Στον… τάκο η παρουσία και οι εξαγγελίες Μητσοτάκη

• Μερικές σκέψεις για την “Επιχείρηση ΔΕΘ” του Κ. Μητσοτάκη! Ποιοι είπαν “όταν σου τα έλεγα δεν με άκουγες”
• Κρυφά νοήματα, επιδιώξεις, διορθώσεις της τελευταίας στιγμής για όσα απάντησε αλλά και για όσα “ξέχασε”! Η απόφαση του να χρησιμοποιήσει βιτριολικά σχόλια για τον Αντώνη Σαμαρά
• Γιατί άραγε κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για την απαξίωση της Θεσσαλονίκης μέσα σε αυτό το σκηνικό “κατάληψης” της πόλης;

Η κεντρική ιδέα είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφάνισε κατά το (εξαιρετικά πλούσιο και απαιτητικό) τριήμερο της ΔΕΘ το πολιτικό προφίλ που ο ίδιος θέλει να οικοδομήσει και να σταθεροποιήσει μέχρι τις εκλογές.

Και τα στοιχεία αυτού του προφίλ τα προώθησε αρκούντως.

Θέλησε και μάλλον τα κατάφερε να εκπέμψει στην κοινή γνώμη την αίσθηση ότι ο ίδιος είναι ένας πολιτικός που τον ενδιαφέρει να απευθυνθεί στα εγκεφαλικά κέντρα της λογικής και όχι του συναισθήματος. Θέλει, σε αντίθεση με τους αντιπάλους του, να δείξει ότι είναι σοβαρός, μετρημένος, νοικοκύρης και αποφασιστικός αλλά και με καλό βιογραφικό, αφού όπως φρόντισε να επαναλάβει αρκετές φορές, όσα υποσχέθηκε τα έχει κάνει!

Δείχνει τους απέναντι που σηκώνουν τους τόνους, αρέσκονται σε πύρινους λόγους και όμορφα συνθήματα για να αντιτάξει την επιλογή του να μείνει στα νούμερα, τη συνετή διαχείριση και άλλα στοιχεία που συγκροτούν την αίσθηση της σταθερότητας, της σιγουριάς, της ήρεμης δύναμης. Μία τέτοια προσωπικότητα δεν τάζει λαγούς με πετραχήλια αλλά προχωρά σε προσεκτικά μελετημένες αποφάσεις τις οποίες δεν θα μετανιώσουμε αργότερα.

Αυτό το προφίλ το υπηρέτησε πιστά και νομίζω το κατάφερε. Το εξέπεμψε τόσο στην ομιλία όσο και στην (εξαντλητική, διάρκειας δυόμιση ωρών) συνέντευξη τύπου.

Υπηρέτησε πιστά την λογική του “δίνω μόνο όταν μου περισσεύουν” και όχι με ρίσκο το μέλλον, για να αιτιολογήσει τις ουκ ολίγες παροχές του σε δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους κατά κύριο λόγο αλλά και σε ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίους. Το ίδιο ισχύει και για τις θέσεις του για την άμυνα, την παιδεία και την υγεία…

Όχι ότι είχαμε καμία αμφιβολία, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολιτεύεται με το μυαλό στον νοικοκύρη που δεν απλώνει τα πόδια του έξω από το πάπλωμα του, κατά τη λαϊκή ρήση. Ή τουλάχιστον έτσι θέλει να εμφανίζεται…

Το μεγάλο ζήτημα είναι εάν θα το βγει αυτό το στήσιμο. Εάν δηλαδή ο ψηφοφόρος θα βρει ελκυστικότερο αυτό το μοντέλο της πολιτικής ή θα προτιμήσει την ανατροπή, την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, τον ενθουσιασμό, την έγερση! Εάν δηλαδή θα προτιμήσει πηγαίνοντας στην κάλπη να νιώσει ένα φούσκωμα στα στήθια ή μία αίσθηση σιγουριάς στο μυαλό.

Στα όσα τπυ καταμαρτυρούν οι εκ δεξιών επικριτές του δεν ήταν το ίδιο διπλωματικός. Δεν ψέλλισε το παραμικρό υποχωρητικό ή απολογητικό για το νόμο του περί γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και αρκέστηκε να μιλήσει για λάθη στα σχολικά βιβλία και όχι για woke ατζέντα, την ύπαρξη της οποίας αρνήθηκε. Συνεπώς, επιμένει να αγνοεί τις ευαισθησίες των συντηρητικών, αφού δεν φρόντισε με μία διαφορερική τοποθέτηση να τα στρογγυλέψει.

Στα επιμέρους, μπορούμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Επέλεξε βιτριολικά σχόλια για τον Αντώνη Σαμαρά, δεν έμεινε όπως συνήθισε έως τώρα, σε αντεπιθέσεις πολιτικού χαρακτήρα. Ούτε αυτό ξέρουμε από τώρα εάν θα του βγει. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι στην πολιτική αντιπαράθεση κερδίζει όποιος φαίνεται πιο ψύχραιμος.

Έπαιξε το χαρτί του ΠΑΟΚ, ενώ, λόγω άλλων συσχετισμών και παρασκηνιακών ενεργειών, δεν ήταν καθόλου ούτε εύκολο ούτε απλό. Η υπόθεση εδώ για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν δίκοπο μαχαίρι, αλλά πήρε το ρίσκο και τάχθηκε στο πλευρό του Ιβάν Σαββίδη. Το θέμα του ΠΑΟΚ είναι μόνο ένα μέρος του τεράστιου προβλήματος που έχει το κόμμα του στη Θεσσαλονίκη. Ρωτήθηκε και για τα υπόλοιπα αλλά δεν απάντησε. Αρκέστηκε να πει το… διπλωματικό ότι στόχος του είναι να πιάσει στην Α’ Θεσσαλονίκης όσα και στην υπόλοιπη χώρα. Κάτι που έκανε διαφόρους παράγοντες της ΝΔ να σκεφτούν το γνωστό “όταν σου τα έλεγα δεν με άκουγες”…

Κλείνω με μία άσχετη παρατήρηση για την περίφημη σκηνή του Αντώνη Ρέμου μπροστά από τον Μέγα Αλέξανδρο. Τα μνημεία συχνά και σε όλον τον κόσμο αναδεικνύονται και αξιοποιούνται στο πλαίσιο μεγάλων εκδηλώσεων και μόνο λίγοι σεμνότυφοι αντιδρούν. Δεν χάνουν τα τοπόσημα από αυτό. Ούτε η συμπερίληψη τους μπορεί να αποτελεί προσβολή. Ίσα- ίσα σε μερικές περιπτώσεις προβάλλονται ακόμη πιο λαμπρά! Απλώς σε όλον τον πλανήτη οι δήμοι ή οι όποιες αρμόδιες για την χορήγηση αδείας αρχές γνωρίζουν τι εγκρίνουν από την αρχή! Ξέρουν τί τους γίνεται…