπει.

Κακά τα ψέματα. Το στοιχείο του φανατισμού και της αντίληψης περί προσωπικής διαφοράς κυριαρχεί στον κόσμο της Άκρας Αριστεράς. Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι πρέπει οπωσδήποτε να προβούν σε μία πράξη αποδοκιμασίας εναντίον του Γεωργιάδη γιατί νιώθουν ότι τους πνίγει το δίκιο. Και ότι έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν!

Αστεία πράγματα.

Οι πολιτικές διαφορές, οι διαφορετικές απόψεις για το τι είναι καλό και τι καταστροφικό για την χώρα δεν περνούν μέσα από τις προσωπικές διαφορές, ούτε είναι ζητήματα προσωπικής συμπεριφοράς και αντίδρασης.

Η πολιτική είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο, δύσκολο και ουσιώδες από ένα “γιούχα”.

Απλώς μερικοί άνθρωποι αυτό μόνο είναι ικανοί να κάνουν…