Στον… τάκο ο τουρισμός!

• Υπέροχο το ελληνικό καλοκαίρι αλλά… χωρίς Έλληνες!
• Τι να την κάνουμε την βαριά βιομηχανία όταν αυτή αποδίδει και μεγαλουργεί, όχι για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του αλλά για όλους τους -συμπαθείς κατά τα λοιπά- Βαλκάνιους και άλλους αλλοδαπούς;
• Όλοι οι εμπλεκόμενοι, κυβέρνηση, ξενοδόχοι, τουριστικοί επιχειρηματίες, αυτοδιοίκηση πρέπει επιτέλους να διευκολύνουν τον Έλληνα να χαίρεται τον τόπο του!

Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία λένε ότι το 2025 ήταν «χρονιά-ρεκόρ» για τον τουρισμό με σχεδόν 38 εκατομμύρια αφίξεις και 23,6 δισ. ευρώ έσοδα για την ελληνική οικονομία. Οι υπολογισμοί των επιχειρηματιών του κλάδου λένε ότι φέτος όλα τα οικονομικά στοιχεία θα βελτιωθούν, έστω και λίγο! Οι αφίξεις θα πλησιάσουν τα 40 εκ. και τα συνολικά έσοδα τα 25 δισ. ευρώ.

Αν με ρωτάτε, θα προτιμούσα να είχαμε 40 ή 45 εκ έσοδα με 10 ή 20 εκ τουρίστες, αντί δηλαδή να πανηγυρίζουμε για τον αριθμό των αφίξεων να εργαζόμαστε ώστε κάθε τουρίστας να αφήνει πολύ περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα, απολαμβάνοντας φυσικά όλο και καλύτερες υπηρεσίες και καταναλώνοντας τα ποιοτικότερα αγαθά. Αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση…

Το ζήτημα που νομίζω ότι γίνεται ξεκάθαρο στα μάτια όποιου περάσει ένα διήμερο στη Χαλκιδική ή σε οποιοδήποτε άλλον “επώνυμο” ελληνικό τουριστικό προορισμό, είναι ο περίφημος αφελληνισμός του ελληνικού καλοκαιριού.

Αυτό που γράφουν δηλαδή χιλιάδες επισκέπτες στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για το “Greek Summer” έχει πάρει πλέον το νόημα ενός ελληνικού καλοκαιριού χωρίς Έλληνες.

Ο μέσος πολίτης της χώρας δυσκολεύεται να κάνει διακοπές, η ακρίβεια τον έχει τσακίσει.

Οι περισσότεροι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο κόστος ενός καταλύματος, που στην καλύτερη περίπτωση θα είναι στα 80-100 ευρώ την ημέρα, στον λογαριασμό της ταβέρνας, του καφέ, της ξαπλώστρας, της ομπρέλας.

Με τα χίλια ζόρια η μέση ελληνική οικογένεια θα πάει ένα τετραήμερο, με τίποτε κάτι παραπάνω σε διάρκεια.

Η ακρίβεια, που έχει σαρώσει τα πάντα, γίνεται ακόμη πιο επώδυνη στις τουριστικές περιοχές, καθιστώντας τες απρόσιτες για τους περισσότερους. Την ίδια ώρα Βαλκάνιοι και λοιποί Ευρωπαίου, από χώρες που μέχρι προ 20ετίας έρχονταν στη Μακεδονία για να μαζεύουν ροδάκινα και στο διάλειμμα έκαναν και το μπάνιο τους στη θάλασσα, απλώνουν την αρίδα τους με περισσή αλαζονεία και αμετροέπεια στις μέχρι πρότινος ερημικές παραλίες και τα γραφικά χωριουδάκια μας.

Δεν είναι ωραία εικόνα αυτή! Οι Έλληνες είμαστε φιλόξενοι και καταδεκτικοί. Μας αρέσει να υποδεχόμαστε τους ξένους και αυτοί να χαίρονται τον τόπο μας. Αλλά στο σχήμα ξένος-φιλοξενία-εκτίμηση της υποδοχής…

Όταν αυτό διαταράσσεται και έχουμε ανθρώπους που νομίζουν ότι μας κάνουν χάρη ή ότι τους πέφτουμε και λίγοι ή ότι επισκέπτονται την Ελλάδα με την μαγκιά τους, τότε η φιλοξενία και η καλή διάθεση πάει περίπατο.

Όπως πάει περίπατο όταν ο καθένας μας συνειδητοποιεί πως όλη αυτή η ομορφιά, όλες οι καλοκαιρινές απολαύσεις, όλο αυτό που από παιδιά μάθαμε να λέμε ανέμελο ελληνικό καλοκαιράκι δεν είναι πια για εμάς μα μόνο για τους φιλοξενούμενους μας! Δυστυχώς δεν είμαστε μακριά από τέτοιες καταστάσεις.

Για το λόγο αυτό όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς και επιχειρήσεις θα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με το ζήτημα και να φτιάξουν ένα σοβαρό πρόγραμμα το οποίο θα επιτρέψει σε εκατομμύρια Έλληνες να κάνουν διακοπές σαν άνθρωποι.

Η μεν κυβέρνηση θα πρέπει να διπλασιάσει τα κονδύλια για τον κοινωνικό τουρισμό.

Οι ξενοδόχοι, οι εστιάτορες, οι επιχειρηματίες εστίασης και οι λοιποί του χώρου θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως είναι πολύ καλύτερα γι’ αυτούς να χάσουν πρόσκαιρα ένα μικρό ποσοστό από τα κέρδη τους παρά να χάσουν τον Έλληνα τουρίστα για πάντα. Έτσι, να προσφέρουν καλύτερες τιμές στα αγαθά και τις υπηρεσίες τους για να επιτρέψουν στον πολίτη να χαίρεται τον τόπο του. Και αυτός θα το εκτιμήσει και μακροπρόθεσμα πάλι θα βγει κερδισμένος.