Στον… τάκο ο διχασμός με αφορμή (και) τον Καποδίστρια!

• Μην γελιόμαστε! Μην αυταπατώμεθα! Είμαστε μία βαθιά διχασμένη κοινωνία που δεν χάνει την ευκαιρία η μισή να επιτεθεί στην άλλη μισή!
• Μετά την κατάρρευση των διαχωρισμών “Δεξιά- Αριστερά” ή “Έχοντες- Μη έχοντες” μία γραμμή υπάρχει ανάμεσα μας: εθνοφύλακες και εθνομηδενιστές! Άλλωστε είναι η μόνη ευκρινής διαχωριστική γραμμή σε όλη τη Δύση!
• Το δίπολο αναδεικνύεται με κάθε πιθανή και απίθανη αφορμή! Τώρα, μαλώνουμε για την κινηματογραφική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Ι. Καποδίστρια!

Από τη μία πλευρά είμαστε εμείς, οι Πατριώτες, οι Εθνικόφρονες, οι άνθρωποι που ταυτίζουμε το συλλογικό καλό με την έννοια της Πατρίδας και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απλώσουμε τη Φιλοπατρία ως κοινό αγαθό, αξία και προτεραιότητα στη ζωή και την καθημερινότητα μας.

Μας αρέσει η παράδοση και η διατήρηση της, οι αξίες του Ελληνισμού αλλά περισσότερο η αίσθηση ότι σ αυτόν τον κόσμο εμείς πάμε μαζί, ενωμένοι οι Έλληνες κάτω από τα ίδια λάβαρα, με κοινές αξίες που όταν εφαρμόζονται κάνουν την Πατρίδα καλύτερη, πιο προκομένη και ζηλευτή, δηλαδή περισσότερο όμορφη για να υποδεχθεί αυτούς που αγαπάμε περισσότερο, τους επιγόνους μας!

Έχουμε φυσικά κι εμείς τα χούγια μας, τους ακραίους, τους βερμπαλισμούς και την άπιαστη θεωρία, τις παλιές αμαρτίες, τα ιστορικά λάθη και ντουλάπες με σκελετούς!

Ποιος δεν έχει άλλωστε!

Αλλά στον λεγόμενο Πατριωτικό χώρο, που διαπερνά οριζόντια το κομματικό σύστημα, κυριαρχεί η θετικότητα, όχι ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία και η εχθροπάθεια. Και αυτό γιατί ο γνήσιος Πατριώτης νιώθει Πατριώτης γιατί προτάσσει την έννοια της Πατρίδας, δηλαδή της Κοινότητας! Ο γνήσιος Πατριώτης αγαπά την Πατρίδα του και καταλαβαίνει τον γείτονα που αγαπά την δική του! Μην τον συγχέουμε με τον Εθνικιστή!

Από την άλλη πλευρά έχουμε τους λεγόμενους Προοδευτικούς, εθνομηδενιστές, κοσμοπολίτες, όπως θέλετε πείτε τους που δεν έχουν τις παραπάνω ευαισθησίες.

Πιστεύουν σε άλλα πράγματα. Επικεντρώνουν στα ατομικά δικαιώματα, σέβονται σα θεότητα τις ιδεολογίες τους και τους αρέσει να κοιτούν κάθε άνθρωπο με τον ίδιο σεβασμό, άσχετα αν ο καθένας κουβαλά τα δικά του. Γι αυτούς η συλλογικότητα είναι ιερό τοτέμ αλλά δεν περιλαμβάνει την έννοια της Πατρίδας. Οι περισσότεροι απ αυτούς είναι αντιπατριώτες είτε για λόγους οικογενειακής παράδοσης, είτε επειδή έχουν κακές μνήμες από το παρελθόν είτε επειδή ταυτίζονται με την Αριστερά!

Δικαίωμα τους.

Οι εν Ελλάδι Κοσμοπολίτες όμως έχουν ένα κόμπλεξ με τον Πατριωτισμό. Τον συγχέουν με Χούντες, εμφυλίους, καταπίεση και εξορίες, κάτι ανιστόρητο.

Τα δύο μπλοκ λοιπόν είναι αυτά που μαλώνουν πάλι τις ημέρες αυτές, μόλις φυσικά σταμάτησαν να τσακώνονται για τον δήμαρχο Φλώρινας που διέκοψε την μπάντα με τα σλάβικα εθνικιστικά τραγούδια. Τον Οκτώβριο μαλώνανε για τις παρελάσεις, το Νοέμβριο για τους μετανάστες, τον Δεκέμβριο για την ταινία του Σμαραγδή, τον Ιανουάριο για τα ελληνοτουρκικά, τον Φεβρουάριο για τα εξοπλιστικά, τον Μάρτη πάλι για τις παρελάσεις και πάει λέγοντας…

Υπάρχει μία σοβαρή διαφορά όμως!

Οι πρώτοι έχουν άποψη και αναγνωρίζουν στους άλλους να έχουν τη δική τους! Διαφωνούν αλλά αποδέχονται. Οι δεύτεροι πιστεύουν ότι κατέχουν το απόλυτο δίκιο και όποιος διαφωνεί είναι λάθος, ακροδεξιός, φασίστας, δωσίλογος, εχθρός του λαού.

Αυτό φαίνεται στις αντιπαραθέσεις τους.

Και είναι καταφανέστατα λάθος.

Ο διχασμός σε μία κοινωνία ίσως είναι μέχρι και αναπόφευκτος. Αλλά ας μην τρομάζουμε ο ένας με τον άλλο.

Ο σεβασμός στο δικαίωμα του άλλου να έχει διαφορετική άποψη θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτο.

Στον 21ο αιώνα δεν μπορούμε να συζητάμε με όρους ασπρου- μαύρου.